Le Petit Baigneur (1968)

Robert Dhéry heeft een nogal mager scenario bedacht waarin de acteurs wedijveren voor de titel van luidruchtigste personage. Uiteraard wint Louis de Funès deze wedstrijd met glans, maar in één scène steelt Jacques Legras de show als pastoor op zijn krakkemikkige preekstoel. Hilarisch. Een echte aanrader voor de fans van het genre...

Ook deze zat in mijn De Funes dvdbox en dus pas bekeken.

In 1967 had onze kleine, grote vriend al zeer veel succesfilms achter zich, dus is het ergens toch wel vreemd dat hij voor dit project heeft gekozen.

De film is nergens echt goed. Het scenario kabbelt maar wat voort, zonder ooit echt grappig of spitsvondig te worden.

Feitelijk moet De Funes de film in zijn eentje trekken en dat lukt hem vrij aardig, maar ook hem hebben we toch wel vele malen beter gezien.

De scene in de kerk met de krakmikkige preekkansel is, hoewel kompleet gestoord en het slaat absoluut nergens op, de enige die echt leuk was. Helaas duurt de film dan nog meer dan een uur en leuker werd het nooit meer.

Een magere vijf, ofwel 2,5 ster.

Nogal een onsamenhangend rommeltje, deze film. Louis De Funès is natuurlijk wel leuk genoeg, evenals André (Robert Dhéry) die op het laatst, aan het ziekbed van De Funès, wel wat weg had van Stan Laurel.

Maar ondanks dat een matig geheel. Da's jammer, want met een goed sluitend verhaal was er meer uit te halen geweest.

Gaat wel. Voordeel bij deze film is het hoge tempo. Flauwe scenes worden in zo'n hoog tempo afgewisseld met aardige scenes en een paar echt leuke momenten (wel spaarzaam), dat je uiteindelijk naar een film zit te kijken die ook zo weer voorbij is. Zette hem gisteren vrij laat op, met de intentie hem later af te kijken (bij zo'n film maakt dat voor mij niet zo veel uit), maar had hem toch gewoon afgekeken.

De scene op de boerderij met alles dat misgaat, is op zich heel flauw, maar omdat er zo veel gebeurt is het toch leuk om naar te kijken. Hetzelfde voor het drijvende toilet. Misschien wat vreemd, maar ik vond de posterkokersscene (volgens mij weet niemand wat ik nu bedoel, maar goed) het leukst. Dat soort onzin, had van mij meer gemogen. 3 voorzichtige sterren.

toch wel, en het lijkt me een typische spitsvondigheidje uit Funes' duim zelf te zijn geweest, want het is te goed in deze film.
Een horde irritante vulgaire mensen (de Castagniers en consoorten) waarmee Fourchaume een zondag mee moet optrekken om een contract in de wacht te slepen is maar een mager beestje om een film te dragen. Een groot probleem met de Castagniers is dat ze geen enkele komische draagkracht hebben (ze zijn op het bedenkelijk komisch niveau van de hedendaagse "FC de kampioenen"). Dat wreekt zich, samen met de situatiehumor die soms wel leuk is (tot zeer mooi, de kanselscene), maar soms te stom om te helpen donderen (oilet op een bootje, bootje drijft weg, iedereen er achter, ellenlang uitgesponnen, kan het nog erger?). Dus de Funes moet proberen de film te dragen, maar kan in delen van de film ook weinig meer beginnen dan steeds weer zijn nummertje slijmen afsteken of woedeaanvallen krijgen. Spijtig, want de man kan meer. De finale, zijn supergeslijm, is er gewoon over.
In deze film hapert tevens de dosering: een afwisseling van soms zeer flauwe komische situaties soms te lang uitgesponnen met extravagante scenes die daardoor niet meer leuk zijn (De Funes gooit ruit in om zijn secretaresse te roepen, zijn supergeslijm op zijn sterfbed bv

Ook spijtig van de ongeloofwaardige keuze van de vrouw van Fourchaume. (gespeeld door Andréa Parisy): ze heeft geen enkel clowneske uitstraling of talent, en loopt er voor spek en bonen bij in het dekor, terwijl het een interessante rol zou kunnen zijn indien er wat meer aan het scenario zou gewerkt zijn geweest. (ik denk aan Claude Gensac als vrouw van Charles Bosquier in "les grandes vacances", een gelijkaardige bijrol, maar de paar momenten dat ze in beeld komt zijn veel mooier ingevuld door de actrice).

