Louisiana Story (1948)

Geestig om te zien, hoe die jongen levensgevaarlijke capriolen uithaalt met de krokodil.

****0,25* / *****

Inmiddels alle films/docu’s van Robert J. Flaherty gezien. En ben ik tot de conclusie gekomen dat Louisiana Story zijn mooiste docu is. Vaak nagedaan door anderen en zelfs niet in de buurt gekomen.

Louisiana Story is een film die een jongetje van 12 volgt, levend in de bayous van Louisiana. Terwijl hij opgroeit in dit ongerepte gebied, levend op zelfgevangen dieren, gevangen met zelfgemaakte wapens, vestigt een grote oliemaatschappij zich midden in zijn leefgebied.

Flaherty maakte deze documentaire met geld van een oliemaatschappij om een beeld te scheppen dat oliemaatschappijen de natuur niet veranderen en de natuurlijke habitat van het gebied met zijn inwoners niet aantast. Ten eerste vind ik dat dit totaal niet waar is. De jongen jaagt op een gegeven moment op vogels en dan plots hoor je knallen zo hard als kanonsschoten. Het blijkt van de bouw van de fabriek af te komen. Het klinkt ook meteen als een enorme inbreuk in het leven van het jongetje. Daarna gaat het jongetje ook nog eens werken voor de fabriek.

Ik vond het allemaal een beetje twijfelachtig. Een raar propagandafilmpje in documentairestijl, maar dan geacteerd. Door locals. Nouja.

Flaherty blijft één van mijn favoriete documentairemakers. Fascinerende cinema! Ook Louisiana Story is geweldig. Gefinancierd door een oliemaatschappij wil nog niet zeggen dat het een film is over die oliemaatschappij. Het is vooral een film over jeugdig plezier en avontuur in de swamps. Over een jongetje en zijn wasbeer op krokodillenjacht, en over het ontdekken van grote machinerie (deed we wat dat betreft een beetje denken aan Pather Panchali, waar we ook door de ogen van een kind de wereld ontdekken). Ondersteunt door een nogal aanzwellende, maar misschien juist daardoor prachtige soundtrack. Had zelf overigens niet eens direct door of dit nu een voor- of tegenpamflet was en zelfs na het kijken blijft het ambigu.

(Deze film zoekt wel erg de grens op tussen fictie en documentaire, daar is Zhang Ke Jia niks bij!)