La Madre Muerta (1993)

Film met een belachelijk plot en onwaarschijnlijke personages. 1,5*

___________

En evengoed een film die mij al als trailer intrigeerde!

Jij geloofde de personages wel?

Jij zat dus op het puntje van je stoel? Kan ik me moeilijk voorstellen.

Origineel en bizar. Echt lastig om deze bijzondere film goed te omschrijven, het laat zich niet in een hokje plaatsen. Een soort van psychologische misdaaddrama/thriller met veel oog voor camerawerk en cinematografie. Het verhaal gaat over een of andere lowlife die met zijn verwaarloosde vriendin in een kraakpand leeft en er niet voor schuwt om met bruut geweld in zijn bestaan te voorzien. Tijdens een inbraak schiet hij een vrouw dood, maar haar zesjarige dochter neerschieten lukt hem niet. Jaren later, inmiddels is ze krankzinnig geworden, ziet hij haar bij toeval in de tuinen van een gesticht en besluit om haar te ontvoeren met het doel om haar alsnog te doden.

De film kent soms heftig geweld die haaks lijkt te staan op de prachtige cinematografie. Veel beelden met warme kleuren, licht, schaduw, enz. Soms zijn de beelden schilderachtig, bijna poëtisch. Achter het verhaal gaat een psychologische strijd schuil tussen goed (het zwakzinnig meisje vol onschuld) en kwaad (de lowlife crimineel).

Zo goed als de cinematografie is verzorgd, zo verkwanseld lijkt het script wel. Daar zijn genoeg onlogische situaties in te vinden, vreemd genoeg haalden ze me niet uit het verhaal waardoor het toch boeiend bleef. Qua acteerwerk spelen zowel Ana Alvarez (het zwakzinnig meisje) als Karra Elejalde (de lowlife crimineel) zeer goed.

3,5* voor deze moeilijk te plaatsen film, als de plotgaatjes waren gedicht dan was deze een stuk verder gekomen. De film viel in de prijzen bij de Goya's (beste special effects) en in Montreal (beste regie).

De belachelijke ontknoping is de doodsteek voor dit onevenwichtige misdaaddrama, dat de verwachtingen na een spectaculair begin niet kan waarmaken. De gewetenloze moordenaar en zijn al even meedogenloze vriendin doen hun best om er een spannende thriller te maken, maar dat lukt maar half. Sommige scènes zijn ronduit lachwekkend (met als dieptepunt de wijze, waarop de verpleegster zich verschuilt in de kamer van het slachtoffer). De maniertjes van Ana Alvarez maken op d’n duur ook geen indruk meer. Met veel goede wil krap aan een voldoende. Wel een mooie, toepasselijke poster trouwens.