The Black Scorpion (1957)

De superbe effecten maakt van deze film echt iets speciaals. Mag in het rijtje 'Them' en 'Tarantula'.

3,5*.

De effecten waren zeker nog heel aardig, toch was het niet al te best. Ik werd telkens misselijk, wanneer er weer een close-up was van die kwijlende schorpioen. 2*.

Standaard Monstermovie.

Uiterst sfeervol geschoten, maar qua spanning toch wat minder. De opbouw is goed, maar al snel vervalt de film in een hoop actie-geneuzel waarbij heden ten dage de SFX nogal door de mand vallen. Met name de talloze close-ups van de gigantische schorpioen zijn gezicht komen eerder lachwekkend over. Het plot stelt tegen die tijd ook nog maar weinig voor. Niet onaardig binnen de lange rij soortgenoten, maar in het decennium der monstermovies werden ze wel beter gemaakt.

Doorsnee.

Redelijk '50 jaren monster-film? Je kijk dit soort films natuurlijk niet voor hun engheid. Nee je kijkt ze maar voor één ding; Dat is omdat iets groots, lelijks en gemaakt uit rubber de boel sloopt. Op dat gebied krijg je bij deze film genoeg waarvoor je geld. Helaas zijn er ook, waarschijnlijk om budgettaire redenen, vaak herhalende beelden te zien. Daarnaast zien af-en-toe ook een soort zwarte schaduw die door moet gaan voor de grote schorpioen. Toch zijn de speciale effecten en stop-motion animatie niet door zomaar de eerste de beste gemaakt want niemand minder dan Willis O’Brien was hiervoor verantwoordelijk. Dat is de man achter films als The Lost World (1925), King Kong (1933), Son of Kong (1933), en Mighty Joe Young (1949) Die man heeft dus veel pionierswerk geleverd! Wat ook wel te zien was aan sommige andere getoonde effecten. Zo is er een prachtige valkuil-spin te zien. Deze is ontworpen naar het originele model uit King Kong's beroemde verwijderde spinnen-scene en ook het wormachtige monster is niets minder dan een overblijfsel uit die film. Daarnaast is er dan ook nog de eind-scene die zeer sterk deed denken aan de genoemde film. Een andere film waar goed naar is gekeken is Them! De schorpioenen maken bijna dezelfde geluiden als die mieren en ook zien we professoren, regering en militaire deskundige samenwerking om van de monsters af te komen. Zo goed als die films is het niet maar het kijkt wel fijn weg. Tenslotte nog een feitje over het vrouwelijke schoon; Mara Corday. Zij werd Playmate van oktober 1958 en is/was een goede vriendin van Clint Eastwood. Waarmee ze dan ook regelmatig in een film speelde vanaf de jaren '70.

Er is maar één reden om deze film te kijken en het is een hele goede: de stop-motion effects van niemand minder dan Willis O'Brien, de man achter The Lost World , King Kong en Mighty Joe Young. Het verhaal is pure pulp en de close-ups van het monster - ontworpen door ene Wah Chang - lijkt nergens naar, maar het werk van O'Brien is ronduit geniaal. De scènes waarin de Zwarte Schorpioen uit de titel het opneemt tegen andere monsters tonen de genialiteit van deze innovator. Die scènes zijn verbluffend, evenals de geluidseffecten, maar wanneer de film zich richt op de acteurs zakt de film volledig in.

Ach, simpeler tijden! Niet: betere tijden, maar simpeler. Waarin vrouwen constant geleid moeten worden. Monsters afschuwelijk zijn; en mannen daadkrachtig. Figuranten goedkoop en special effects duidelijk zichtbaar.