Any Way the Wind Blows (2003)

Wat een heerlijke, fijne, leuke film!

Prachtige humor hier en daar, leuke down to earth gesprekjes en ontmoetingen, maar ook een zeker mysterie en vooral een gave sfeer door de hele film heen. Heel veel geweldige muziek ook, en mooi hoe je je helemaal aanwezig waant op dat feest, hier en daar steeds flarden opvangend van de levens van anderen. Of eigenlijk geldt dat niet alleen voor het feest, maar voor de gehele film.

Een aparte maar zeer prettige filmervaring! 4* met potentie voor meer

Blind gekocht en het was zeker geen tegenvaller.

De band van Barman, dEUS, is al enige tijd één van mijn favoriete bandjes. Het is dan ook goed te horen dat een rasmuzikant op de regisseursstoel zit, want Barman heeft een heerlijk broeiende soundtrack van uiteenlopende stijlen samengesteld. Wat mij betreft het sterkte punt van de film.

Leuke personages, een aantal hebben zo hun maniertjes zonder echt in typetjes te vervallen. Het zwaartepunt van de film lag duidelijk bij het feestje, dat behoorlijk hypnotiserend werkte. Ik ben helemaal niet zo dol op feestjes, maar dit feestje had ik wel graag willen bijwonen.

De mooiste beelden waren die van de stad na afloop van het feestje. Verder wordt er vooral gefocust op het in beeld brengen van mensen, waardoor er weinig andere beelden zijn die me echt heel erg zijn bijgebleven. Het halfuurtje na het feestje had ook wel wat korter gemogen, Maar voor de rest een zeer aangename ervaring. Hopelijk maakt Barman ooit nog eens een film, dat staat denk ik hoger op mijn verlanglijstje dan een nieuw album van dEUS, waarvan ik het idee heb dat het over het hoogtepunt heen is.

Blind gekocht. QFC staat tot nu toe altijd garant voor kwaliteit. Dit is niet de topper die ik verwacht had, maar gezien mijn verwachtingen is het toch een redelijk geslaagde film. Ik ben niet zo van die dromerige films zonder enig aanknopingspunt. Ik moet zeggen dat deze toch wel aardig was. Leuke dialogen, redelijke beelden en af en toe interessant drama. Het meeste kon me echter gewoon weinig schelen. Het werkt nergens naar toe en er gebeurt gewoon weinig. De personages zijn niet interessant genoeg om echt te boeien, om echt bij weg te dromen.

Beste scène: het feest. Jammer dat de hele film niet zo goed was als dit feest. Echt een geweldig stuk. Met lekkere muziek en prachtige beelden. Dat was jammer genoeg mijn enige wegdroommomentje.

Grootste pluspunt was de muziek. De muziek was echt goed verzorgd en creëerde een geweldige sfeer. Zonder zou de film zeker geen voldoende krijgen.

Voor nu een 3,0*, maar zodra ik deze film een beetje kan doorgronden, denk ik dat er wel meer in zit.

Erg leuke ensemblefilm. Barman moet gedacht hebben, zoals anderen hem al voor zijn gegaan, dat het leven van velen interessanter is dan dat van 1. En waarom ook niet? Vooral het eerste uur was ronduit goed. Veel geestige momenten met best leuke karakters. Mooi gefilmd (hele film), trouwens. Hardst gelachen om het ventje die zijn ouders tegen elkaar opstookt en naar zijn leraar als homo verwijst, het mondje dicht van de Kiss fan en de achtervolgingsscene van de poster plakkers in combinatie met het versieren van het meisje door zijn niet oplettende partner in crime.

De gemene deler is het feestje uiteraard, maar daarna wordt het wel wat minder. Het gevaar met een ensemble film is dat er vaak veel ideeen in een film zitten, maar ze niet allemaal overkomen. Veel leuke/interessante karakters die eigenlijk geen van allen echt tot hun recht komen. Dat het wat bedacht en zelfs gekunsteld over komt. En daar heeft Any Way the Wind Blows (mooie toepasselijke titel trouwens) ook wel last van, al is het niet zo zwaar als ik hier misschien doe vermoeden. P.T. Andersson bewees met Magnolia wel dat eigenlijk alle karakters de diepgang krijgen die ze verdienen en volledig tot hun rechtkomen. Ook voelen de films van Altman meer als een goedlopend geheel. Als ik die films naast elkaar leg, blijft AWtWB wat achter. Maar in dit geval betekent het slechts dat dit niet het beste van het beste is, maar 'gewoon' goed. En dat is prima.