Wie van de grollen van FC de Kampioenen houdt , met een gemakkelijke humor door middelmatige en/of luie scenaristen gemaakt en middelmatig ingeblikt, zal deze film super vinden. Maar gelukkig heeft de Funes mooiere dingen gemaakt.
2 puntjes

Louis de Funès en de kajak

Deze keer eens geen de Funès film uit de collectie maar één die ze in Cinema Zuid gaven. Nu begin ik onderhand toch wel een redelijk grote verzameling van de Franse komiek te hebben maar de man heeft in zoveel films meegespeeld (de teller op Imdb staat op 153!) dat ik precies altijd nieuw werk ontdek. Zo ook met deze Le Petit Baigneur waar ik nog nooit van had gehoord maar de Funès op groot scherm, het kon wel eens amusant gaan worden.

En dat is het zeker en vast ook geworden. De introductie in het begin van de film door een medewerker van de cinema zelf sprak dat dit de hevigste de Funès zou zijn maar dan vind ik hem in Oscar precies nog net iets koleriger. Dat neemt niet weg dat er in Le Petit Baigneur wel wat wordt getierd door de castleden en dat verveelt nooit. Alleen zonde dat er hier en daar een scène te lang doorloopt (zo had het tractor gedeelte wel net iets korter gemogen) maar toch is het weer met een dikke glimlach op lippen zitten voor anderhalf uur. Het hele plot rond het binnenrijven van een miljoenencontract heeft op zich niet zo erg veel om handen maar het heeft genoeg draagkracht om de film te ondersteunen.

Het is vooral vanwege een uitmuntende cast dat de film zijn punten weet te scoren. Het personage van Louis de Funès is er eentje zoals we al vaker hebben gezien (al is hij hier wel door en door slecht en heeft hij hier nergens mededogen met concurrenten, iets wat in zijn andere films niet zo zwartwit is) en ik weet niet hoe hij het doet maar ik blijf hem nog altijd even geweldig vinden. Die mimiek is goud waard en heel de Franse kolere blijft ideaal voor dit soort personages. Hij wordt hier bijgestaan door een aantal oude bekenden zoals Michel Galabru uit de Gendarme reeks en Robert Dhéry (die naast het regisseren en het schrijven van het script dus ook nog eens een hoofdrol speelt) uit La Belle Américaine. Leuk in ieder geval om hem en nog anderen terug te zien want ze zijn zo heerlijk op elkander ingespeeld dat het een genot wordt om hen bezig te zien.

Niet één van zijn beste (daarvoor zijn Taxi, Roulotte et Corrida en Oscar te goed voor) maar dit kan in ieder geval ook wel tellen. Als je de grappen en grollen van de Funès kunt waarderen, dan kun je hier ook mee aan de slag want er zitten een aantal erg sterke momenten. Zoals gezegd is het enige minpunt dat sommige scènes te lang aanslepen maar dat is maar een klein hekelpunt.

3.5*

Al wat enigszins kan misgaan, zal dan ook misgaan...: het concept van de Louis de Funès-filmpjes.

Deze "Le petit Baigneur" maakt daar zeker geen uitzondering op, al vind ik wel dat het hier niet de bekkentrekkerij van onze Louis is die (eventueel) het meest doet lachen. Zijn er heel wat gags van het "taartgooierij"-type, ook enkele min of meer spitsvondige die de lachspieren in werking stellen : de bootdopingen, het preekgestoelte, de poel en het toilet "flottante", dan nog met de Funès' boezemvriend, Michel Galabru.

Het is wat het is. Houdt ge er niet van : blijf er van af. Kunt ge er wel inkomen : geniet van de betere momenten.

Wederom een vermakelijke film van de leuke Franse komediant Louis de Funès en ook deze film keek zich weer lekker weg. Het verhaal omtrent de drie broers en één zus, zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Hier en daar is de film wel wat langdradig en saai. Louis de Funès is goed opdreef in deze film en er valt dan ook weer genoeg te lachen om hem. De overige cast doet het overigens ook verdienstelijk en Andréa Parisy vond ik een mooie verschijning. Al met al dus leuk om eens gezien te hebben en dan vooral natuurlijk vanwege Louis de Funès.

Oef!

Waar mijn eerste kennismaking met Joe Pesci-op-speed Louis de Funès nog best meeviel (La Grande Vadrouille) is Le Petit Baigneur wel het soort film waar ik hem mee associeer en dat is niet bepaald een goede zaak. Anderhalf uur lang - of kort eigenlijk -, maar o zo vermoeiend. Drukdoenerij wordt haast een kunst, alleen het soort kunst waar ik liefst zo ver mogelijk van weg blijf. Het erge is dat het niet alleen de Funès is die één en al lawaai is, ook tal van bijrollen trachten hem te imiteren. Absoluut niet mijn ding. Kennelijk is de Funès gestorven na een serie hartaanvallen, ik kon er eigenlijk niet over verbaasd zijn toen ik het las.

1,5