Suwarôteiru (1996)

In de review op MidnightEye wordt geconcludeerd dat Swallowtail zichzelf overschat. Dat kan ik alleen maar onderschrijven, aangezien er tweeënhalf uur en een groot aantal subplots wordt gewijd aan een oppervlakkige boodschap dat weinig om het lijf heeft. Wie niet verder kijkt dan dat gaat echter voorbij aan datgene dat Swallowtail toch zo interessant maakt. Iwai schetst met Swallowtail een bijzondere wereld die had of zou kunnen bestaan (zeker met als achterliggende gedachte de kapitalistische consumptiemaatschappij waarin wij ons nu bevinden) waarbij hij een stijl hanteert die getypeert kan worden als een unieke combinatie van (sur)realisme en fantastische korrelige cinematografie met prachtige composities. Tel daarbij op het trendy karakter van de film, de universele thema's en de aangename personages van bijvoorbeeld zangeres Chara (IRL getrouwd met Tadanobu Asano) en de adembenemende Ayumi Ito en je beleeft toch een boeiende en zeer onderhoudende tweeënhalf uur; het is ook niet voor niets dat enkelen dit als een van de beste films ooit beschouwen. 4*

Wat JayLunar 3 jaar geleden ga ik nu gedeeltelijk herhalen Van Shunji Iwai moet ik gewoon meer gaan zien, want na deze film ben ik bijna fan geworden. De film heeft hier te weinig publiciteit, echt jammer want dit is echt een topfilm.

“Once Upon a Time, there was….” En zo rolt er een geweldig verhaal uit. Tweeënhalf uur duurt de film en geen enkel minuut verveeld. Één hoofdlijn en daar omheen een spinnenweb van andere subverhalen. Allemaal ondersteund met een sterke en overtuigende cast. Een heksenketel met alle ingrediënten erin.

Zelfs de talen zijn zodanig geïmplanteerd om het beeld te versterken. Zinnen met Engels, Japans en Manderijns is gewoon normaal. In Yentown vind je alles, van Italianen, Chinezen tot Afro-Amerikanen. De één spreekt Engrish, de ander alleen Japans dankzij de Japanse educatiesysteem. Alle immigranten bij elkaar, want de etnische minderheid wordt nog steeds in Japan gediscrimineerd. Lekker subliem verwerkt met nog vele andere leuke details. En tot slot is het ook hilarisch hoe Shunji Iwai zijn zwarte humor in de climaxmomenten verwerkt.

Kortom alles zit hier erin van je van een goede film zou verwachten. Een grote groep goed uitgewerkte personages, verrassende en interessante plotwendingen envisueel en auditief gezien is het ook super

4.5 sterren

Een tegenvaller deze Iwai.

Sommige van zijn filmische elementen zijn aanwezig en de beeldregie met verschillende technieken en intensiteit is puik, maar de film (of eigenlijk zijn regisseur) neemt zichzelf te serieus. En dat twee-en-een-half uur!

Neemt niet weg dat er veel gave stukken (vooral de dromerige, mijmerende) in de film zitten, maar het is allemaal té veel (wereldpolitieke systemen, gangsters, drugs en prostitutie, ja ook nog liefde) en Iwai kan zich niet beheersen.

Ik ga Love Letter nog maar eens zien, dat was echt stukken beter!

Ik denk dat dit eigenlijk geen film is voor Iwai fans.

Iwai laat een kant zien die ik verder nog niet tegengekomen ben. De film is inderdaad erg ambitieus maar weet die ambities bij momenten mooi te verzilveren.

Het verhaaltje is best complex, maar de 2,5 uur worden niet echt besteedt om het verhaaltje ten gronde uit te werken. We krijgen meer een rush door het jonge leven van het hoofdpersonage, waardoor er wel eens een versnelling hoger of lager geschakeld wordt, en het verhaal zich door het leven van de personen rondom haar krult. Uiteindelijk bleek dat een sterke keuze, aangezien je zo een veel voller beeld krijgt dan wanneer een verhaal ten gronde uit uitgewerkt wordt.

Visueel vond ik het vaak erg mooi, met een paar serieuze uitschieters. De tocht door Opium Street en de daaropvolgende Butterfly scene was prachtig, zo zijn er nog enkele hoogstandjes. Vooral de rauwe beelden met scherpe belichting zijn erg mooi.

Iwai heeft nog steeds een goed oor voor muziek, af en toe erg aanwezig maar uiteindelijk niet storend. Enkel het middenstuk (met Chara, vrouw van Asano blijkbaar) vond ik niet geheel boeiend. Eens dat stukje voorbij (met Fei Hong in de gevangenis) wordt het allemaal weer veel boeiender.

Enkele scenes op het einde weten de film waardig af te ronden. Rest nog de vraag waarom de persoon boven mij denkt dat Iwai zijn film te serieus neemt. Genoeg nogal kinderlijke storyjumps (het vals geld) en ook personages (de killer/politieman en de dokter) die een luchtige toon accentueren. Maar we hebben die discutie eerder deze week ook al een keertje gehad geloof ik.

