Alleman (1963)

Best leuk om eens gezien te hebben, maar ik had na drie kwartier het 'nou heb ik het wel gezien' gevoel. Het wordt te eentonig, het is niet echt grappig meer en ook 'het verhaal' sprong van de hak op de tak. Het commetaar van Simon Carmiggelt vond ik wel erg leuk.

Maar ik denk, zoals Hugohei al zei, dat Haanstra aardig wat dingen heeft uitgelokt of in scène heeft gezet.

3*

Het mooie van deze docu vind ik de mensen. Die zien er gelukkiger uit dan nu. En ze hebben iets onaangetasts, iets onschuldigs. Ze lijken tevreden met wat ze hebben. Daar kan de hedendaagse mens wel wat van leren.

Maar toch viel de film me eigenlijk wat tegen.

Misschien dat de argeloze kijker nog onbevangen naar deze film kan kijken, maar ik zie toch vooral een overgeproduceerd werkje. Stylistisch werkt het wel, het levert mooie shots op en de film is vlot gemonteerd.

Maar als je een beetje let op hoe het in beeld is gebracht, weet je dat 95 procent in scene is gezet. Niks geen registrerende camera, maar een speelfilm benadering van het genre documentaire.

De onderwerpkeuze is voorspelbaar, daar had wat mij betreft wel wat inventiever mee omgesprongen kunen worden. Het lijkt nu net een voorlichtingsfilm voor het buitenland.

Ondanks mijn kritiekpunten toch wel 3 sterren, want het is een mooi tijdsdocument. Ik denk dat kijkers die deze tijd bewust hebben meegemaakt deze film hoger zullen waarderen. Bijvoorbeeld vanwege nostalgische waarde.

Zoo zag ik ook, voorafgaand aan Alleman. Prachtig en geestig filmpje. Alleman vond ik ook erg aardig. Met kappeuter ben ik het wel eens dat het zo een geensceneerd voorlichtingsfilmpje voor het buitenland zou kunnen zijn, maar dan toch een lekker vlotte en vermakelijke.

Vond de verteller hinderlijk burgerlijk praten. Had het liever zonder die vertelstijl gezien, want het overgrote gedeelte sprak toch voor zich? Zoo erna gekeken en die vond ik geweldig.

Dat 'hinderlijk burgelijke' hoort bij de tijdsgeest. Leve de verzuiling.

Ik had geen moeite hiermee, vond het veelal frisse bruggetjes maken. Haanstra blijft wel hier en daar te lang bij onderwerpjes of mensen plakken, dat merkte ik ook al bij 'Bij de Beesten Af'. De lengte van de film is wellicht debet, zeker als je ziet wat Haanstra in 10 minuten (Zoo + Glas bijv) kan vertellen, en dat zonder commentaar. Fascinerende regisseur van wat ik tot nu toe zag.

Een hele aardige documentaire die goed het tijdsbeeld van die tijd weergeeft. De beelden in combinatie met het commentaar wisten mij van begin tot einde te boeien, maar ook niet meer dan dat.

"(...) Die kleine momenten van geluk, de hoop op een goede afloop en de saamhorigheid: het zijn thema's die gedurende Haanstra's gehele oeuvre weerklinken. Zoals altijd weet hij ook dit keer het gros van de beelden op een dergelijk ingenieuze wijze te verbinden dat er een vloeiend en ritmisch geheel ontstaat. Naast de gebruikelijke en pakkende beelden waarbij hij de relatie tussen mens en dier vastlegt, levert ook Alleman enkele memorabele momenten op. De scène met het jongetje op houten schaatsjes, dat steeds valt, weer opstaat en uiteindelijk - na veel oefenen - een aantal passen kan maken, of de scène waarin een echtpaar ruzie maakt in het Amsterdamse Oosterpark, of dat ene shot waarin hij een knipogende Juliana in huiselijke sfeer vastlegt: het zijn beelden en sequenties die je als kijker niet snel vergeet. Toch ontbreekt dit keer een uitgebalanceerde spanningsboog en plotconstructie, waardoor de documentaire technisch gezien niet altijd overtuigt. (...)"

Complete (DVD-)recensie.

Al weer 45 jaren oud en wat is Nederland veranderd in die tussentijd. Alleman is een visueel prettig document dat zo ontzettend oprecht is. De 'opvolger' hiervan, 'Pretpark Nederland', is ook zeer de moeite waard om te zien.

Leuk, zo'n tijdsbeeld van begin jaren '60. Haanstra komt met een aantal prachtige beelden en zoomt goed in op die kleine, alledaagse bezigheden van de gemiddelde Nederlander. En tja, die zien er nu eenmaal heerlijk knullig uit. Alleman is een geestige registratie, hoewel Haanstra bij sommige mensen of bezigheden wel wat lang blijft zitten. Hij had van mij af en toe wel wat meer vaart mogen geven aan het geheel. Het gemiddelde shot is daarentegen weer vrij kort. Dit maakt de montage lekker vlot, maar ik had bepaalde shots juist wel wat langer willen zien. Desondanks een erg vermakelijk portret van een heel ander Nederland dan we nu kennen. Maar als je goed kijkt, is er eigenlijk helemaal niet zo denderend veel veranderd. We zijn nog steeds dat heerlijk knullige volkje.

3,5 sterren.

Erg mooie documentaire van Bert Haanstra. Schitterende beelden van Nederland uit begin jaren 60. Jazzy muziekje erbij waarbij het commentaar van Carmiggelt het helemaal mooi afmaakt. Geestig om o.a. al die rokende verkopers hun auto´s te zien slijten.

