Le Frisson des Vampires (1971)

Romaanse stijl in plaats van gothiek. Veel intellectueel gezwets en wat proper bloot. Griezelig is het nooit, surreëel en experimenteel wel. Niet mijn smaak.

Ik snap die op hef over de maker van de film Jean Rollin niet de film is drie keer niets.

Ik snap 'm wel, film is namelijk vijf keer alles. Naja, viereneenhalf.

Mooi surrealistisch vampierensprookje van Rollin met sfeervolle locaties, een geweldige psychedelische soundtrack en een bloedmooie Sandra Julien in de hoofdrol. Doodzonde dat haar acteercarrière maar zo kort geduurd heeft.

Een terechte grindhouseklassieker , schitterend vormgegeven filmpje .

****0,49* / *****

Een kleine opsomming over deze film: nauwelijks spanning, sterk verouderd beeldkwaliteit, extreem goedkope effecten, aftandse ruïnes als filmlocatie, psychedelische gitaarmuziek waar in een ver verleden je ouders of zelfs je grootouders nog seks op hadden, erotiek die niet verder komt dan een stel blote tieten, intellectueel gezwets…

Leest u nog? Mooi! Om van dit soort films te kunnen genieten moet je een bepaalde afwijkende smaak hebben. Jean Rollin was zijn tijd ver vooruit met producten als deze. Experimentele drang viert hoogtij in Le Frisson des Vampires. De gemiddelde kijker zal het geheel toch te saai vinden. Ik kan ze geen ongelijk geven, omdat deze film juist nergens eng is en inhoudelijk voor velen weinig te bieden heeft. Juist op andere vlakken is het een heel sterke prent. Iedereen zal het met me eens zijn dat het een low budgetproductie is, maar ik ben absoluut van mening dat Rollin het maximale eruit heeft weten te halen.

De locatie ziet er namelijk fantastisch uit en past perfect in het plaatje. Alles ziet er lekker seventies uit en het camerawerk komt niet zo koud en afstandelijk over zoals moderne films dat vaak wel doen. Zeker de nachtelijke scenes met mooie kleuren, fakkels en mistige kerkhoven zijn uiterst sfeervol.Het verhaal van een pas getrouwd stel dat in het kasteel overnacht en langzaam door vampiers verleidt wordt, komt uitstekend tot zijn recht. Let er wel op dat het nergens eng of spannend is. De kijker wordt niet bepaald in het verhaal meegesleurd, maar als toeschouwer heb ik intens genoten hoe de vampiers hun spel spelen en het stelletje langzaam beseffen in welke situatie ze zijn belandt. Enkele stukken zijn briljant bedacht, zoals de vampier die totaal onverwacht uit de klok stapt of de uitvoering van verschillende rituelen. Het camerawerk is eveneens simpel, maar bij vlagen subliem. De monologen waarbij de spreker in cirkels loopt om de camera (en continu gevolgd wordt) zien er goed uit, maar het script mag er ook zeker wezen.

Jean Rollin’s vampieren lijken in geen geval op de soortgenoten uit films als Blade of Underworld. Hier krijgen we toch meer te maken met de klassieke vampier. De ondode die vooral teruggetrokken leeft en als schepsel vooral een vijand van de christelijke wereld is. Rollin benadrukt dat door het seksuele element duidelijk naar voren te zetten. Let wel dat dit een film van veertig jaar oud is. Veel meer dan blote borsten en wat vage zuigzoenen krijg je niet te zien. Toch heerst er een soort seksuele spanning. Tegenwoordig kijkt niemand er meer van op, maar destijds was het voor veel mensen toch een schokkende gedachten dat mensen seks hadden om andere redenen dan het verwekken van kinderen. Hetzelfde geldt voor de duidelijke keuze om psychedelische rock als soundtrack te gebruiken. Nog zo’n sociaal ongewenste kunstuiting uit de jaren ’70. Dergelijke muziek stond nauw in verband met drugsgebruik en het opzoeken van spirituele werelden die volgens de priester bewoond werden door demonen. Het begrijpen van de algemene mening van veertig jaar geleden helpt je in het begrijpen van deze film. Je zou kunnen zeggen dat de film satanistisch is. Ik denk dat iedereen met gezond verstand dat voor zichzelf kan bepalen of dat wel of niet zo is. Invloeden van filmmakers als Kenneth Anger zijn duidelijk zichtbaar. Wie overigens de muziek van Le Frisson des Vampires goed vindt, zou er goed aan doen om het eerste album van het Canadese Blood Ceremony aan te schaffen. Sterke occulte rock van een band die zelf aangegeven heeft sterk te zijn beïnvloedt door filmmakers als Jean Rollin, Jesus Franco en bands als Black Sabbath en Jethro Tull.

