Win a Date with Tad Hamilton! (2004)

Ik dacht: even via babelfish mijn gedachtes vanaf IMDB overzetten (wat nogal tegenviel). Maar here goes:

Als er één ding is dat wij van de eindeloze hoeveelheid rom-coms hebben geleerd, is het dat het einde vanaf minuut één kan worden voorspeld. Of het nu een 'smerige' rom-com (zoals Say it isn't So) is, een 'dwaze' (bijvoorbeeld The Bubble Boy) of een met prijzen bekroond meesterwerk zoals Amelie; het komt vrijwel altijd op 'in het begin lijkt het niet zo maar ze krijgen elkaar toch' neer. En dat is ook geen enkel probleem. Een moordenaar wordt aan het eind van een thriller gevangen, de underdogs winnen in een sport flick en het monster wordt gedood in een horrorfilm. In ieder geval tot de sequel.

Dat zit nu eenmaal opgesloten in dit soort films, en is zelfs juist een reden om de film te gaan zien. Zo ook met Win a Date with Tad Hamilton. Wij hebben de bekende 'verlegen jongen die verliefd is op meisje' het 'meisje dat zich daarvan niet bewust is' en de 'buitenstaander die roet in het eten gooit'. De film bestaat dan feitelijk uit de pogingen die jongen 1 doet om het meisje terug te winnen. Maar deze formule moet wel goed uitgespeeld worden om de romantiek te laten werken. In Amelie werkte het, om veel redenen, maar vooral omdat we haar gelukkig wilden zien. We wilden dat die romance werkte, we voelden met haar mee.

Ik ben me ervan bewust dat 'Tad Hamilton!' een luchthartigere film is dan Amelie, maar dat laat niet onverlet dat we nog steeds met de hoofdpersonen mee moeten kunnen voelen. Wanneer die onvermijdelijke kus komt, willen we ons tevreden voelen. Om het zover te laten komen, heeft de film echter een bepaalde basis nodig. Een basis, die 'Tad Hamilton!' niet heeft.

Laten we de 3 belangrijkste personages er eens bij pakken. Ten eerste Tad Hamilton (Josh Duhamel) zelf. Hij is een rijke en knappe filmster die, om redenen van PR, uit gaat met Rosalee Futch (Kate Bosworth), die die date met een loterij heeft gewonnen. Ten slotte is er nog Pete (Gunst Topher), vriend en medewerker van Rosalee en in het geheim verliefd op haar. Maar Pete krijgt serieuze concurrentie van Tad wanneer de laatstgenoemde er achter komt dat Rosalee daadwerkelijk een knappe en lieve jonge vrouw is.

Het is de ambiguentie van Tad die het eerste probleem naar voren brengt. In sommige films is de 'other guy' het toonbeeld van slechtheid en om alle verkeerde redenen geinteresseerd in het meisje. In andere films is het wel een aardige gast, maar altijd bereid om het meisje op te geven wanneer hij te weten komt dat zij eigenlijk van iemand anders houdt. Maar Tad zit hier tussenin: aanvankelijk is hij een verwaande, drinkende en rokende 'womanizer', maar hij verschuift naar een sympathiek persoon die werkelijk geinteresseerd is in Rosalee. We komen er nooit echt achter waarom, en het lijkt alsof Tad het zelf ook niet weet. Zijn gedragingen worden nooit echt duidelijk.

Dan over naar Rosalee. In de andere films die ik heb genoemd, was er altijd ' iets ' tussen het meisje en de 'oorspronkelijke jongen'. In The Bubble Boy houdt Chloe van de Bubble Boy maar kan (om duidelijke redenen) zich niet aan hem binden. Het zelfde als in Say it isn't So, waar de twee personages al een stelletje zijn, maar gescheiden worden (om een goede reden). In 'Tad Hamilton!', echter schijnt er geen affectie van Rosey naar Pete toe te zijn. Ze zijn medewerkers, vrienden zelfs, maar meer niet, en Rosey schijnt ook niet verder geïnteresseerd te zijn. Dus waarom zou zij een aantrekkelijke en rijke acteur, die bereid is voor haar te veranderen laten lopen voor iemand waar ze tot dan geen interesse heeft getoond?

Pete's rol in het geheel is wat duidelijker. Hij is verliefd op Rosey en heeft plotseling concurrentie. Belangrijkste probleem met hem is het acteren door Gunst, die lijkt te proberen om een beetje Stiller met een beetje Perry te mixen, zonder enig hoopvol resultaat. Van de acteerprestaties de grootste teleurstelling. Kort gezegd: het romantische gedeelte werkt niet echt.

