De Schat van de Zeerover (1968)

De kat van de buren

Zoals elk kind was er een tijd dat ik helemaal zot was van Jommeke. Er was gewoon iets erg fijns aan die strips die mijn toen nog erg kleine striphart sneller deed kloppen maar na een tijd was het vet wel wat van de soep. Ik ben de reeks nog trouw blijven verzamelen tot het nummer 250, wat geloof ik het laatste album was waar Jef Nys zelf nog aan heeft meegewerkt (?), en als kind heb ik ontelbaar veel keren de VHS van deze De Schat van de Zeerover gehuurd in de plaatselijke bibliotheek. Het was het type film dat ik eigenlijk nooit meer verwachtte terug te zien.

Zeg nooit nooit, want vandaag was het dan eindelijk zover. Er stonden me nog flarden van de originele strip en van deze verfilming bij maar dit is het typische soort film dat de tand des tijds absoluut niet heeft doorstaan en waar ik me eerlijk gezegd afvraag of het anno 1968 al niet op het randje was. Zo wat op hetzelfde niveau als die andere beruchte stripverfilming uit ons landje (Kiekeboe: Het Witte Bloed) en waar ik eigenlijk niet goed van weet wat ik er van moet vinden. Met mijn bijna 29 jaar ben ik verre van het doelpubliek, maar als je dit puur als film bekijkt is het echt gewoon waardeloos te noemen. Jef Nys (de tekenaar van Jommeke dus) verfilmt zijn eigen strip nagenoeg letterlijk en neemt naast de regie dan ook nog eens het geluid, de cinematografie, het script en een bijrol voor zijn rekening. Die bijrol mag je trouwens eigenlijk meer als een cameo bezien, want hij verleent zijn stem aan Flip die misschien één of twee zinnen mag spreken. Elk personage krijgt zijn eigen deuntje dat dan ook nog eens eindeloos herhaalt moet worden, de fameuze schat bestaat uit chocolade munten die je vindt ten tijde van Sinterklaas en de cast is gewoon erg belabberd.

Het ironische is dan ook dat je in het begin van de film zoiets hebt van ok, het zijn kinderen en dat zijn niet altijd de meest goede acteurs. Nys maakt er dan ook nog eens een heuse familieaangelegenheid van aangezien er maar liefst 5 mensen met die achternaam een hoofd- of bijrol voor hun rekening nemen waaronder dus Jommeke (Dirk) en Filiberke (Mark). De stroper is echter een volwassen Nys (Karel) en die is zowaar nog slechter dan de kinderen. Je kunt het je eigenlijk amper voorstellen en toch is het zo. Zelden een film gezien waar er nu eens echt geen enkele acteur of actrice ook maar iet of wat niveau weet te behalen. Ze krijgen natuurlijk ook niet het makkelijkste materiaal voor de kiezen, want de dialogen zijn nu niet bepaald van een hoog niveau te noemen. De selectie quotes die hier en daar op de pagina verzeild zijn geraakt zeggen al genoeg. Verder nog wat van die typische kolderhumor waar Filiberke over een poortje valt en Jommeke zich een breuk lacht en ook hier vraag ik me af of dat anno '68 nog als grappig werd gezien.

Ik had dit blijkbaar ooit eens gewaardeerd op 2* maar dat is het toch net niet waard. Het dikke uurtje lijkt veel langer te duren en er is eigenlijk echt weinig goeds aan heel deze film te noemen. Knap dat Nys praktisch alle aspecten van de film voor zijn rekening neemt, maar misschien had het toch geen slecht idee geweest om wat professionelere mensen in te huren. Langs de andere kant zijn we meer dan een halve eeuw verder en is Nys ook alweer meer dan 10 jaar dood en wordt er toch nog steeds over de film gesproken...

1*