Kort samengevat: De film is zeker de moeite waard, mits je overweg kan met de wat meer artistiek verantwoorde films. Ik heb mijn redenen om er zeer positief over de zijn.

Jean Rollin, tsja, van hem zag ik eerder al Lèvres de Sang (Lips of Blood) en La Morte Vivante (The Living Dead Girl), beide waren niet slecht maar hebben naast sfeer en een aantal prachtige plaatjes te weinig te bieden om écht te boeien.

Deze Le Frisson des Vampires is ook sfeervol, de setting is ook niet slecht. Het acteerwerk is niet slecht, het bloot is weer te aanwezig, het lijkt allemaal erg op de twee eerder genoemde films. Het zal toch niet zijn dat ik na 3 films van dé cultregisseur Jean Rollin het eigenlijk al heb gezien?

In vergelijking met de 2 eerder genoemde films is deze Le Frisson des Vampires wel een stuk saaier, langzamer. Ik gaapte meer, de ene saaie scène volgde op de ander. Ik kan het werk van Jean Rollin wel waarderen, maar deze film vond ik gewoon niet goed genoeg.

Trailer @ youtube 360p

Ik vond er eerlijk gezegd weinig boeiends aan het verhaal, zeer warrig...

Enige boeiende was het vrouwelijk schoon, voornamelijk dan Sandra Julien...

Verders vond ik de vampieren eerder lachwekkend dan eng en omdat ik toch wel wat heb gelachen bij deze film 1 ster...

Sfeervol, maar ook onsamenhangend en onevenwichtig - er zitten best een paar mooie scenes in, maar die worden ook weer omringd door mindere. Moeizaam om dan in het toch al wat dunne verhaal te blijven. Sommige beelden zijn wel echt geniaal, en de locaties voor het grootste gedeelte prima - al zit daar ook hier en daar wel een slordigheidje in, bijvoorbeeld als een van de mooie dames tegen een sfeervolle middeleeuwse muur hangt met naast haar een vers stukkie graffiti. Die dames zijn zeker de moeite waard, maar ook daar wat storende details - de tanlines van jaren-70 model bikinis op hun lijf, bijvoorbeeld.

Cult uit de jaren-70, zeker. Maar zonder de in de jaren-70 gebruikte geestverruimende middelen ontbreekt er toch wat.

Franse hippie-achtige vampieren film vol psychedelische muziek. Low- budget maar erg mooi gefilmd. Zelfs zo low- budget dat er voor alle dames soms geen kostuums waren. Goed acteerwerk, mooie locatie en bijzonder camerawerk. Maar helaas is het verhaal flinterdun waardoor het op een bepaald moment veelal van hetzelfde wordt. Daarnaast hoopte ik erop om toch iets meer de vampieren aan het werk te zien. Ook het einde viel min of meer tegen. Dit was erg vluchtig en het verdwijnen van de vampieren een grote domper. Verder ben ik toch redelijk positief over de film en heb er best van genoten.

Ik sluit me aan bij joolstein. Er is genoeg naakt om net niet in slaap te vallen, maar van een vampierfilm verwacht ik toch iets meer. Het verhaal is vooral warrig en de karakters niet boeiend.

Le Frisson Des Vampires is alweer de vierde vampierenfilm van regisseur Jean Rollin. Ook deze film heeft weer de typische Jean Rollin-kenmerken: sfeervolle fotografie, ellenlange poëtische dialogen en vooral veel vrouwelijk bloot. Het geheel ziet er behoorlijk goedkoop uit, maar de locatie van het oude kasteel met z’n mistige kerkhoven is door cameraman Jean-Jacques Renon prachtig in beeld gebracht en leent zich uitstekend voor een vampierenfilm. Jammer dat de film nauwelijks een verhaal kent en ook nergens echt eng is. Een horrorfilm is dit nauwelijks te noemen, want de film kent geen schrikmomenten en het doel is ook niet om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. Gezien de tijd dat de film gemaakt is (het hippie-tijdperk) is Le Frisson Des Vampires eerder een psychedelische trip. Dat idee wordt versterkt door de bijbehorende muziek van Acanthus, alsmede het oeverloze gewauwel van de twee vampieren.