Wat een dergelijke film zou moeten kunnen redden is het komedie gedeelte. 'Along came Polly' bijvoorbeeld werd door de grappen nog enigzins gered (hoewel de film als geheel teleur stelde). Maar waar 'Polly' acteurs als Baldwin, Azaria, Brown en Hoffman hadden om de zaak te klaren, en 'The Bubble Boy' Pappy en Pippy en een heel stel freaks, heeft 'Tad Hamilton' niks om op terug te vallen.
Gary Cole, nog hilarisch in Office Space en Dodgeball, is slechts heel kort in beeld, de beste grap met de twee zaakwaarnemers is dat zij de zelfde naam delen en de bardame is slechts het vermelden waard om haar tattoos. De grootste teleustelling is echter de rol van Cathy (Ginnefer Goodwin), die beste vrienden met zowel Rosalee als Pete is maar niets tot de film bijdraagt behalve sommige bizarre blikken naar Pete en een schreeuw om sex naar Tad. En dat is het dan wel.

Alles bij elkaar is 'Win a Date with Tad Hamilton' een grote teleurstelling. Ik verwachtte geen briljante film danwel oscar materiaal maar wel een enkele lach en een tevreden gevoel. Maar alles wat ik er aan over heb gehouden is kramp in mijn vingers van deze recensie en een gevoel dat ik uren heb verspild aan een film die het niet waard is een minuut van welk leven dan ook maar op te slokken.

1*.

Erg leuke Feelgood-komedie. Af en toe tamelijk cliché; maar Topher Grace maakt veel goed! Vooral het einde van de film was een leuke link met het begin.

Ha! Ha! Een heel eerlijk mening, maar inderdaad; zoiets voelde ik ook bij de film. "Win a Date With Ted Hamilton!" is zwaar ondergewaardeerd naar mijn mening. Zijn we soms vergeten dat films heel lang geleden niet persé bedoelt waren om een intelligente boodschap achter te laten, maar om je blij achter te laten in een bioscoopzaal.

Een 3,5*

Het concept is best aardig en leuk bedacht. Wat zich ook uitbetaald in het begin, Bosworth is een leuke dame en komt erg charismatisch over. Tot dusver niks mis. Totdat Grace zijn rol een beetje begint te irriteren. Dat je gevoelens hebt oké, maar je hebt hem eigenlijk de hele film niets sympathieks zien doen behalve zeuren. Beetje jammer eigenlijk, zo krijg je meer sympathie voor de anderen dan voor degene om wie het eigenlijk draait. Dat is nou niet bepaald de bedoeling van een romcom. Dat het allemaal zo verspelbaar als de pest is maakt me niet uit. Dat is nou eenmaal iets wat bij het genre hoort, alleen ze zijn wel een beetje te preuts in deze film.

Gelukkig zaten er nog een paar leuke grappen in en heeft de charmante Bosworth mij nog wel 1,5 uur weten te vermaken.

2,5*

Cast die me wel aanspreekt, wat leuke momenten en opzwepende liedjes. De chemie tussen Rosalee en Pete mocht iets meer overkomen/naar buiten komen en op humor-vlak mocht het ook wat meer. Verder het bekende, doch vermakelijke spul.

3*

Slap aftreksel van een romkom boordevol flat-characters en verwachte aha-erlebnis. Ik heb veel betere gezien in dit genre.

“You have different values. For example... she HAS them!”

Matige romcom. Gekunsteld verhaal, domme dialogen en totaal geen chemie tussen de acteurs. Win a Date with Tad Hamilton! mist humor en het romantisch gedeelte komt totaal niet van de grond. Dat komt vooral door Duhamel en Grace, want beide zijn barslecht. Pluspunt is Bosworth, die het sprankelende middelpunt vormt.

De herziening die min of meer per ongeluk tot stand kwam (ik was vergeten dat ik deze film überhaupt had gezien) brengt in ieder geval een halfje extra met zich mee. De personages zijn degelijk en goed neergezet, ook al zijn ze niet allemaal even memorabel. De romantiek evenals het verloop van de inhoud zijn vervolgens buitengewoon voorspelbaar en het einde laat zich dan ook raden. In principe is het eindresultaat niet veel meer dan een simpel tussendoortje met een gebrek aan hoogtepunten, maar daartegenover weinig dieptepunten.