The Desperate Trail (1995)

Matige western met een tegenvallende Sam Elliott.

Het eerste half uur is goed, maar dan begint de film in zijn geheel in te zakken. Als dan ook nog het Amerikaanse equivalent van Johnnie de Mol zijn intrede doet is het gedaan met het kijkplezier.

In de gevechten zitten mooie effecten en in de laatste tien minuten is weer net als het begin: prima.

Jammer van het saaie middenstuk.

2,5*

The Desperate Trail is een film waar op zich niet veel mis mee is, maar die ook niet zo heel erg overweldigend is, waardoor het vast niet meer dan twee weken zal duren voor ik de film weer vergeten ben. Het weet niet de gehele tijd te boeien, maar toch kijkt de het wel lekker weg. Het acteerwerk is niet ongelooflijk goed, maar eveneens verre van slecht.

Het verhaal is opvallend ingewikkeld voor een western. Het is niet zo dat je voortduren gefocust moet zijn om alles wat er gebeurt te kunnen verklaren, maar de achterliggende gedachte die voor de situatie, zoals die zich hier voor doet, gezorgd heeft, is niet vanaf het begin duidelijk. Zo is het ook moeilijk te raden wie er nu goed en wie er nu slecht is. Zowel Sarah als Marshall Speakes heeft een reden voor de dingen die hij/zij doet of gedaan heeft en beide kunnen ze wat dat betreft op enige sympathie rekenen.

Hoewel voor sommigen het begin het beste gedeelte van de film was, ging ik eigenlijk pas het laatste half uur op het puntje van mijn stoel zitten. Mijn interesse nam toe op het moment dat er geen uitweg meer leek te zijn voor Sarah en haar partner. Daarnaast was het voor mij van begin tot eind niet precies duidelijk wie er nu de goede en wie de slechte was, waardoor het einde een verassing voor me was.

Het is echter geen topfilm. Daarvoor is deze film eigenlijk iets te simpel. Ik werd niet meegesleurd in het verhaal, waardoor het me eigenlijk weinig kon schelen wie er nu allemaal dood ging en wie het spektakel mocht overleven.

“Have you ever heard the sound a broke neck bone makes?... It sounds like a carrot.”

Met zo'n cast verwacht je toch wat.

En daar komt dan zo ongeveer niks van uit, met het zwakke verhaal dat alle kansen laat liggen - maar wel een serie nogal overbodige en erg lompe schietpartijen afdraait. Wel wat realistischer dan gemiddeld misschien, moet ik daarbij zeggen - de helden schieten wel eens mis, en ze hebben ook geen oneindig magazijn. Evengoed kan dat de film niet redden, en dat doet de aanwezigheid van een Elliott of Fiorentino ook niet. Met gemak de slechtste film waarin ik een van beiden zag spelen.