Kort Amerikaans (1979)

Fantastische muziek van Koopman en erg mooi gedraaid, verhaal met veel potentie maar De Lint en de vrouwelijke actrices zijn uiterst matig. Wel sterke bijrollen van oa. Admiraal.

"(...) Zoals hierboven al werd aangehaald ontbreekt het Kort Amerikaans aan een duidelijke visie. Het scenario van de regisseur volgt nauwgezet de lijnen zoals uiteengezet in het boek, maar laat daarbij na om de diepgang en het drama – die Wolkers in het boek voornamelijk oproept door de gedachtewereld van Erik te beschrijven – te vertalen naar het witte doek. Hierdoor krijgen de handelingen van Erik een soort van platheid en blijft elke vorm van (mogelijke) inleving achterwege. Door het pas laat presenteren van de reden voor Eriks angst om zich te binden en dit bovendien, wanneer men het dan eindelijk doet, niet al te uitgebreid en diepgaand aan de orde te stellen, zijn de erotische beelden van Erik met het gipsen torso eerder ordinair dan schrijnend of meelijwekkend. Ook zijn cynische benadering van het leven kan zo op weinig sympathie rekenen.

Als drama faalt Kort Amerikaans dan ook hopeloos, desalniettemin blijft de film redelijk boeien. Hiervoor zijn een aantal aspecten verantwoordelijk. In de inleiding spraken we al over Pieters' kwaliteiten als regisseur: technisch zijn zijn films altijd meer dan degelijk verzorgd en ook het geboden spel van de acteurs stemt grotendeels tot tevredenheid. In deze film is dit niet veel anders. Het grootste pluspunt betreft de prachtige cameravoering van Eduard van der Enden. Door middel van veel tracking shots en snelle pans legt hij dynamiek in het geheel en zorgt hij zo nu en dan voor pakkende beelden. Ook de nagenoeg perfecte muziekscore van Pim Koopman werkt louter positief. Het zijn vooral deze twee elementen die ervoor zorgen dat een aantal beelden toch beklijven (...)"

Complete (DVD)recensie.

Grauw.

De donkere tonen overheersen. Mooi gefilmd, dat wel, met veel aandacht voor locaties en ook de ouwe tram naar Oegstgeest staat er fraai op. Maar de acteurs zijn wat houterig, de zinnen komen er wat onnatuurlijk uit, en het verhaal van Jan Wolkers wordt niet helemaal verteld in alle details. Maakt het wat moeilijk om goed in de film te komen, terwijl me dat met het boek geen enkele moeite kostte.

Toch een beetje tegenvallend daardoor.

Nu ik deze film gezien heb, ben ik vooral verbaasd waarom ik hem nooit eerder gezien heb. Het is best een goede film en in de traditie van hoe films in die jaren gemaakt werden. Het is weliswaar een vaag maar wel intrigerend verhaal over een jonge kunstenaar aan het einde van de oorlog. Het is ook echt een film die de sfeer van Jan Wolkers goed weergeeft met vele herkenbare elementen. Goede film hoor en wat mij betreft ten onrechte zo laag gewaardeerd hier.