Ju-on (2000)

Na eerst Ju-On : The Grudge gezien te hebben, de hele serie maar gedownload. Deze film is meer van hetzelfde (al was deze eerst natuurlijk).

Korte stukjes die telkens fixeren op één personage dat op de één of andere manier met het verhaal te maken heeft. De stukjes worden dikwijls op de vreemdste momenten afgebroken en lopen ook niet helemaal chronologisch, maar op het einde van de film heb je een goed idee van de gebeurtenissen.

En ook net zoals The Grudge is deze film niet om aan te zien. Al ligt daar waarschijnlijk ergens de sterkte. Het lijken homevideo opnamen (zonder het gewiebel en de ruis wel te verstaan), en aan belichteling lijkt helemaal geen aandacht geschonken te zijn. Zo wordt alles op een zekere manier toch wat realistischer, hoewel de film zelf niet echt serieus te nemen valt uiteraard.

Komt er eigenlijk gewoon op neer dat de scares in deze film van hoog niveau zijn, en de sfeer op deze momenten perfect zit. Enige troef, maar wel waar de film om draait natuurlijk. Net als The Grudge krijgt deze 3.5*. Doet wat hij moet doen, maar van verdere afwerking is geen sprake.

PS: als ik me niet vergis is dit ook nog steeds hetzelfde huis als in The Grudge

Allereerst vind ik het plot een beetje vreemd. Het plot doet vermoeden dat het om dezelfde film gaat als Ju-on: The Grudge terwijl dat niet helemaal waar is. Er komt zelfs geen Nishina Rika in voor.

Na al die jaren heb ik hem dan eindelijk gezien. Hij viel tegen, maar ook weer niet. Aangezien ik de latere delen al heb gezien, beoordeel ik deze dan ook als het eerste deel. Want persoonlijk merkte ik weinig spanning en minimale schrikeffecten. Maar dat komt dus grotendeels omdat ik bepaalde memorabele scenes al had gezien in Ju-on: The Grudge, die exact gekopieerd blijken te zijn. Jammer... zo was gelijk het hele verhaalverloop al te voorspellen. Dit geldt dus niet voor een nieuweling. Iemand die nog geen Ju-on heeft gezien kan dit deel zeker wel spannend zijn.

Ik vond de geluidseffecten wel duidelijk minder. Zo gingen de kattengeluiden en de kraakstem in Ju-on: The Grudge door merg en been, maar hier was het slecht gedaan. Ook de scene met de onderkaak was dusdanig in beeld gebracht dat het niet meer eng was.

Verder blijft er wel een heerlijke creepy film over die we van de serie gewend zijn. Ik kijk dan ook erg uit naar Ju-on: The Grudge 3.

ik kon me er niet zo in verdiepen, misschien kwam dat doordat ik het verhaal al heel goed ken nadat ik 'the grudge' en 'Ju-on the grudge' had gezien. dus het was niets nieuws voor mij. maar toen ik zag dat deze film een hoge score had wilde ik hem toch kijken. het zag er enigzins nep uit, maar dat komt door het lage budget. ik moet eerlijk gezegd zeggen dat ik toch een beetje teleurgesteld was. maar toch op de een of andere manier zien die low-budget films er eng uit, zoals bijvoorbeeld die scene met die afgebroken kaak, vond deze scene in deze film enger dan bij 'the grudge'. vond het ook jammer dat er van zulke slechte camera punten waren. * 2,5

Hm had deze blijkbaar toch nog niet gezien, raak het spoor een beetje bijster tussen al die Ju-Ons. Dit eerste deel vind ik in ieder geval oké. Een sobere, grauwe setting en iedere keer een goede opbouw richting de momenten die eng (moeten) zijn maar zo pakt het helaas niet altijd uit voor me. Wel redelijk freaky met dat jongetje in huis en de korte speelduur is prettig.

