The Night of the Generals (1967)

Een oorlogsfilm en een whodunit, gecombineerd in een verhaal. Met nog misschien een zijsprongetje naar ondergedoken nazis en een snufje kill-Hitler genre. Zo val je wel van het ene verhaal in het andere.

Maar toch is het een respectabel goede film, eigenlijk, in al die genres. En spannend is het zeker ook. Dat komt in niet geringe mate door de acteerprestaties van de generaals. Er doen dan ook nogal een paar acteurs mee: Peter O'Toole, Omar Sharif, Donald Pleasence, Philippe Noiret, om de meest opvallende maar even te noemen. Vooral Peter O'Toole is erg overtuigend als de niet helemaal goed sporende generaal - hoewel terwijl ik typ ook Donald Pleasence's generaal met kruik in de hand me alweer te binnen schiet. Dat is het soort details waarmee de rollen los komen van het doek, gaan leven - en dat maakt dat de film spannend blijft tot het laatste moment.

Qua beeld is het al even verzorgd. De oorlogsdaden zien er overtuigend uit, er is niet bespaard op een vlammetje of ontploffinkje. Dat de Duitsers dan engels praten met een accent, tsja. Het hoort er misschien wel een beetje bij, bij de sfeer van een oorlogsfilm uit de jaren-60. Net als de auto van de generaal waarin het stuur rechts zit. Net niet helemaal kloppend, maar het hoort er toch een beetje bij.

En dat brengt me ook bij de kans voor een remake. Zou ik maar niet aan beginnen, eigenlijk. Sommige dingen moet je koesteren, niet willen verbeteren. Nog even los van dat de meeste van de genres waarin deze film past onlosmakelijk met de vorige eeuw verbonden zijn, de belangrijkste vraag blijft: Wie zou de rol van Peter O'Toole moeten gaan spelen?

Wie nu nog een oorlogsfilm - productie VK & Frankrijk - wil zien kan moeilijk verwachten dat hij hedendaagse normen met zich meedraagt. Zoals de taal helemaal niet storend ondergeschikt blijft.

Het verhaal, in 1967 verfilmd en ervoor geschreven, is een terechte aanpassing waarbij de vijand en overwinnaar een zorgvuldig opgebouwd samenspel uitvoeren van rechtvaardigheid. Naast het politieke zijgebeuren gaat het hier over een moord, machtsmisbruik en eergevoel. Prachtig vertolkt door acteurs van die tijd op een manier van die tijd.

Het gebruikte materiaal wordt overvloedig in beeld gebracht. Op enkele noodzakelijke effecten na, zoals de buitenbeelden door de vensters van de auto... enz. De kleine foutjes mogen we regisseur Anatole Litvak niet aanwrijven. Een tijdsbeeld in een enorme filmproductie.

Aanbevolen en de moeite voor ieder die nog eens een oorlogsfilm, met een degelijk verhaal, te kunnen zien.

Even terug in de tijd en je geniet hier van, met de nodige spanningen en gebruiken.

4,0 punten

Zeer stijlvolle whodunnit met een uitgebreide sterrencast. Peter O'Toole als de bizarre Generaal Tanz steekt er met kop en schouders bovenuit. De film duurt weliswaar een tikkeltje te lang, maar is erg origineel in zijn mix van genres. 3,5* Overigens: wie een beetje bekend is met het leven van Vincent van Gogh weet waarom Tanz zo in trance raakt bij Van Goghs zelfportret..

Een verademing ten opzichte van de meeste films tegenwoordig.Oerdegelijke combinatie van een thriller en een oorlogsverhaal,aangenaam tempo en een ijzersterke cast die the Night of the generals echt naar een hoger plan tilt.Natuurlijk dankzij O'Toole die een huiveringwekkende psychopaat neerzet,maar ook Noiret en Pleasance maken veel indruk.Daarnaast veel mooie locaties en flink wat spanning die de film tot een sfeervol geheel maken.Ik kan niets anders zeggen dan dat ik hier erg van heb genoten.

Onderhoudend en zeker sterk geacteerd, maar er wordt al vroeg weggegeven wie de moordenaar is van de prostituée. Dit kon wel iets spannender en een twist was anders ook wel welkom. De aandacht verschuift in de tweede helft van de film naar de operatie Valkyrie , en eigenlijk valt de film hierdoor een beetje te lang uit. Maar ik heb genoten van O'Toole , Sharif en Courtenay. Speciaal aan deze film is de hereniging van O'Toole en Sharif na Lawrence of Arabia en de opnames "on location" in het communistische Polen.

