Tan de Repente (2002)

Een matige film met kop noch staart. Er zaten echter wel elementen in zoals het observerende karakter en het roadmovie achtige dat deze film nog enige schoonheid geeft. Het eerste gedeelte was boeiend, omdat je op allerlei manieren geconfronteerd wordt. Het verdere verloop is echter matig. Aangezien ik maar één keer op mijn horloge keek, geef ik deze film 3,0*.

Het is geen horlogekijk film (hoewel ik een horloge zonder licht heb, dus vrij zinloos)

Film in zwart-wit, met een behoorlijk grote korrel. Stoorde me bijzonder. Scenes met veel wit zagen er dus niet uit. Slechte fotografie dus. Foutjes in script en ook met editing mistakes helpen dan ook niet echt. Daar komen dan ook nog wat logische foutjes bij.

Wat heb ik dan wel gezien vraag ik me af. Toch wel een mooi verhaal met af en toe mooie en goede ideeen. Helaas af en toe te traag en nergens naar toe leidend.

Ik heb dit jaar 4 Argentijnse films gezien (hoezo revival daar in Argentinie) en dit vond ik de minste. Dan wint voorlopig Valentin.

2 sterren.

Eerst een frustratie uiten die los van de film staat.

Waarom zijn ze nog steeds zo stom om bij een zwart-wit film witte ondertitels te gebruiken! Echt heel irritant als scenes zich in witte kamers e.d. afspelen.

Zo dat was dat nu de film zelf.

De film heeft een heel erg plotselinge start. Het eerste half uur van de film is redelijk vermoeiend, ik kon namelijk niet zien waar ze heen wilden met het verhaal.

Gelukkig komt de film redelijk op gang na een uur. Vanaf dat moment zitten er tal van leuke scenes in de film die het een aangename zit maken.

Echter nadat de film is afgelopen ben je nog geen stap verder dan na vijf minuten.

De film is als mooi ingepakt cadeau maar als je het cadeau openmaakt blijkt er niks in te zitten. Er wordt verder geen enkele uitleg gegeven en motivaties blijven een groot raadsel voor me.

2*

vanavond om 22.55 uur op ARTE

Een trage, experimentele Argentijnse roadfilm (ook 'n beetje coming-of-age), in zwart-wit, over twee anarchistische lesbische punk vriendinnen en in eerste instantie een slome verlegen lingerieverkoopster, met behoorlijk wat overgewicht en een doelloos bestaan. De dialogen, die spaarzaam te horen waren, waren absurd. Eigenlijk ging de film nergens over, maar de regisseur gebruikte slimme trucjes om de aandacht van de kijker vast te houden.

"Kop noch staart", "nergens naartoe leidend", "nadat de film is afgelopen ben je nog geen stap verder dan na vijf minuten", "Eigenlijk ging de film nergens over"...

Sorry sydney, FisherKing, Padd0 en gauke, maar ik heb precies een andere film gezien dan jullie... Ik vond dat deze film over heel veel ging, en dat hij zelfs tot meer leidde dan de meeste films...

Verre van perfect, maar wel knap!