The Tingler (1959)

Aardige Horror / Science-Fiction uit eind jaren '50,
Vincent Price speelt zijn rol als dokter zeer overtuigend ook zijn er sommige momenten in de film die me een beetje stoorde bv na sektie hebben verricht vraagd de man van de overledene mag ik me vrouw weer meernemen ik bel morgen zelf wel de undertaker..........

Zeer vermakelijk horror filmpje die een erg mysterieus sfeertje heeft.
Vincent Price zet zoals eigenlijk altijd wel zijn rol weer met volle overtuiging neer en ook zijn tegenspelers zijn niet slecht.
Hoogtepunt is toch wel de scene met de dove vrouw die ze de dood in willen jagen.
En natuurlijk de bioscoop scene met een loslopende Tingler, die misschien thuis op je eigen bank eerder hilarisch als eng is maar in de bioscoop toch best een meerwaarde heeft gegeven.

The Tingler is 1 van de horrorklassiekers die niet vergeten mag worden, erg prettig filmpje!

3,5*

Vermakelijke, ietwat cheesy horrorfilm uit de jaren '50. Dit laatste komt voornamelijk door het absurde, goedkoop ogende uiterlijk van The Tingler.
Price weet te overtuigen als een nogal obsessieve professor. Mede daardoor dacht ik ook eerst dat hij de doofstomme vrouw wilde beangstigen. Best een verrassende twist dat dit uiteindelijk de man van de bioscoophoudster bleek te zijn.
Grappig hoe Price z'n personage hem weet te chanteren met de dreiging naar de politie te gaan.
De scenes in de bioscoopzaal zijn met name door de onderbrekingen door Price's personage erg vermakelijk, vooral wanneer hij het publiek oproept om te gaan gillen.
Ietwat gedateerde film voor tegenwoordige begrippen, maar mede door Price z'n sterke spel nog best vermakelijk.

De Percepto-effecten missen we natuurlijk in de thuisbioscoop, maar met een beetje creatief gebruik van de elektrische vliegenmepper zou dat ook nog wel te doen moeten zijn.

Eerste helft is vrij typische jaren 50 horror-film, maar in de tweede helft gaat de film compleet loos en staan we hier zo'n 55 jaar na de premiere nog wel behoorlijk perplex.

3e plaats in mijn jaren 50 horror top 10 (na Night of the Demon en Them!)

Compleet met vreemde wetenschappelijke uitdrukkingen, campy dialogen, cheesy effecten en een opeenvolging van gebeurtenissen die zowel hilarisch als ook griezelig zijn, is dit wederom een heerlijk William Castle-film. De regisseur is naast dat hij prima entertainde films maakt vooral bekent om zijn heerlijke promotie-gimmicks. Bij de film "The Tingler" was er zoiets als wat de “Percepto” werd genoemd. Een soort buzzers onder de stoelen van de bioscoop gemonteerd zodat sommige stoelen tijdens de film vibreerde. Maar ook zonder die gimmick heeft de film genoeg te bieden. Ten eerste is er het redelijk briljante idee over een beestje wat leeft in de ruggengraat van elke mens en groter wordt als men in paniek raakt. Een gevaar wat van binnenuit ons lichaam kwam. Doodsangst die alleen kan worden voorkomen door te schreeuwen. Wat zal er dus gebeuren als je doofstom bent?

Daarnaast is ook de cast zeer goed. Het ijskoude treffen tussen Vincent Price en zijn overspelige vrouw Patricia Cutts zijn fantastisch. Maar ook Judith Evelyn (Rear Window) die de doofstomme vrouw speelt en op verzoek van Price de rol heeft gekregen was grandioos. Een leuk feitje is dat we aan het einde van de film een filmoperateur in beeld zien die niemand minder dan Dal McKennon is. Hij was de stem van Woody Woodpecker. Nu was de film niet om op een tv thuis af te spelen maar echt bedoeld voor in de bioscopen. Vooral door de verschillende trucjes die aan het eind in de film zijn verwerkt maar bovenverwachting doet de film het ook best goed op het kleine scherm. Er is met deze vreemde maar memorable film van de late jaren '50 nog steeds veel plezier te beleven.