Dat de Walen een film kunnen maken van internationale topklasse was me al bekend. Dat de Vlamingen het ook kunnen nog niet. Maar de Belgische cinema ligt nu (en dat zal nog een film of 6 zo blijven) onder een vergrootglas. 4 sterren.

Eindelijk eens een Vlaamse film die mij echt aanspreekt.

Ik had echt totaal nit zien aankomen dat dit een meersterwerkje zou zijn. Eigenlijk gewoon als gok meegenomen uit de bibliotheek. Wat mij het eerste opviel was de muziek, ik vond het een prachtige keuze en erg bijpassend. Dan de acteerprestaties, iets waar de Vlamingen niet altijd goed in slagen, maar toch doen ze het allemaal wel goed.

Het verhaal is ook best wel leuk.

Ook een aantal prachtige shots gezien.

Leuke humor.

Gekke personages.

En ik ben tevreden!

Deze film verdiend een mooie 4.5*.

Had veel van deze film verwacht, maar is deze eens tegen gevallen

Het begon nochtans goed, maar eenmaal dat dan dat feest begon, is de film voor mij erg saai geworden. Ze hadden volgens mij veel meer met het verhaal kunnen doen.

Dacht dat we eigenlijk ook te weten gingen komen wat al die mensen eigenlijk met elkaar te maken gingen hebben, maar niet dus. Wat de toegevoegde waarde van Windman is, is ook een raadsel. Wat er met dat pestvirus is gebeurd, wordt ook niet verder toegelicht.

Het enige positieve is misschien nog de muziek.

Een afrader.

Leuke film van mijn Westerburen (ja, ik ben er trots op dat wij Maastrichtenaren één van de weinigen zijn die de Vlamingen zo mogen noemen). Hier en daar ietwat vaag en blijft tamelijk climaxloos. Dat was dan ook waarschijnlijk geen intentie van de regisseur. Erg geslaagde grappen en uiterst originele gesprekken/situaties. Het grote kritiek op de Belgische eenheid wordt perfect gesymboliseerd in de vorm van een gezin. En de Nederlanders, of beter gezegd: Hollanders, zullen er ook aan moeten geloven, om weer symbool te staan als de ridicule, hard pratende noordelingen, die niet na denken over consequenties. Any Way the Wind Blows is een film die veel concentratie vergt. In het begin was ik teleurgesteld omdat het niet in zo'n ingewikkelde vormen een mozaïekfilm bleek te zijn dan ik van te voren had bedacht. Maar vermaakt heb ik me zeker.

Heerlijke voortkabbelende wegdromer.

8 verhaaltjes in 1 film verwerkt. Het lijkt wat veel, maar ze lopen vrij subtiel in elkaar over. De veelal geslaagde humor en uitstekend gekozen muziek zijn het cement die de plotjes enigszins met elkaar verbinden.

Een echte climax blijft uit, maar ik vond het geen gemis. Fijne film om eens lekker bij onderuit te zakken. 7/10*

Vroeger een van mijn favoriete Vlaamsche films, thans slechts een aardige opeenhoping van matige tot geniale persoonlijkheden. De ware kracht schuilt in de prachtige samensmelting van beelden en muziek, een fenomeen dat zich in feite continu voordoet, maar zijn piek bereikt op het bescheiden, KISS-loze fuifje. Naast de intrigerende 'homme du vent' zijn ook de twee Gentenaars een bron van amusement en empathie, evenals de warrige Firmin. Helaas trekt 'de rest' het geheel ietwat naar beneden.

3,50

Goeie film waarin een aantal mensen uit Antwerpen twee dagen worden gevolgd. De film heeft genoeg leuke momenten, maar is op het begin wel wat langdradig. Het regiedebuut van Tom Barman (de frontman van dEUS). En aangezien hij ook verantwoordelijk is voor de muziek hier, zit dat wel goed. En het is dan ook tijdens deze muzikale momenten dat de film het best werkt als sfeerschets.

