Een eenzame, gedreven Ierse krijgt een klap te verwerken als ze in het pension gaat wonen van de bitse Mrs. Rice. James Madden is een praatzieke gentleman waarmee ze een relatie op basis van onbegrip heeft.
Zijn matige verfilming van The Great Gatsby is blijkbaar de uitzondering. Want dit is weer een zeer goede film van Jack Clayton. Visueel meer ingehouden dan zijn vroege werk, maar toch wel duidelijk Clayton. Maar deze film, weer een boekverfilming, is prachtig. Een subtiel en gelaagd verhaal over een vrouw die nooit leerde voor zichzelf op te komen, gebukt ging onder wat anderen van haar verwachten en van haar wilden, Het boek scheen in Ierland in de jaren '50 best wel een sensatie te zijn geweest. Op het niveau van pakweg iets als De Avonden hier. Met het verschil dat het hier een jonge mannelijke schrijver was die over een vrouw van middelbare leeftijd schreef en niet over jonge mensen.
Clayton maakt er een period piece van en een acteursfilm. Hoskins en vooral Smith spelen fenomenaal. En dat moest ook, want dit soort films werken alleen met hoofdrolspelers die diepte aan kunnen brengen in hun karakters. En Smith draagt de film. Zowel Smith als Hoskins deden deze film voor een laag salaris, Net als voor Clayton was dit voor hen een passion project.
Clayton wilde deze film al decennia maken, maar toen hij hem gemaakt had zei hij dat hij blij was dat hij het toen pas deed omdat hij nou Maggie Smith kon casten. Een beetje onverwacht voor me dat ik dit zo goed vind want deze film is best vergeten.