Tot slot nog iets wat mij opviel; ergens aan het begin lees Price een boek over een nieuw soort Acid/drugs, echter het kaft van dat boek zat net andersom. Ach geen paniek maar Schreeuw! Schreeuw voor je leven! The Tingler is los!

Yep ... alweer Vincent Price die hoe raar dat ook mag klinken het laatste jaar pas in mijn schijnwerpers is getreden. Daarvoor was de man voor mij wel bekend, maar zijn films onbekend. En ik moet zeggen dat deze acteur mij iedere keer tot nu toe weet te overtuigen in zijn rollen. Dit werkje is misschien wat minder , maar de opzet is wel origineel. Een paar leuke vondsten en een verrassende twist. 6,5/10

Remember, if you scream at just the right time, it might just save your life

Doordat ik een tijd geleden Homicidal had gezien, had ik opeens weer zin in een William Castle film. Het is een regisseur die al langer op het lijstje stond om eens wat te van gaan zien, maar ik was voorheen nog niet verder geraakt dan House on Haunted Hill. Homicidal beviel me echter erg goed en dan bleek The Tingler zowaar nog met Vincent Price te zijn. Misschien wel één van de grootste iconen in het horrorwereldje en ik wou wel eens zien wat hij er hier van terecht ging brengen.

Price is zoals vanouds weer erg degelijk alleszins. Het venijn spat van de dialogen tussen hem en Isabel en er zit gewoon iets in zijn mimiek en uitstraling dat perfect is voor dit soort rollen. Fijn ook dat je eigenlijk op het verkeerde been wordt gezet aangezien je er nooit aan twijfelt dat het Chapin is die de doofstomme Martha vermoord, maar het is toch vooral ook weer de grote William Castle show geworden. Opnieuw een korte introductie die hij van Hitchcock lijkt te zijn gaan lenen en deze keer geen zogenaamde Fright Break (waar hij de de film effectief on hold zet) maar een 4D ervaring avant la lettre genaamd Percepto met een soort van buzzer in de cinemastoel. Daar had ik toch wel erg graag willen bij zijn, maar ook gewoon de climax in de cinema zelf is erg leuk met onder andere die voice-over van Chapin die het publiek letterlijk lijkt toe te spreken. Het is een eenvoudig kunstje maar het werkt gewoon erg goed. Ook nog een fijne gimmick met dat rode bloed in een voor de rest zwartwit film. Dan neem je het wetenschappelijk geneuzel en het feit dat er een half gemuteerde duizendpoot van 15 cm ongezien in je lichaam kan rondkruipen er maar voor lief bij.

Maar dat kun je dus perfect aan Price overlaten: een compleet van de pot gerukt plot toch nog geloofwaardig brengen. Het blijft toch een erg fijne acteur die ook in niet-Hammer producties altijd wel zijn mannetje weet te staan. Het design en de look van onze Tingler zelf is trouwens ook nog goed gelukt. Ik vreesde dat het enkel maar bij de (overigens wel erg sfeervolle gefilmde) scène ging blijven waar we het beestje achter een scherm zien maar Castle gebruikt alles wat hij heeft om het geloofwaardig in beeld te brengen. Er is ook gewoon iets met dit soort oldschool marionettenwerk dat me mateloos blijft fascineren, de handvol scènes waar je overduidelijk de draden ziet is Castle dan ook met gemak vergeven. Alleen beetje jammer dat naar het einde toe de film wat zijn vaart verliest door de scènes uit Tol'Able David. Misschien weliswaar de beste silent film die ik heb gezien - en met zijn 8 stemmen hier op MovieMeter schandalig onbekend - maar het heeft compleet geen nut.

En het lijkt me dan ook meer wat een manier te zijn geweest om aan een respectabele speelduur te komen? Met zijn kleine 80 minuten is Tingler sowieso geen lange film, maar haal de Tol'Able David scènes eruit en je komt nog een stuk korter uit. In ieder geval: opnieuw een erg fijne Castle film. Homicidal vond ik nog net iets beter, maar ik heb zin om meer te ontdekken!

