Good Burger (1997)

Elke keer verschijnt er een glimlach op mijn gezicht als Ed zijn catchphrase zegt: 'Welcome to Good Burger, home of the good burger. Can I take your order?' De luie tiener Dexter Reed (Kenan Thompson) begrijpt niet waarom de goeiige Ed (Kel Mitchell) zijn hele identiteit laat afhangen van deze hamburgertent. Maar via Dexter's ontluikende gevoelens voor Monique (Shar Jackson) leert hij meer mildheid op te brengen voor zijn aparte collega. Achter de poep- en pieshumor en hysterische slapstick steekt er best een lieve film over anders-zijn en elkaars merkwaardigheden accepteren. Ik zou 'Good Burger' (1997) zelfs vooruitstrevend noemen door de (wellicht onbedoelde) manier waarop Ed's typetje past bij iemand op het autismespectrum. Zonder een stereotiep cliché te worden, maar als een uniek individu met een geheel eigen kijk op de wereld.

Het is geen schande om een film te maken met een uiterst kinderachtige vormgeving, maar de benadering van regisseur Brian Robbins en zijn scenaristen kent wel een heel groot gebrek aan ambitie. Het helpt dan ook niet bepaald mee wanneer Dan Schneider zich komt melden voor een rol en meeschreef aan het verhaal, want dan weet je meteen dat dit gewoon bedoeld was als geldpakker en niet zozeer als kwalitatieve cinema. Uiteindelijk wordt de film nog wel kleurrijk vormgegeven en ligt het tempo hoog, maar het acteerwerk van Kel Mitchell en Kenan Thompson is dermate emotieloos dat er weinig te lachen valt. Allebei de castleden kampen met een gebrek aan expressie en timing, waardoor het brede arsenaal aan grappen vrijwel altijd de plank misslaat. Je moet van dit soort simpele dingetjes houden en bij sommige genres (horror en actie bijvoorbeeld) slik ik het ook wel makkelijk, maar bij komedie heb je meer nodig om me overstag te krijgen.