Miles Ahead (2015)

De film is net als Jazz-muziek: rommelig.

Flashbacks van het heden naar het verleden liepen warrig in elkaar over maar kon ik door de verschillende haardrachtstijlen in ieder geval nog volgen.

Uiteraard zijn ook in deze muziekbiopic weer de nodige drugs en relatieperikelen aanwezig. Het gebruikelijke recept zou ik zeggen maar de passie en liefde voor het vak maakt gelukkig alles weer goed.

De aftiteling is trouwens leuk gedaan. Don Cheadle in zijn rol als Miles spelend met een aantal Jazz grootheden.

Overigens, mocht er een Kurt Cobain biopic gemaakt worden dan kunnen ze Ewan McGregor wel vragen.

Film mij ook erg tegen.

Miles zn muziek vind ik geweldig maar hij is hier vooral een buitengewoon kutpersonage en de film is wel erg fragmentarisch en springend in de tijd.

Nou ja. Hoe breng je hulde aan een improvisatiegod? Door een beetje te improviseren, dat spreekt. Feit en fictie lopen in 'Miles Ahead' virtuoos door elkaar heen – Miles aan het orgel, r you kiddin’ me? De trip is vooral verrassend en verwarrend – net zoals Miles’ muziek, zullen de fans van het eerste uur beweren. Vraag is echter: hoeveel moeten, mogen, kunnen we geloven? Was Davis echt iemand die van zijn partner totale zelfverzaking eiste, zonder haar echtelijke trouw te willen waarborgen? Keek hij echt zo relativerend terug op zijn muzikale voorgeschiedenis? Was hij heus meer gangster dan de grootste gangsters van ’t stad?

Enfin, alleen al van de enscenering van de opnamesessies met Gil Evans is het smullen. Net als van Don Cheadle’s laconieke stijl, net als van de muziek, net als van het portret van de jonge zelfverzekerde Miles, net als... O ja, net als van de aftiteling, waarin de toeschouwer herinnerd wordt aan het feit dat Miles jong en oud blijvend heeft beïnvloed. Robert Glasper naast Herbie Hancock, Wayne Shorter naast Esperanza Spalding en Antonio Sanchez – het is het erfgoed naast de erfenis, in een funky eerbetoon. ‘Miles Ahead’ had heus geen passender orgelpunt kunnen krijgen.

2,75*

Een redelijk biografie/drama/muziek en romantiek film...

Redelijk verhaal...

Biografie is mijn ding niet...

Drugs is niets...

Bekende acteur Don Cheadle...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Langdradige, vervelende film zonder hoogtepunten. Ken Davis als muzikant niet zo goed, en na deze film zal de behoefte om daar iets aan te veranderen niet toenemen, want in deze Miles Ahead kon je niet echt veel te weten over hem. De focus van de film ligt vooral op een weinig interessant verhaaltje over verdwenen bandopnamen. Zijn muziek, levensverhaal en/of een kijkje in de ziel van deze legende is ons nauwelijks gegund. Cheadle is ook bepaald niet mijn favoriete acteur. Weet niet of hij Miles recht doet met zijn vertolking, maar persoonlijk raakte ik snel uitgekeken op Cheadle's intense trouwe hondenogen blik, aangevuld met zijn immer fluisterend stemgeluid. Als biografie in mijn ogen dus mislukt, niet de moeite waard inderdaad.

Een niet helemaal overtuigende biopic vanwege het wat onsamenhangende en rommelige verhaal waarvan ik me tevens afvraag hoe hoog het waarheidsgehalte is.De grootste troeven van Miles ahead zijn de sterke prestatie van Don Cheadle in de titelrol en natuurlijk de muziek van Miles Davis zelf.

Dat maakte er nog (zeker in het eerste uur) een redelijk onderhoudende film van en deed me tevens weer zin krijgen om weer eens een van zijn albums uit de kast te trekken.

Misschien is dat wel de grootste verdienste van de Miles ahead want qua beelden en regie(het debuut van Don Cheadle),de art direction vond ik overigens wel goed,was het geheel wat karig.

Een kleine voldoende maar ik sluit me verder aan bij wat ik hierboven al las,een artiest van het kaliber Miles Davis verdiend een betere film.

Cheadle's Davis project.

Op zich een redelijk basic biopicje. De laatste tijd al meer van dit soort films gezien, eigenlijk komt het altijd wel op hetzelfde neer. Artiest is ongelukkig, gedraagt zich als een onuitstaanbare eikel, zit aan drank en/of drugs en neukt een beetje in het rond. Tussendoor maakt hij ook nog wat muziek die een breed publiek zou aanspreken.

Ik ken Miles Davis verder niet echt goed, dus geen idee of Cheadle het goed doet. Maar aangezien hij in zowat alles van deze productie een hand had neem ik aan dat hij wel fan is en toch op z'n minst z'n best een beetje gedaan heeft. Vind hem doorgaans wel een fijn acteur, dus heb me er zeker niet aan gestoord. McGregor is een leuke toevoeging, maar niet zoveel meer.

Verder is het een redelijk doorsnee filmpje. Allicht een stuk leuker voor de echte fans, hoewel die dan waarschijnlijk wel weer wat over bepaalde details te neuten hebben. Niet vervelend om een keertje gezien te hebben, maar echt veel zal er denk ik ook niet blijven hangen.

2.5*

Een biopic over een muzikant is niet eenvoudig, want wat wil je centraal zetten: het verhaal of de muziek. En hoe breng je toch zoveel mogelijk de twee samen? In het geval van Miles Davis zit je ook niet met pophits die je zomaar in een nieuw kleedje zet of die opnieuw hits worden als de film uitkomt.

Don Cheadle kiest voor de periode eind jaren '70 waarin Miles Davis 5 jaar vast zat met zijn muziek en nog meer sukkelde met gezondheid en drugs. Hij wil vooruit, maar zit vast in het verleden. Het platenlabel wil een nieuw album, maar hij wordt steeds geconfronteerd met zijn oud werk. Cheadle zet de muziek centraal en wil aan de hand van bijhorende beelden wat weer te geven hoe Miles Davis aan die muziek kwam en wat hem inspireerde.

De film is minder toegankelijk als de gemiddelde biopic. Maar dat is de muziek van Miles Davis ook wel wat. Neemt niet weg dat hij heerlijke muziek maakte en die krijgt gelukkig voldoende haar plek. Don Cheadle is sterk in het vertolken van de jazzmuzikant. Het geheel springt net iets te veel over en weer om de aandacht echt vast te houden, maar het is wel een mooie poging om een wat atypische biopic te maken.

Miles Ahead (genoemd naar zijn album uit 1957) zal met deze film niet snel nieuwe zieltjes winnen voor de jazz. Maar wie houdt van de muziek zal hier wel van genieten. En een icoon als Davis verdient uiteraard zijn eigen biopic. Maar het mocht nog wel wat grootser of nog creatiever.