The Harrad Experiment (1973)

Nogal brave en preutse verfilming van een boek van eind jaren zestig waarvan we (ik) toen niet wisten of we het serieus moesten nemen als sociologisch experiment of dat het gewoon lekker weg las als propaganda voor vrije seks. Het was de tijd dat de Amerikaanse 'liberals' geloofden in de maakbare samenleving en dachten dat je de mens kon 'hervormen', oftewel veranderen. Iets wat ze overigens gemeen hadden met de zo verafschuwde communisten.

Zag pas kort geleden dat ze dat boek van Rimmer (?) ook verfilmd hadden. Geheel naar de tijd van toen met veel semi diepzinnig geklets. Geinig om te zien is hoe de deelnemers/studenten muurvast zitten in hun traditionele preutse Amerikaanse opvoeding en absoluut niet in staat zijn daar uit te breken. Van dat hele experiment komt dan ook niets terecht. Een keertje vreemd gaan en het was gedonder in de glazen.

Voor Don Johnson was het een van z'n eerste rollen. Hij zou doorbreken als politieman in Miami Vice.

De synopsis hier klopt trouwens niet helemaal. Niet Beth en Stanley zijn kamergenoten, maar de verlegen Sheila en Stanley. Maar who cares....

Don Johnson zingt - niet onverdienstelijk - een liefdesliedje tijdens de eindcredits. In de ruim 90 minuten die daaraan vooraf gaan meldt hij zich als student op Harrad College, waar de docenten Philip [James Whitmore] en Margaret Tenhausen [Tippi Hedren] hun leerlingen op de proef stelt in een seksuologisch experiment. Maar hoewel Johnson met verschillende dames in bed belandt en er aardig wat (mannelijk en vrouwelijk) naakt voorbij komt, is dit allemaal wel erg braaf en lijken de satirische elementen van het verhaal opgeofferd te zijn voor een vrij oppervlakkig romantisch verhaaltje dat niet interessant genoeg is om je 90 minuten op het puntje van je stoel te houden.