Une Femme Mariée: Suite de Fragments d'un Film Tourné en 1964 (1964)

Une Femme Mariée is een vergeten meesterwerk van één van de meest originele regisseurs uit de filmgeschiedenis.

Werkelijk prachtige beelden worden op Godard's eigen wijze vermengt met teksten, muziek en verwijzijngen naar hoge en lage cultuur.

Het is een verademing om een heel nieuw gezicht te zien in de films van Godard. In plaats van Anna Karina, is nu Macha Meril zijn muse. Haar lichaam wordt door Godard en camerman Raoul Coutard tot in het detail bekeken. Haar nek, schouders, knieen, buik, benen... alles wordt bestudeerd en met dialogen ondersteunt.

Un Femme Mariée hoort bij het beste wat Godard ooit heeft gemaakt en zou net zo'n status moeten hebben als A Bande Apart!

5*

In Le Mepris werd het lichaam van Brigitte Bardot al uitgebreid bestudeerd. In deze film doet Godard er nog een schep bovenop en cirkelt hij nog dichter met zijn camera langs zijn vrouwelijke hoofdpersonage. De vele close ups van intieme momenten zijn prachtig en met veel gevoel voor de juiste kadrering in beeld gebracht. De close ups spreken voor zich, de straatscenes ademen een en al leven uit en tussendoor plant Godard zijn camera op unieke plekken, waardoor we ook eens te weten komen hoe de voeten de wereld tegemoet treden na het afstappen van een roltrap.

De ideeën zijn soms alleen wat beter dan de uitwerking van het idee. Als Pierre en Charlotte visite ontvangen, kiest Godard er niet voor om ze een nodeloos gesprek te laten voeren, maar geeft hij ze allemaal een monoloog over extentiële vraagstukken, waarbij ook kindlief even uit zijn bed wordt gelicht. De vertelvorm is hierbij vaak leuker dan de inhoud van het gesprek.

Afgezien van deze kleine sfeeronderbreking heb ik weinig op deze film aan te merken. Het gedeelte waarin Charlotte zich tussen allerlei modellen begeeft is visueel van hoogstaand niveau. Een eigenzinnige film die eigenlijk gewoon draait over een vrouw in dubio maar dan ontleed tot op het bot, voor welke man zal zij gaan kiezen? 4,5*

Deze film staat of valt voor mij met het vrouwelijk hoofdpersonage Macha Méril. Van alle films die ik van Godard gezien vind ik deze Macha Méril toch zonder meer de mooiste vrouw. Haar gezicht, haar rug, haar buik, benen etc waren voor mij een ware lust voor het oog en werkten zeer prikkelend op mij ondanks of misschien juist ómdat het hele naakte lijf niet getoond werd. Was dat de opzet van Godard of mocht dat niet van de filmkeuring destijds? Het werkte in ieder geval wel.

Op visueel vlak vind ik dit ook zonder meer een van de mooiste films van Godard, het nietszeggende geleuter waar je bijna in elke film van Godard mee dood gegooid wordt weerhoudt mij er echter van deze film een zeer hoge waardering te geven. Daar trek ik een ½ ster voor in mindering.

4,0*

Ik kan het idee van Godard hier op zich wel waarderen. Godard probeert iedere keer wel weer wat nieuws uit en de ene keer werkt dat blijkbaar beter dan de andere keer.

Macha Méril speelt hier de rol van Charlotte, om wie eigenlijk alles draait hier, in zowel letterlijke als figuurlijke zin van het woord. Iedere keer wanneer zij in beeld komt, probeert Godard de kijker te prikkelen door haar uit te kleden en zien we een gedeelte van haar lichaam. De speelse manier van filmen is mooi.

Ik ben het echter met sommige onderstaande commentaren eens, dat Godard hier zijn mond had moeten houden, want het voegt niets toe en zorgt er juist voor dat alle gebeurtenissen nogal afstandelijk blijven. Op zich best jammer, want los daarvan had het zeker potentieel en was er grote kans dat ik dit beter had kunnen waarderen.

Godard heeft vaak leuke ideeën, maar moet zichzelf soms wat meer naar de achtergrond verplaatsen om alles beter te kunnen laten werken.

3,0*

Nu drie keer in korte tijd gezien, en ik begin deze film steeds beter te vinden.

Fascinerende, associatieve collage van fragmenten, een mix van fictie en documentaire, tekst en beeld, dialogen en ‘interviews’, monologue interieur en reclameteksten, die zich als een rebus door de film slingeren. Met als narratieve lijn de (gelijkzijdige ) driehoek van een vrouw tussen twee mannen, zwanger van één van hen.

Maar, niettegenstaande de schijnbare intimiteit van de beelden, zijn die altijd analytisch; er wordt hier ontleed. Lichaamsdelen in beeld gebracht haast als geometrische figuren. Het is sectie plegen op een (beeld-) cultuur, en op menselijke verhoudingen daarbinnen.

Het is nadrukkelijk de oppervlakte die Godard filmt; daaronder kan de camera niet komen. Maar met de associaties en perspectieven die hij biedt door de opeenvolging, de combinatie van zijn ‘fragmenten’, weet hij hier wel degelijk onder de huid te kruipen, en met zijn portrettering van Charlotte als ‘gevangene’ in een driehoek én in een cultuur, ook – mij althans – te ontroeren.

Ik kan me heel goed voorstellen dat Antonioni in Venetië Godard feliciteerde met deze film.

Over Antonioni gesproken, het schijnt dat je Une Femme Mariée ook als onderdeel kunt zien van een trilogie, een soort ‘vrouwenstudies’, samen met Vivre Sa Vie (1962) en 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle (1967). Dan moet ik die laatste maar eens naar boven schuiven op mijn te zien-lijstje.