L'Amour à Vingt Ans (1962)

Ik heb helaas niet de hele film gezien, alleen Truffauts deel *(en zal dus ook niet stemmen).

Truffauts deel is het tweede deel in zijn cyclus rondom Antoine Doinel en gaat over zijn eerste verliefdheid. Het knappe van deze korte film is dat het geen overromantisch beeld is. De verliefdheid is op dat moment hevig, maar de film maakt er tegelijk een terloopse gebeurtenis van. Stillistisch vergelijkbaar met zijn voorganger. Een beetje melancholisch, een mooi laagje humor en heel gevoelig. Alleen deze korte film zou ik 4.0* geven.

Antoine Doinel is een fijn personage, een van mijn favorieten uit de filmwereld. De beschouwende manier van filmen van de heer Truffaut bevalt mij ook zeer goed.

Vijf landen maken een film

Toch vreemd hoe je geheugen soms verkeerde dingen kan onthouden. Ik heb de Antoine Doinel cyclus al geruime tijd liggen (als je zelfs ziet dat hier berichten van mij dateren uit 2011) maar ik was nog altijd niet aan het laatste deel (L'Amour en Fuite) begonnen omdat ik met het idee zat dat Antoine et Colette, het segment uit deze L'Amour à Vingt Ans, het vierde deel was. Ik heb lang moeten zoeken naar dit deel aangezien het niet in de Truffaut box zit en dan kom je opeens tot de conclusie dat Antoine et Colette eigenlijk het tweede deel is en niet het vierde deel..

Weg was dus het idee om dit in de juiste volgorde te gaan zien maar bon, maakt op zich niet veel uit. L'Amour à Vingt Ans is vandaag de dag nog vindbaar omdat Truffaut het openingssegment voor zich neemt. Een goede keuze, want de kwaliteit zit meteen al goed en het blijft fijn om nog eens een stuk uit het leven van Antoine te zien. De rest van de kortfilms zijn echter allemaal (iets tot veel) minder waardoor je met het hoogtepunt bent begonnen. Op zich kan ik het idee om elk een kortfilm te maken rond twintigjarigen en hun kijk op de liefde wel smaken en het mag gezegd worden dat de 5 regisseurs er allemaal hun eigen draai aan geven. Misschien hier en daar wat cliché (Italië gaat uiteraard over een jongen die niet kan kiezen tussen zijn vriendinnetje van zijn eigen leeftijd of een oudere vrouw voor wie hij eigenlijk meer een toyboy is terwijl Japan over de liefde tussen mensen uit verschillende klasse gaat) maar juist door de korte speelduur van elk segment - ze klokken allemaal rond de 25 minuten af - kijkt dit wel erg vlotjes weg.

Als je aan Doinel denkt, dan denk je Jean-Pierre Léaud. De acteur waar de hele cyclus op steunt en dit doet hij ook weer erg fijntjes. Die dynamiek met Marie-France Pisier (Colette) en haar ouders geeft dit alleszins de nodige schwung. Het Italiaanse segment van Renzo Rossellini is meteen diens debuut (al vermoed ik dat hij als zoon van Roberto Rossellini film niet ver moest gaan voor raad) en bereikt bijna de kwaliteit van Truffaut. Een simpel verhaal over een jongen die getormenteerd moet kiezen tussen twee vrouwen maar ik ben verder eigenlijk nog het meest gecharmeerd door het segment van Shintarô Ishihara. Iets wat begint als het verlangen van een arbeider naar een vrouw uit de hogere klasse vervalt al snel in een passiemoord en de manier waarop Koji Furuhata dit brengt is indrukwekkend. De twee andere segmenten (over een Duitser die zijn vriendinnetje ongewild zwanger maakt en over een oorlogsveteraan die mee op sleeptouw wordt getrokken door een groepje twintigers) zijn het meest inwisselbaar.

Mijn versie was trouwens enkel en alleen maar Italiaans gesproken. Ik vermoed dat elk land zijn eigen gedubte versie heeft uitgebracht (?) dus het is een beetje vreemd om bijvoorbeeld zo'n Koji Furuhata in het Italiaans te horen spreken maar bon, ik ben al blij dat ik dit eindelijk eens van de to-see list kan schrappen. Vooral de moeite voor het stuk van Truffaut dus maar Shintarô Ishihara en Renzo Rossellini leveren ook nog puik werk af. Het Poolse segment van Andrzej Wajda valt uiteindelijk het meest uit de toon.

3.5*