Young Winston (1972)

Richard Attenborough leert ons wat over de jonge Winston Churchill - zijn relatie met zijn ouders, inzonderheid zijn bewondering voor zijn vader, zijn avonturen als oorlogscorrespondent en zijn toetreding in de politiek - en doet dat op zijn gebruikelijke verzorgde manier.

Mogelijks nogal lang uitvallend maar voldoende interessant om niet te vervelen. De actiescenes zijn zelfs zeer knap gefilmd. Goed acteerwerk, zekerlijk van hoofdrolspeler Simon Ward en Robert Shaw.

Dat vond ik gelukkig nog wel meevallen. Dit blijft een film over Churchills jonge jaren gebaseerd op zijn autoblografie. Er wordt nogal expliciet gesuggereerd dat Churchills vader stierf aan syfilis en Churchill zelf wordt toch ook wel als erg ijdel en gericht op zijn carrière neergezet. Neemt niet weg dat we veel heroïek zien van een jonge Churchill.

De film is helaas niet echt sterk en dat heeft een paar redenen. De belangrijkste is dat de overgang van een onzekere jongen die op zoek is naar de goedkeuring van zijn vader naar een bijna over-zelfverzekerde man vol ambitie werkelijk totaal niet overtuigend is. Er is geen verandering in de film. Hij is het ene moment het ene en op zeker moment ineens het andere. De film is ook erg oppervlakkig en gedateerd in het weergeven van deels koloniale oorlogen en was dat ook in 1972 al. Derde issue is Simon Ward als Churchill. Reliëf geeft hij nooit aan zijn rol. Het script is zeker in de eerste helft nogal anekdotisch.

De film heeft een sjieke opzet. Met een overture en een intermission enzo. De cast kent behoorlijk wat grote namen met kleine rolletjes voor bijvoorbeeld Anthony Hopkins en Jane Seymour en een grotere rol voor Anne Bancroft (als Winstons moeder) die zoals wel vaker weer ouder speelt dan ze was.

Het is niet alleen maar slecht nieuws . De film is lang maar best vermakelijk. Wards rol is wening diep, maar hij heeft een soort charme.

De film kwam er op initiatief van Churchill zelf. Hij had in 1961 Guns of Navarone gezien en vond dat een goede film. Hij nodigde de scriptschrijver Carl Foreman uit op de thee. Churchill suggereerde dat zijn boek My Early Life een goede film kon zijn. Foreman schreef een script en Richard Attenborough, die na een acteercarriere ook was gaan regisseren maakte het tot deze film, maar dat was 11 jaar later. Winston Churchill maakte het niet meer mee. Hij was in 1965 overleden.

Attenborough zou twee films maken die deze behoorlijk in de schaduw stelt. A Bridge Too Far (niet gezien, wellicht binnenkort) en Ghandi (een andere film over een grote naam uit de 20e eeuw, lang geleden gezien, volgens mij zou ik die bij herziening wat minder vinden).