Blijf positief.

Zo'n film waarvan ik niet wist of hij me nog altijd evenveel zou bevallen, maar het viel me 100% mee. Een goeie 10 jaar later nog steeds fris en vrolijk, met een resem aan leuke personages die elk met een overdaad aan licht-maffe situaties geconfronteerd worden.

Het leukste nu vind ik eigenlijk nog dat de film naar het einde toe weer een aantal verhaaltjes begint (die eigenlijk boeiender en grootser zijn dan in de film zelf), en deze gewoon laat vallen wanneer de film stopt. Beetje een gok want niet iedereen zal dit leuk vinden, maar het past eigenlijk perfect bij deze "zomerdag in Antwerpen".

Blijft ook wel een belangrijke film voor de Vlaamse filmwereld, maar gelukkig ook eentje die echt lekker valt.

4.5* en een uitgebreide review

Tijdje geleden gezien en wat me vooral is bijgebleven zijn de moeite om er doorheen te komen en dat het me behoorlijk irriteerde, de (artsy fartsy) personages en het constante heen en weer gespring tussen hen. Met als enige uitzondering het dansje van Sam Louwyck.

Geweldig.

Een film waar weinig in gebeurt, maar tegelijkertijd ook zó veel. Wie een verhaal verwacht, komt bedrogen uit. Any Way the Wind Blows is een zonnige zomerdag in Antwerpen, op een heerlijke manier verfilmd. Niets meer en niets minder.

Duurde wel even voordat ik echt in de film kwam, maar nadat de personages vertrouwd aan gingen voelen, had de film me echt te pakken. De personages zelf zijn ook gewoon geweldig om te volgen. Geen übergepolijste, cleane personages zoals in bijvoorbeeld Magnolia, maar gewoon een beetje het doorsnee volk dat er zo in Antwerpen rondwandelt. Veel leuker om te volgen, en bij vlagen uiterst komisch. Vooral die Windman was puur geniaal.

Hoogtepunt is zonder meer de scene op het feestje. Gewoon genieten van de totaal onzinnige, maar superkomische dialogen en situaties. Dit alles ondersteunt door heerlijke muziek, en leuk camerwerk.

Ongetwijfeld de beste Belgische film die ik gezien heb tot nu toe. Vooruit, 4,5*.

Onverwachts een grote knaller, dit debuut van Tom Barman. Vreesde dat het niet in mijn straatje zou liggen – ben van nature niet verzot op de "Vlaamse film", maar damn. Barman heeft er iets aparts van gemaakt. Een grote sterkte ligt natuurlijk in de muziek. Zelden wint een film zo aan kracht door dit element. Denk even Elle et Moi weg en de straatscène met Sandrine en Firmin zou al snel op niets slaan.

Daarnaast zijn ook de personages intrigerend en is het helemaal smullen geblazen met de lange feestsequentie. De droge humor zegeviert mee en is vnl. terug te vinden in de banale (en herkenbare) dialogen. Een feest voor ogen en oren, dat heeft Barman goed begrepen.

De eerste kijkervaring is achter de rug en denk dat zelfs na tig aantal keren ANY WAY THE WIND BLOWS niet helemaal te vatten is. Ook daarin schuilt zijn kracht. Indrukwekkend, ik reken hem tot de vijf beste films die uit België is voortgekomen.

De chocopot!

Een paar dagen geleden las ik een artikel naar aanleiding van de 10e verjaardag van Any Way the Wind Blows. Het artikel spatte van het enthousiasme en de liefde voor de film en ik besloot om toch één van de komende dagen eens werk van de film te maken. Ik had de DVD al geruime tijd liggen, maar ik leek precies nooit echt in de goede mood te zijn. Ik kreeg het gevoel dat dit een wat speciale film ging zijn en dan moest ik er echt ten volle van kunnen genieten. Gisteren dan toch eens de gok gewaagd.

