The Swan (1956)

Grace Kelly in de rol die ze later ook echt zou vervullen

Zoals ik al bij Mogambo had gezegd had ik gisteravond zin in een kleine Grace Kelly marathon. Na het redelijke Mogambo, waar Kelly teleurstelde was het de beurt aan The Swan. Gelukkig is ze hier weer als vanouds.

De grote kracht van The Swan zit hem zonder twijfel in zijn drie hoofdrolspelers. Garce Kelly, die hierna nog maar één film zou maken voor ze prinses van Monaco werd, acteert met een verfrissende finesse die ze ten tijde van haar Hitchcock films, die ik tot haar beste rollen beschouw, niet meer had gehaald. Haar natuurlijke schoonheid is zonder twijfel ook een leuk visueel extraatje, Kelly is gewoon één van de mooiste actrices die de aardbol heeft belopen. Vaak komt ze sterk tot haar recht in een driehoeksrelatie en dat is hier ook weer het geval. Het afstandelijke tussen haar en Alec Guinness is om van te smullen maar Kelly's rol komt toch het beste tot zijn recht in de scènes met de relatief onbekende Louis Jourdan. Vooral naar het einde toe wanneer ze dan toch voor Jourdan kiest is om van je vingers van af te likken. Gelukkig worden ook de bijrollen sterk ingevuld door Jessie Royce Landis als de moeder van Kelly en door Brian Aherne als haar katholieke oom, die trouwens best wel een leuke voetbal scène heeft.

Het plot heeft op zich niet veel om handen. Alexandra is een prinses die nog altijd niet aan een vent is geraakt en haar laatste hoop is Prins Albert die haar niet ziet staan. Moeder en dochter smeden een plan om toch het hart van Albert te winnen door de leraar van Alexandra er bij te sleuren. Dit is The Swan in een notendop een voor de rest gebeurd er ook niet zo bijzonder veel maar het wordt gewoon uitmuntend gebracht. Zoals hierboven gezegd zijn de scènes tussen de drie hoofdrolspelers bijna altijd geweldig en blijft de film de gehele tijd boeien. De chemie tussen Kelly en Jourdan klikt het beste en het doet je dan als kijker ook goed dat ze uiteindelijk kiest voor de man die ze liefhebt, Jourdan en niet voor degene waar ze mee moet trouwen om de troon weer te veroveren. Het is niet alleen kommer en kwel dat de film kenmerkt maar vaak wordt er ook gebruik gemaakt van best wel leuke humor die zich vooral presenteert in de vorm van de situaties tussen leraar en de rest van het hof.

Een sterke film die naar een hoger niveau wordt getild door zijn cast.

4*

Redelijke romantische film waarin een prinses zo goed als uitgehuwelijkt wordt aan een prins, maar waarbij de liefde roet in het eten gooit. De film heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan en is soms wat langdradig. Wel leuk om te zien hoe de etiquette voor flink wat problemen zorgen. De cast is verder prima, en Grace Kelly is hier te zien in haar één na laatste rol voordat ze zelf een prinses werd.

Vannacht was ie er toevallig ook op en ik moet zeggen dat de film mij qua aankleding flink heeft verrast. Qua uiterlijk zou je niet zeggen dat de film uit 1956 komt. Het paleis zag er echt rijkelijk uit en de kleuren deden zijn werk ook goed.

Het verhaal is verder flinterdun, stelt weinig voor en is tamelijk voorspelbaar. Maar de presentie van de weergaloos mooie Kelly maakt een hoop goed en over de gehele linie ben ik wel tevreden over de film. Ook nog een eervolle vermelding voor de humor, die af en toe kurkdroog is(mijn stijl).

3*

Romantishe komedie die gelukkig kan rekenen op een drietal goede acteurs om het weinig begeesterend verhaaltje te redden.