Horrorfans kunnen deze film beter links laten liggen. Als je een liefhebber bent van mooie plaatjes en mooie vrouwen, is deze film een aanrader.

Waarom is de regisseur hier niet ´klikbaar´?

Film herzien, ditmaal in 4K. Mijn recensie hier beneden heeft dan ook vooral betrekking op de nieuwe 4K Bluray-uitgave.

Mijn waardering voor de film zelf blijft onveranderd. Een solide 3,5 sterren, waarbij ik wel dichter naar de 4 sterren neig.

Le Frisson des Vampires was mijn eerste kennismaking met Jean Rollin. Inmiddels heb ik meerdere films van hem gezien, maar deze blijft toch wel de beste. Het is lastig om de films van Jean Rollin te omschrijven. Hij maakt eigenlijk geen traditionele films en experimenteert in zijn films enorm met diverse camera-technieken, kleuren en dialogen. Hij was vooral ook iemand die tegen de stroom inging. Verwacht je een onvervalste horrorfilm, dan zul je teleurgesteld worden. Eigenlijk moet je zijn films zonder enige verwachting bekijken. Het enige wat je kunt verwachten, zijn leuke dames, want daar had Jean Rollin wel oog voor.

Nu is Powerhouse UK via haar label Indicator gestart met het restaureren van de films van Jean Rollin. In 2023 zijn 2 van z'n films voor het eerst uitgebracht op 4K Bluray. Eén van die films was Le Frisson des Vampires, die is uitgebracht op 66 GB Bluray, waarvan zo'n 52,6 GB door de film zelf wordt opgebruikt.

Nu spaar ik al enkele jaren 4K Blurays, maar ik moet toegeven dat ik tot op heden zelden zo'n mooie uitgave heb gezien als dat deze film heeft gekregen. De restauratie is met veel zorg en liefde gedaan. Ik had al de Bluray versie uit 2012 en die was ook zeker niet slecht. Maar deze nieuwe restauratie is echt van een ongekende kwaliteit. Zo goed heeft de film er waarschijnlijk nog nooit uitgezien, zelfs niet bij de release. Het beeld is prachtig schoongemaakt en de kleuren zien er uitermate natuurlijk uit, waardoor de sprookjesachtige sfeer van deze film nog meer tot leven komt. Een pluim voor Clayton Baker, Trevor Brown en Paul Gowlett van FilmFinity die deze toch wel obscure film uit de jaren '70 hebben gerestaureerd. Hierbij is gelukkig geen gebruik gemaakt van DNR of andere kunstmatige aanpassingen die de beeldkwaliteit eerder naar beneden halen, dan dat ze hem verbeteren.

En natuurlijk zijn er films met een betere beeldkwaliteit dan Le Frisson des Vampires. Maar dat zijn vaak wel de absolute A-films. Voor een obscure B-film uit 1971, die waarschijnlijk nooit met dezelfde toewijding is geconserveerd als klassiekers zoals The Godfather, The Wizard of Oz of Gone with the Wind, is dit echt het hoogst haalbare.

Naast het prachtige beeld, bevat de film ook een solide LPCM 1.0 audiotrack. En wederom is dat een voltreffer. Die 'fancy' 7.1 of Dolby Atmos audiotracks zijn niet altijd beter. Zo zag ik vorig jaar de 4K editie van Highlander en moet ik zeggen dat de 2.0 audiotrack veel helderder klonk dan de 5.1 audiotrack. Le Frisson des Vampires is geen film die beter wordt van een meerkanaals audiotrack. De aanwezige audiotrack doet z'n werk prima en de dialogen klinken mooi en helder van toon. De experimentele muziek van Acanthus komt eveneens goed tot z'n recht op deze audiotrack.

En als de prachtige restauratie van de film nog niet voldoende was, is ze ook nog eens verpakt in een mooie kartonnen doos met de originele filmposter en een boekwerkje boordevol details over de film zelf. Kortom ik heb niets te klagen over deze uitgave. Werden alle oude films maar met deze zorg en toewijding uitgebracht. Dit zijn de edities waarvoor ik films verzamel.

kan er niets van maken