Simons stem.

Dat een eigen voordeur best belangrijk is, weet de commentaarstem van Simon Carmiggelt als geen ander te brengen. De schrijver met het typische stemgeluid zie je bijna letterlijk in de geluidscabine zitten. Genietend hoogstwaarschijnlijk. Net als wij, de kijkers. Want regisseur Haanstra leverde in 1963 met Alleman een alleraardigste documentaire af. Een tijdsbeeld waarbij de bevolking soms nietsvermoedend, zonder enige verhaallijn, werd gefilmd.

Zeer goed.

Hier had wat meer ingezeten denk ik. Het is vaak nogal ongestructureerd, zeker in het begin heeft het wat opstartproblemen, en pakt de film niet echt duidelijke thema's op. Ook later vind ik de onderwerpen nogal random aandoen, en zeker niet altijd exemplarisch voor ons land. Er wordt soms te lang aandacht besteed aan dingen die niet zo interessant zijn, zoals die scène in het park, met die fotograaf en de hond.

Daarnaast denk ik dat het vooral een leuke film is in retrospect. Anno 1963 denk ik dat hij niet bijster interessant was, want zoveel opzienbarends valt er nu ook weer niet te zien.

Verder natuurlijk best grappig gedaan en amusant om te bekijken, er zitten vaak leuke montagedingetjes in, en er zijn vaak (onbedoeld) grappige dingen te zien. Had er wel iets meer van verwacht.

3*

Goeie documentaire van Bert Haanstra uit 1964 die een blik werpt over Nederland en haar inwoners. De film neemt je letterlijk mee terug naar het Nederland van 50 jaar geleden en is inmiddels als nostalgisch tijdsdocument zeer geslaagd. Het blijft nergens echt lang stil staan en kijkt hierdoor gemakkelijk weg. Een leuke voice-over maar de beelden en de gezichten van de mensen spreken voor zich.

Zag onlangs nog deze film op nostalgienet, tenminste de opvolger van dat net. Ik blijf, ook na heel veel kijkbeurten, dit een boeiende documentaire vinden, ook na zoveel jaar heeft dit beeld van de inwoners van dit land niets aan kracht ingeboet. De wijze waarop Haanstra ons een spiegel voorhoud is ook nu nog actueel, verplaats de beelden uit de film ongeveer 50 jaar en je krijgt dezelfde opnames, alleen natuurlijk veel moderner, lawaaiiger, diverser en bovenal veel expressiever, maar de onderwerpen blijven gelijk. Liefde, kinderen, geboorte, toekomstplannen, genegenheid voor dieren, vrije tijds besteding, maar ook protesten jeugd die zich doet horen, maar ook dood en herdenken. Opgegroeid in de jaren 60, een puber in de jaren 70 is deze film voor mij steeds weer een prachtig tijdsdocument. Wat de film helemaal af maakt is het commentaar van Carmiggelt, in de jaren 70 had je de serie zwaarmoedige verhalen voor bij de haard, wat had ik een hekel aan die stem, maar nu begrijp ik pas wat voor een geweldige verteller deze man was.

Haanstra betoont zich andermaal als een geweldig observator en biedt bij deze docu een

uitnemende staalkaart van de Nederlandse bevolking in de jaren zestig. Van mensen van

de grote stad en van het platteland, in verschillende seizoenen van het jaar. Vakkundig

gemaakte docu waarin uiteenlopende facetten van de Nederlandse volkscultuur de revue

passeren, en beslist voor de ouderen onder ons van nostalgische waarde. Met ook een

verrukkelijke voice over van Carmiggelt.

Een leuke documentaire over het dagdagelijkse leven van de Nederlander in de jaren 60 met de focus op de Nederlandse volkscultuur. In een productie van anderhalf uur wordt ontzettend veel info verstrekt, voornamelijk zuiver visueel, waarbij het gewoon de bedoeling is om te observeren. De voice-over is beperkt en is louter ondersteunend, niet echt verklarend.

Zomer, winter, stad of platteland, het komt allemaal aan bod. Het schaatsen mag uiteraard niet ontbreken, maar het was fijn om ook heel even om dat bijzondere Friese fierljeppen nog eens in herinnering gebracht te hebben. Ook de sportbeelden vond ik echt leuk, het ouderwetse wielrennen en motorcrossen. Of het vermakelijke voetbal. Verpozen kon je op het strand of door lekker te keuvelen in de stad.

Veel zal het in dat opzicht niet verschillen van pakweg België en ik kon er me zeker wel iets bij voorstellen. Leuke docu met vooral erg mooie knappe gemonteerde beelden. Perfect op snelheid ook. Fijn!

Nederland begin jaren 60. Er is nog weinig te merken van de grote veranderingen die zich een paar jaar later zouden aandienen. In vele opzichten is het nog vooral de sfeer van de jaren 50, met een grote rol voor de verzuiling. Nederlanders worden door Haanstra gekarakteriseerd als een soort hobbits, wars van gedoe en verdraagzaam, een beetje zelfgenoegzaam ook. Laat ze maar tevreden aan hun pijp lurken aan de waterkant en niemand heeft last van ze. Toch was het toen ook al druk, de stranden zien er net zo onuitnodigend uit als nu, er werd zelfs al wat gemopperd over de drukte op de weg.

Als tijdsbeeld is het kortom erg aardig, met de stem van Carmiggelt om het geheel van ironisch commentaar te voorzien.