Anyway, Iwai neemt veel hooi op z'n vork en weet het mooi hoog te houden doorheen de film. Op een nogal onorthodoxe manier die niet voldoet aan het Westers traag tot op het bot uigewerkt epos, maar zeker zo mooi is.

4*, voor een vage mix van allerlei ingrediënten, die wonderwel smaakt. De spaarse saaie momenten en schoonheidsfoutjes neem ik er dan graag bij.

Of een Iwai-film voor niet-Iwai fans

Grappig toch, dat we naar ongeveer dezelfde films kijken en het vaak dan tóch oneens zijn en -vul ik maar even voor allebei in- het wel eens zijn over dingen die we zien (camera, muziek, verhaalstructuur etc). Maar gewoon de dingen die jij goed vindt ik minder vind en andersom. Gewoon andere dingen belangrijk vinden.

Ik weet niet of jij Love Letter en Lily Chou Chou hebt gezien. Echt veel beter wat mij betreft, met nuance, gevoel en klein gehouden grote verhalen. Even fraai om te zien, maar romantischer van inslag. Was er pas niet een forum (bij de Laddercompetitie met Amelie geloof ik) dat je dacht dat mijn smaak niet zo feel-good was? Ik kan je nu het omgekeerde vragen

Als ik mijn en jouw post doorlees zie ik dat ik nog achter mijn conclusie sta, omdat het gevoel over de film nog goed in mijn herinnering ligt.

Grappig dus.

Ik heb Love Letter en Chou Chou al gezien. Love Letter vond ik nog wel leuk, Chou Chou heel wat minder eigenlijk, één van de minste Iwai's Hier meer. Mijn favoriet is uiteindelijk Hana to Alice, over feel-good gesproken

Of dit nu een films is voor niet-Iwai fans weet ik niet. Het blijft een wat lastige film voor een Westers gebettoneerd (of klassiek verhalend?) publiek denk ik. Iwai dat nogal wat "fout" (al zeg ik liever dat hij gewoon de geijkte regeltjes niet volgt) en voor een film die in 2,5 uur inderdaad nogal wat wil vertellen kan dat nefast zijn.

Verder vind ik het wel steeds leuk je posts te lezen, ook al zijn we wel meer dan eens niet akkoord over bepaalde zaken. Lekker blijven posten dus

Swallowtail & Butterfly was mijn eerste Iwai film en vervolgens ben ik gelijk een Iwai fan geworden. Ik nam Swallowtail aan als zijn soort films, hoewel ik alleen Chou Chou daarna nog heb gezien. Hana to Alice ga ik binnenkort bekijken, net als zijn andere films. Ik ben wel benieuwd

Ik zou niet te voorbarig zijn met jezelf Iwai-fan te noemen. Chou-Chou en Swallowtail zijn imo totaal niet te vergelijken met de andere films van Iwai.

Hm, dat moet ik dan nog even zien, maar ik had weinig van Swallow Tail gehoord en dat het best wel middelmatig zou worden. Daarentegen was het geweldig en ik nam aan dat dit een middelmaat van Iwai was, dus vandaar.

Wanneer je het hebt over een gemiddelde Iwai moet je denken aan April Story, Love Letter of Hana & Alice. Als je kijkt naar het oevre van Iwai zijn Swallowtail en Chou-Chou m.i. films die er enorm uitspringen (voor mij op een positieve manier, voor anderen juist niet).

Oke, bedankt voor de verheldering.

Mijn waardering voor de films van Iwai fluctueert met de toonzetting. Deze grimmige toekomstvisie scoort net aan een voldoende dankzij de aanwezigheid van de charmante Ayumi Itō, want verder is het geen film waar je vrolijk van wordt of die je met een goed gevoel achterlaat.

Blijft fijn.

Hoewel Iwai wel meer atypische film gemaakt heeft, is dit toch diegene die mij het meest bijblijft als "niet Iwai". Een soort van sci-fi, dystopische alternatieve toekomst, maar ook road movie, drama en muziekfilm. Eentje die zich meer bezighoudt met een gevoel en de wereld die geschapen is, dan met een duidelijke narraief.

Wat wilder dan de typische Iwai, zowel visueel als qua soundtrack, maar die ruwe energie komt toch erg goed over. Acteerwerk is ook meer dan behoorlijk. Een paar kleine valse noten, maar dat is dan vooral in erg kleine bijrolletjes. De main cast doet het gewoon erg goed.

Een ervaring, veel meer kan ik er niet van zeggen. Net daarook ook 24 jaar na release nog steeds de moeite waard. Genoeg moois te ontdekken hier, Iwai maakt erg goed gebruik van soundtrack en cast en de film verveelt nergens. Puik werkje.

4.0* en een uitgebreide review