En na de aftiteling gevloekt dat ik dit nooit eerder heb opgezet. Any Way the Wind Blows is het debuut van Tom Barman (ook gekend als frontman van een aantal groepen zoals Deus en Magnus, die laatste werd zelfs ingeschakeld voor de soundtrack van de film) en wat een debuut is het geworden. Barman ligt al een aantal jaar te verkondigen dat hij bezig is met een tweede film en voor mij kan die er in ieder geval niet snel genoeg komen. Any Way the Wind Blows is inderdaad een ietwat vreemde film waar het leven van een aantal personages op een zomerdag in Antwerpen met elkaar kruisen en het interessante is dat de ene verhaallijn even boeiend is als de andere. Alles bouwt op naar een feestje en dat blijkt één van de meest intrigerende parties in de geschiedenis van de film te zijn. Feestjes in films zijn de laatste jaren weer populair (The Great Gatsby, Belgica, Project X, ...) maar waar je bij elk van die films nooit het gevoel heb dat je erbij bent, wordt je ten huize van Natalie werkelijk mee in de vibe gesleurd. Leukste moment is ongetwijfeld die soort van pinguïndans die geweldig goed gechoreografeerd is. Mooi ook dat dat feest uiteindelijk niet de climax van de film is. Je zou denken dat Barman daar naar opbouwt, wat hij ergens ook wel doet, maar besluit om daarna nog een paar nieuwe verhaallijnen te creëren. Die worden weliswaar nooit afgewerkt, maar dat geeft het idee van een dag in het leven van juist net dat beetje extra.

Wat een geweldige soundtrack ook. Dat deuntje van Summer's Here speelt al een hele dag door mijn hoofd en het nummer staat ook al zo'n halfuurtje op repeat nu. Een mengeling van electronica en Jazz, een gedurfde combinatie en eentje die hier erg goed werkt. Fijne cast ook. Een aantal bijna debuterende gezichten (onder andere Matthias Schoenaerts en Titus De Voogdt) maar ook een paar gerenommeerde namen zoals Sam Louwyck en Dirk Roofthooft. Een perfecte mix en iedereen heeft de rol gekregen die op zijn/haar lijf lijkt te zijn geschreven. Zelfs tot in de kleinste rolletjes is er op niemand iets aan te merken, chapeau. Visueel ook erg leuk geschoten. Ik noemde daarjuist al het feest als een hoogtepunt, maar onder andere de fijne openingscredits en de sfeervolle aanwezigheid van 't Stad (zoals Antwerpen hier wel vaker wordt genoemd) geven telkens weer net dat beetje extra.

Tom Barman, mocht je dit ooit eens toevalligerwijs lezen: doe alsjeblieft een beetje voort met je nieuwe hersenspinsel! Ondergetekende heeft er in ieder geval veel zin in. Hopelijk dan wel weer opnieuw een geweldige smeltkroes van een locatie, boeiende personages en een fascinerende soundtrack. Zo'n muzikant die een film maakt, het levert toch vaak interessante films op.

4.5*

Ik weet niet goed wat ik van deze film moet vinden. Er is niet echt een verhaal en vele personages passeren de revue. Het jammere daarvan is dat de karakters onvoldoende zijn uitgewerkt en de film daarom oppervlakkig blijft. Hier en daar zitten er welke sterke scènes is (Frank Focketyn of het feestje), maar er is weinig samenhang. Het boeide me om die reden ook te weinig.

Wat me wel bijblijft is het aandoenlijke deuntje bij de begingeneriek en het personage dat gespeeld werd door Sam Louwyck.

Muziek, sfeer en camerawerk best goed, maar ik denk dat ik de film op een ander moment nog eens moet terugzien om hem te doorgronden en echt naar waarde te schatten. Voorlopig een voldoende met 3,0*.

Deze sfeervolle kaleidoscoop is goed beschouwd een ode aan de stad Antwerpen en de mensen, die er wonen en (af en toe een beetje) werken. Zonder twijfel een van de gezelligste steden in Europa om te winkelen en uit te gaan (Groenplaats e.o.). Ik kom er graag en vaak. Het dialect was dan ook geen probleem voor mij. Maar ik miste in de film wel een beetje de dagjesmensen uit Nederland, die je er het hele jaar door in groten getale tegenkomt. Film voldeed niet helemaal aan mijn wellicht te hoog gespannen verwachtingen.

Muziek!

