Satomi Hakken-den (1983)

Aardige film van Kinji Fukasaku.

De film vertelt het verhaal van Shizuhime en haar strijd tegen een bovennatuurlijke clan die is opgestaan uit de dood en uit is op wraak op haar familie. Wanneer haar familie wordt vermoord slaat ze op de vlucht. Als ze vervolgens wordt gevonden door Dosetsu (Sonny Chiba) begint de zoektocht naar de acht kenshi samurai. Enkel met de hun hulp is Shizuhime in staat om haarzelf te redden en haar achtervolgers terug in het graf te krijgen.

Satomi Hakken-den is een leuke avontuurlijke film die zich afspeelt in de feodale tijd van Japan. Het is zeker niet één van Fukasaku's beste films, maar al met al toch redelijk vermakelijk. Hoewel de film een aantal mooie decors bevat zijn de special effects op sommige momenten om te lachen. Dat wordt echter gecompenseerd door de leuke afwisselende vechtscenes. Misschien op sommige momenten iets te langdradig. Ook de keuze om amerikaanse power-ballads in deze film te verwerken deed mij verbasen. Het muziek kon er mee door, maar had toch liever iets anders gehoord.

3.0*

Eén van de Kadokawa blockbusters met hun idol Hiroko Yakushimaru in de hoofdrol; en Sanada en Chiba waren natuurlijk ook geen kleine jongens wat betreft box-office. Er is daarom ook flink wat geld tegen dit fantasy spektakel aangesmeten, maar helaas is het verhaal maar matig ontwikkeld. Met star-power en charisma kom je echter nog een heel eind, en één geweldige set is gebasseerd op het werk van Klimt,,, voeg daar gigantische rubberen slangen aan toe en lichtgevende knikkers en je hebt, wat mij betreft, toch nog een cool filmpje.

Cult alert!!

Met de typering de samoerai-versie van Star Wars is niets gelogen. Een prinses die gered moet worden en een hoop franje, boze krachten, complotstrijders en goede (waaronder één hele goede!) krijgers met mysterieuze gaven aan boord kan er vrijwel niet mis gaan. Dat gebeurt ook niet - het tempo is hoog, het design (dat erg teruggrijpt naar Shaw en Golden Harvest - ik zag zo gauw niet zo snel gelijkende Japanse bronnen) is prima en er straalt een hoop lol vanaf.

Fukasaku maakte na zijn talloze (kritisch goed ontvangen en soms ook vernieuwende) yakuza films een hoop bagger (zo vanaf 1977) met allerlei stuntelige SF, flauwe komedies, maar hier valt alles eindelijk weer eens op zijn plek.

Ik weet niet of die vreselijke Amerikaanse kwelende synth-prog ook tot de officiële Japanse release gerekend wordt of dat-ie eronder is geplakt om de Westerse kijker te plezieren

deze film is heel erg in Westerse "blockbuster" stijl geproduceerd, dus de aparte muziek-keuze valt daar ook zeker onder... vind het een leuke film, maar je zou hem nog steeds "stuntelig" kunnen noemen hoor... toch?