Ik had nog nooit gehoord van The Night of the Generals terwijl ik de meeste films in dit genre en decennium zo onderhand wel heb gezien. Op zich best opmerkelijk aangezien er toch een beste cast is opgetrommeld. Een kleine Lawrence of Arabia reünie met O'Toole en Sharif en aangevuld door niet de minste acteurs zoals Donald Pleasence.

De film bevat eigenlijk twee delen en hier ligt misschien ook wel een probleem. Het eerste deel speelt zich af in Warschau en het 2e in Parijs. Waar de focus het eerste deel nog vooral op de moord ligt pakken ze in het 2e deel er een zijplot bij, namelijk een moordcomplet tegen Hitler. De operatie Walkure kennen we al van andere films maar om het van deze zijde te zien is verfrissend, echter leidt dit nogal af van het daadwerkelijke plot.

De sfeer is dik in orde en ook de locaties zijn indrukwekkend. O'Toole zet een beangstigende Generaal weer en daarom weet je eigenlijk al snel in het 2e deel de moordenaar. Dit komt doordat de andere twee bezig zijn met het complot tegen Hitler. Hier verliest de film dus duidelijk kracht en daarom werkt het complot tegen Hitler wat er bijgetrokken wordt dus niet echt. De ontknoping is in orde maar ook niet meer dan dat.

Zoals ik eerder al aangaf wist ik nog niet van het bestaan van deze film af en daarom alleen al heb ik mij prima vermaakt, omdat de meeste van dit soort genrefilms ik al gezien heb.

Hoewel deze WOII-film een rommelige mix is van whodunit en historische reconstructie - min of meer - maakt de zeer aantrekkelijke en goed presterende cast de tekortkomingen van het scenario meer dan goed. Omar Sharif speelt de rol van Major Grau die onderzoek doet naar een serie moorden waarbij de verdenking ligt op één van een klein groepje Nazi-generalen, gespeeld door Peter O'Toole, Charles Gray en Donald Pleasance. Tom Courtenay is de loyale soldaat die tegen zijn zin betrokken raakt bij het hele schandaal, Philippe Noiret is zijn onderkoelde zelf als één van de inspecteurs die onderzoek doet naar de moorden en Christopher Plummer laat zijn autoriteit gelden als Veldmaarschalk Rommel, ook al is het vaag waarom hij überhaupt zijn opwachting maakt. Vergeet de tekortkomingen en geniet van een sublieme cast, een paar indrukwekkende oorlogsscènes en een verrassende ontknoping.

Het enige wat mij ietsjes irriteerde was het verhaal dat in de 2e-wereldoorlog afspeelde, besproken werd in de huidige tijd. Dus er werden vragen gesteld over dhr. X en daarop gaf de ondervraagde een antwoord, waarbij de beelden weer in het verleden tot leven kwamen. Maar daarover heen gezet, een prima film waarbij er een goed spel wordt geleverd door de regisseur Anatole Litvak (bekend van o.a Anastasia (1956) met Ingrid Bergman en Yul Brynner).

Het verhaal speelt grotendeels zich af in Warzawa en Paris. De (3) heren generaals gedragen zich naar generaals van de grootste schurk aller tijden (Hitler) en worden meedogenloos vervolgt door Wehrmacht Major Grau is totaal wars van "rangen en standen" en manoeuvreerd zich daarmee ook in een moeilijke situatie. Hij wordt niet voor niets bevordert tot luitenant-kolonel en krijgt daarmee een andere staanplaats toegewezen. Maar ook daar treft hij na verloop van tijd de 3 "vrienden" opnieuw aan en die zijn daarvan niet gecharmeerd.

De film duurt vrij lang maar dat is vanwege het boeiende verhaal geen enkel probleem voor de meeste kijkers. De oorlog speelt in dit verhaal trouwens een tweede viool, wordt nu en dan genoemd maar de gebruikelijke scènes van een oorlogsfilm spelen zich niet af.

Is dat een gemis? Nee, niet in deze film.

Het is eigenlijk een thriller en het genre oorlog kan weggelaten worden.

De waardering van mij is hier een ruime 7!