Een broeierige zomerdag in Antwerpen. Een personage ontwaakt en kijkt door zijn venster uit over de stad die - met al haar inwoners en hun verhalen - de setting zal vormen van deze vertelling. Bam! Een frisbee tegen zijn kop vormt het startschot voor zowel het heerlijke openingsnummer van Magnus, als de vertelling zelf. Het zet de toon goed voor de sfeer van het vervolg: een dwarsdoorsnede van een stad op een willekeurige dag, met vele terloopse ontmoetingen en inkijkjes tot gevolg.

Het is niet moeilijk te bevatten dat hier een muzikant aan het roer staat. Barman verweeft zijn beelden niet alleen op symbiotische wijze met een prachtige, eclectische soundtrack; ook zijn verhaal vol kleine vondsten en diffuus plot met verhaallijnen (die even speels ontspringen als ze weer verdwijnen), geven de film een ongrijpbare, zangerige cadans.

Ook onze personages komen hier en daar wel samen, net genoeg om een geheel te vormen, maar de manier waarop Barman ze ook net zo makkelijk weer loslaat zal menigeen tegen de haren instrijken. Ik zie er liever een accurate verbeelding van het leven zelf in: verleidelijk en doelloos tegelijk. Heerlijk voor wie het durft te omarmen.

Leven is muziek, en Barman snapt het. Wij misschien niet altijd, maar soms moet je dat ook helemaal niet willen. Laat staan dat het je moet weerhouden te genieten. 5*

Wat een heerlijk absurdistische kijk in het dagdagelijkse leven van een tiental Antwerpenaren, die elkaar allemaal zijdelings kennen en ontmoeten, elk hun problemen en tekortkomingen hebben, en allemaal op hun eigen manier verzeild zijn geraakt in een leven of situatie die niet wenselijk is. Enerzijds nog relatief realistisch in beeld gebracht voor een grote portie, maar niet zonder compleet absurde en surrealistische elementen, die de film als geheel toch een heel unieke smoel geven. Windeman, oftewel de wind, als metafoor die als een enigmatische, ongrijpbare rode draad doorheen de film zwalkt, is daar wellicht het meest in het oog springende voorbeeld van. Die openingsscène alleen al is goud waard, met die karakteristieke kop van Sam Louwyck, de eclectische muziek, het absurdistische dansje, de openingscredits die door het personage van Windeman ontweken worden. Het klinkt absurd en dat is het ook, en eigenlijk zou het op geen enkele mogelijke manier mogen werken, maar dat doet het wel. Het zet meteen de toon van de film, al vond ik gevoelsmatig eigenlijk geen enkele scène meer in de buurt komen van die.

Maar er zit zoveel goeds in, en de film vliegt echt voorbij. Elk personage heeft wel minstens een aantal heel toffe scènes, en die typisch Vlaamse karakters en humor komt helemaal tot z'n recht. Zeker in de laatste jaren vind ik Vlaamse films doorgaans veel te donker en deprimerend voor hun eigen goed, maar Tom Barman doet daar niet aan mee. Any Way the Wind Blows mag lekker luchtig en grappig zijn, zonder dat het de film aan inhoud en diepere vraagstukken ontbreekt. Het is zelfs een heel filosofische film, zou je kunnen zeggen, maar die onderlagen staan de prioriteit van het filmplezier nooit in de weg. En natuurlijk valt de soundtrack niet weg te denken. Barman, als frontman van dEUS, heeft een hele duidelijke visie op dit gebied, en (wat mij betreft) gewoon een goede smaak in muziek, dus voor mij viel dit aspect helemaal zoals het moest vallen. Net zoals de onvoorspelbare, stuurloze ''wind'', stuwt de muziek de personages en het plot voort, en vormt het echt de kern van de film. De langste scène van de film is niet voor niets een feestje in een huis waar alle personages samenkomen, en de ene muziekstijl de andere opvolgt in een opzwepend tempo.

Ook tof om zo ongeveer elke bekende Vlaamse acteur voorbij te zien komen, de meeste in een heel miniem rolletje. En een jonge Matthias Schoenaerts, die op dit moment alleen nog maar ''zoon van'' was, voor wie deze film zo'n beetje de springplank naar z'n carrière betekende. Ik vind niet dat hij de beste rol heeft per se, maar er zit duidelijk wel al veel talent dat te popelen staat om losgelaten te worden.

Gezien op het grote scherm overigens, dat maakte de ervaring wel helemaal af. 4*.