Ook ik had eerst Ju-On: The Grudge gezien en kwam tot de vaststelling dat ik deze daardoor onbewust een beetje links heb laten liggen. Het blijft toch een erg aparte reeks. Kil en afstandelijk gefilmd, op het eerste gezicht kwaliteitsloos zelfs, maar als je dan merkt hoe efficiënt de sound editing is, kan het niet anders dan dat de ganse stijl een bewuste regiekeuze is. Aan de hand van fragmenten, niet noodzakelijk in chronologische volgorde, maken verschillende personages kennis met de vloek die eigenlijk een resem afzonderlijke gebeurtenissen overkoepelt. Door deze afstandelijke aanpak geraak je niet meteen betrokken bij de personages, laat hun lot je koud en heb je bij het derde personage al het gevoel dat je het wel gezien hebt. Maar vanuit geschiedkundig oogpunt blijft deze unheimische film interessant, gezien de vloedgolf aan Japanse horror die daarna volgde.

Heel leuk om te zien waar Shimizu ''begon'' (met The Grudge dan). Kreeg ineens weer zin om langharige dames van de trap te zien strompelen, dus het wordt eens tijd om het gehele aanbod aan Grudge films te (her)zien. Tegenwoordig zijn dit soort werkjes helaas alweer passé, maar dit blijft nog behoorlijk overeind staan. Wel énorm goedkoop. Die SOV look werkt de film een beetje tegen, zeker de eerste helft. Tweede helft heeft wat een stel scares die een stuk krachtiger zijn en meer in lijn van waar Shimizu later op verder zou borduren.

Ik ga de komende tijd maar eens ruimte maken voor wat Azie horror, de Ju On en Ringu series zijn dan wel interessant om mee te starten denk ik.

Ieder geval dit weekend beide Ju On: The Curse's gezien. Lekker onduidelijk trouwens, 2 delen in 1 jaar. Ik dacht eerst dat er maar 1 deel uit 2000 was.

Anyway, deel 1 dus. Het oogt nogal low budget en het was ook niet zo erg spannend. Paar redelijke scares, maar je ziet ze aankomen.

2,5*

Dit is dus niet de bekendere Ju-on die ook wel bekend staat als The Grudge (en natuurlijk is ge-remaket in de VS), maar de voorganger daarvan, met subtitel The Curse. Het is een best wel charmant low-budget werkje in dezelfde lijn als zijn vervolgen (min of meer, ik weet eigenlijk niet in hoeverre al die Ju-ons verhalend gezien aan elkaar verwant zijn). De filmkwaliteit is niet zo geweldig, maar echt storend is dat niet, en het past ook wel een beetje bij het soort film; het geeft een soort echtheid. Ik kon de samenhang van het verhaal of de logica van de karakters niet altijd even goed volgen, maar ik merk in ieder geval dat ik wel gevoelig ben voor dit soort creepy gespook (al zie je de schrikmomenten aankomen), en klaarblijkelijk doet Ju-on haar werk dus ook goed op dat vlak. Zeker niet onaardig.

Met weinig middelen breidde regisseur Takashi Shimizu zijn eigen horroruniversum uit met The Curse, een film die hedendaags vooral geliefd is onder een nichepubliek. Het mag gezegd dat Shimizu regelmatig met een aantal onbehaaglijke momenten uit de hoek komt ondanks de technische tekortkomingen (en die mogen er ook wezen). Lelijk geschoten, erbarmelijk geacteerd en vooral ietwat gedateerd, maar uiteindelijk gaat het dan ook om de invulling van het horroraspect en die voldoet. De niet-chronologische vertelmethode zorgt er bovendien voor dat je als kijker geforceerd bent bij de les te blijven en de opbouw naar een scare is meer dan degelijk, helaas zijn de uiteindelijke scares zelf weinig effectief (meer). Momenten zoals Kayako die de trap af kruipt zijn de scenes die een film als deze maken, maar de productiewaarde is ondertussen dermate ondermaats dat er in z'n geheel niet veel te genieten valt. Het personage van Toshio heb ik overigens altijd onwaardig gevonden.

Deze Ju-On: The Curse is de voorloper van de uiterst bekende Ju-On: The Grudge. Het budget ligt beduidend lager en ook het scenario is wat ruwer dan de latere delen in de franchise. Ik apprecieer wat men hier probeert te vertellen en vind het ook echt zeer interessant om te duiken in deze soort folklore. Toch kan deze franchise mij niet echt bekoren dankzij de non-lineaire vertelstijl en de amateuristische aanpak. De scares worden zorgvuldig opgebouwd maar hebben uiteindelijk weinig tot geen impact.

Ik zal deze reeks nog even verder links laten liggen.

2*