Ma Ma (2015)

Medem trakteert ons op zo'n film waar je achteraf in je stoel naar de aftiteling blijft staren. Een lach, een traan, een kippevelmoment, het zit er allemaal wel in, zonder dat het een sentimenteel gedoe wordt. Het thema is vrij conventioneel en biedt weinig ruimte voor de mystieke/poëthische beelden die Medem graag in zijn films stopt, maar de ruimte die er is weet Medem wel te gebruiken. Hij slaagt er ook in om aan het conventionele een fraaie draai te geven en wist me als kijker zo nu en dan te verrassen.

Door de Spaanse filmcritici is de film vrij kil ontvangen, geen idee waarom, want de recensies die ik heb gelezen kan ik niet delen. De film zou "een tranentrekker", "zonder excentrieke personages", "geforceerd" en "onlogisch" zijn (knap als je vooral logica zoekt in de films van Medem, of eist dat het met zo'n thema excentrieke personages bevat...). Zoals gezegd kan ik die kritiek niet delen, de intentie van Medem is om een soort ode aan het leven en aan vrouwen/moeders te maken ("mama" betekent zowel moeder als borst in het Spaans), en daar is hij met dit drama in geslaagd.

Penélope kruipt in de huid van Magda en laat zien dat ze ook moeilijke rollen onder de knie heeft, de film draait om haar personage en staat of valt dus met haar prestatie. Een Goya-nominatie zit er wel in, want op een gegeven moment zit je naar een onherkenbare Penélope te kijken, ver weg van de typetjes uit romantische komedies die ze vaak speelt.

Medem heeft gezegd dat je je door de film onbevooroordeeld mee moet laten voeren, en dat is een goede tip (jammer dat de professionele filmcritici zijn advies niet volgden). Het duurt even voor de film op gang komt, en het blijft lang in de conventionele hoek hangen, maar weet daar uiteindelijk uit te ontsnappen.

Vlekkeloos is de film niet, zelf vond ik de scenario's (het ziekenhuis, haar appartement) véél te luxe en te volmaakt, niet één vlekje, niet één kreukel... Dat komt onnatuurlijk over, en ook in de rol van haar arts ontbreekt het aan geloofwaardigheid. Het is niet Medem's meesterwerk, daarvoor is de opzet veel te bescheiden, maar een 3,5* zit er wel in.

Deze film ben ik gaan kijken vanwege de regisseur, Julio Medem. Het is een onderhoudende film met een zwaar thema en Mrs Cruz speelt goed, met Luis Tosar in deze rol heb ik wat moeite en de voetballende jongen speelt tamelijk zwak.

De cinematografie is wel des Medems veel lichte, heldere shots en ook in het conventionele verhaal zitten wat excentrieke dingen. Zoals de zingende gynaecoloog, het bezoeken van de club El Origen del Tiempo en het Real Madrid zijtakje.

Het deed me al met al vrij weinig deze film al wist Medem met z'n edelkitsch me toch af en toe te raken.

Moeilijk. Op zich graag (en vlot) naar gekeken, maar eveneens de wenkbrauwen een paar keer gefronst met zoveel bizarre plots. Een beetje te veel hooi op de vork lijkt het wel met een touch van overdrijving. Ik ben minder bekend met het werk van Julio Medem, maar precies in de maat van zijn oeuvre, zo blijkt?

Er komt maar geen einde aan het "en", "en", "en-verhaal". Medem doet er steeds een schepje bij en je komt dan uit in een eigenaardige driehoeksverhouding van een gynaecoloog, voetbalscout en alleenstaande moeder. En de opgroeiende tiener Dani vindt het allemaal best, wat er ook gebeurt. De vraag die me ook door het hoofd spookte was welk personage nu het meeste leed kreeg te verduren: Magda of onze sympathieke Arturo? Want het is wel wat en het neigde voor mij bij momenten naar té veel sentiment. Om dan nog maar te zwijgen over de zingende gynaecoloog of het uitstapje naar de bar.

Een film die ook weinig ruimte laat voor rouw of de verwerking ervan. Erop volgende scènes lieten weinig plaats voor verdriet. Er werd gewoon een tand hoger geschakeld alsof het verleden er niet meer toe deed. Vooral Arturo keek nog nauwelijks achterom, ondanks het immense leed dat hij te verduren kreeg. Gelukkig kan ik het acteerwerk van Penélope Cruz steeds waarderen, net als dat van Luis Tosar. Al kreeg de film opnieuw een deuk met het melige en voorspelbare einde (wonderboy Dany die de winning goal maakt, Magda die haar dochter nog ziet, Arturo en Julian die het perfecte gezinnetje spelen). Neen, net té allemaal.