Und Ewig Singen die Wälder (1959)

Om bovenstaande reden toch ook maar deze film meegekeken. Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten, behalve dan dat ik dacht dat deze film heel erg gedateerd zou zijn. En dat was natuurlijk ook het geval. De overgangen zijn erg ouderwets, maar opzicht kun je de film er ook niet op afrekenen gezien het jaar waar de film uit stamt. Het verhaal en het acteerwerk zijn niet zozeer punten die de film voor mij speciaal maken. Toch heeft de film wel iets dat ik erg genietbaar vond: de prachtige natuur shots in Noorwegen. Erg mooi gefilmd, en de sfeer in de film was flink aanwezig. Vooral als het Kerstmis is, ziet het er gewoon erg mooi uit. Ook de muziek in de film is erg goed en past perfect bij de beelden. Jammer dat de film een beetje een 'snel' einde heeft. Verder ga ik niet zo diep in op de film. Het is gewoon écht een ouderwetse film, maar wel een die door het uiterlijk mijn aandacht vrij makkelijk heeft weten vast te houden.

3*

Toch maar even het een en ander rechtzetten. De über-populaire roman-trilogie (inmiddels alweer zo'n 80 jaar oud) is slechts eenmaal verfilmd, en wel verspreid over 2 films. Deze klassieker en de uitermate matige opvolger Das Erbe von Björndal (1960). Reden: de boek-trilogie is in Duitstalige landen uitgebracht in 2 delen. De laatste 2 boeken zijn samengebundeld. Filmvoorstellen vanuit Zweden en Hollywood (reeds in de jaren '30) werden door de auteur afgekeurd.

En ook al speelt het zich af in Noorwegen en zijn de buitenscenes ook allemaal daar opgenomen, "Und Ewig Singen die Wälder" is en blijft op en top een 'heimatfilm'. Wellicht ook wel een van de betere, m.n. te danken aan de landschapscenes, maar voornamelijk de screen appearance van de ijzingwekkende en bloedstollende Anna Smolik, ai ai, wat een stoeipoes!!!

Fröbe was werkelijk top in die film.

Een kaskraker en terecht!

Jeugdsentiment, en niet in de zin van dat ik de film ooit gezien had of dergelijke. Het boek van Tryvge Gulbranssen had een prominente plaats thuis in de boekenkast en wat ik heb er vaak in gebladerd vanwege de foto's van iconische momenten uit de film die tot de verbeelding spraken. Het met littekens ontsierde gezicht van de oude Dag, het gevecht tussen Tore en

Margas, en jonge Dag op berenjacht om maar eens wat te noemen. Ik kon dit niet laten liggen bij de kringloop op er gisteren gretig voor te gaan zitten.

En ja, het woord klassieker mag toch wel van stal gehaald worden voor deze prent met alle mogelijke ingrediënten die te bedenken zijn. Overigens nooit geweten dat oude Dag Gert Frobe was en dus Goldfinger. Het acteerwerk moet sowieso een beetje in het tijdsbeeld bgezien worden, maar behalve dat vermaakt dit eerste deel meer dan prima met zijn verhaal over de strijd tussen plaatselijke adel en het houthakkersgeslacht Bjorndal.

Prachtig zijn de locaties en de natuur, de besneeuwde landschappen en bergen zijn werkelijk prachtig, Gert Frobe met zijn littekens een kleurrijk karakter, rampspoed, drama, romantiek, ellende, jaloezie en sowieso het beeld van sterke geslachten met mannen van staal die zelfredzaam zijn. Voeg daar de prachtige Anna Smolik aan toe en een niet al te lange speelduur aan toe en je hebt toch heel wat.

En Eeuwig Zingen De Bossen kan daarmee dan ook een prima en boeiende film genoemd worden en doet bijna snakken naar een eigen hutje in het bos en het nodige om zelfvoorzienend te zijn.