Panique (1946)

Eenvoudig Simenon-verhaal met in de film, naast de misdaadintrigue, toch het accent op de kleinzierige menselijke gedragingen als vooringenomenheid en sensatiezucht, de dwaasheid van de massa en de onkunde van de overheid.

Een charismatische Michel Simon en Viviane Romance op de grens van toelaatbare wulpsheid anno 1946.

Zwart-wit film waarvan een eveneens gewaardeerde remake in 1989, onder de titel "Monsieur Hire".

Wel weer een fijne Duvivier, een regisseur die zelden genoemd wordt als een van de groten van de Franse cinema -de concurrentie is ook niet mals- maar die best een aantal meer dan aardige films heeft gemaakt. Simon speelt met verve Mr Hire, een weinig sociale zonderling, wiens hoofd op hol wordt gebracht door de charmante Viviane Romance, die op haar beurt dan weer helemaal verliefd is op een criminele gladjurk, het zijn de ingrediënten voor een drama dat wel wat gelijkenissen kent met Lang's M. Duvivier verkent de minder fraaie kanten van de mensheid, zoals achterklap, hebzucht, hysterie en bloedlust, wat eindigt in een cynisch slotstuk.

Vond het wel aardig gevonden dat het laatste deel, waarin de massa zich keert tegen de eenzame Mr Hire, al wordt voorbeschouwd met de scène in de botsautootjes. Het camerawerk is ook dik in orde, de film wordt terecht beschouwd als een Franse noir. Alleen het achtergrond verhaal van Mr Hire vond ik wat merkwaardig, een advocaat die geswitcht is naar de waarzeggerij, maar misschien was dat in de jaren 40 een wat minder vreemde stap.