3.5*

Volgens mij moet het hartstikke leuk zijn geweest om in de jaren 50 in de bioscoop naar een film van William Castle te hebben gekeken. Castle was niet vies van wat theater om zijn horrorfilms mee op te sieren en daarmee het publiek een extra stootje angst aan te jagen. Van een gratis levensverzekering bij de aankoop van een bioscoopkaartje tot skeletten die door de bioscoopzaal zweefden. Een prachtervaring voor de gelukzaligen die het mochten meemaken.
Voor the Tingler bedacht Castle de Percepto! Inclusief uitroepteken. Een apparaatje dat geplakt onder de bioscoopstoel korte vibraties onder de zitvlakken van de verraste bioscoopbezoeker voortbracht. Ik betwijfel of zo’n gimmick de film meerwaarde verleent, maar leuk is het wel.
Voor aanvang van de film komt William Castle het beeld binnen gelopen en houdt een inleiding die eindigt met de woorden: “Remember, if you scream at just the right time, it might just save your life”.
Geweldig toch! Cult!
Dan de film. Het verhaal is absurd, maar absoluut origineel. De angst en paniek van een mens manifesteert zich in zijn lichaam als een soort duizendpoot. Vincent Price in een goeie rol, onderzoekt het beestje. Het beestje ziet er best indrukwekkend uit, hoewel de draadjes die het beestje voortbewegen duidelijk zijn te zien. Het is voorstelbaar dat de aanblik ervan de jaren 50 toeschouwers de koude rillingen over de rug hebben doen lopen. De huidige kijker zal er niet erg van onder de indruk zijn.
In de film enkele prima scènes. Een film-in-film scène die zich afspeelt in een bioscoop is indrukwekkend en redelijk spannend. Vooral het moment waarop de film enkel nog zwart beeld laat zien en je het alleen met geluid moet doen, is een sterk moment. Ik kan me goed voorstellen dat de stoelvibraties op dat moment meedogenloos werden ingezet en voor menig gilletje hebben gezorgd.
De film vertelt natuurlijk een onzinnig verhaal dat in de jaren 50 waarin meer films met monsterlijke activiteiten het licht zagen, misschiem minder onzinnig leek. Toch lukt het Castle ondanks de retrocharme van de film, die bij mij soms voor wat besmuikte lachjes zorgde, nog steeds om een degelijke spanningsboog op te bouwen. Spanning die ontstaat door enkele beklemmende scènes waarin de personages en niet het beestje de hoofdrol hebben. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Vincent Price onder invloed van LSD gelooft dat de wanden van zijn laboratorium op hem afkomen. Het indringende acteerwerk van Price maakt de scène imponerend en zorgt voor veel onbehagen. De film heeft meer van dergelijke spannende scènes.
De film is gedraaid in zwart-wit. Een opmerkelijke stilistische keuze in een tijdperk waarin kleur al de standaard was. Het werkt goed. In dit kader valt uiteraard een scène op waarin opeens wel kleur wordt gebruikt als een badkuip in een zwart-wit gefilmde badkamer vol loopt met helderrood bloed. Het effect was niet beangstigend. Integendeel zelfs. Ik vond het er wat goedkoop uitzien. De inbreuk op het stilistische zwart-wit is in ieder geval heel opvallend. Het effect dat denkelijk een shockerende werking moet hebben, kwam met al zijn overdadige kleurgebruik op mij nogal bespottelijk over. Een vreemde keus van Castle.
Ach, en zo kun je nog wel even doorgaan met beschouwen en analyseren. Ga ik niet doen. The Tingler is gewoon een hele aardige film. De film oogt soms wat gedateerd, maar is spannend genoeg en kijkt prettig weg. Zijn cultstatus is begrijpelijk.

Onverwacht leuk.

Het gebeurd niet vaak dat dit soort oude films hoger dan een 3,0* scoren bij mij. Maar The Tingler is gelukkig een uitzondering daarin en Vincent Price bewijst weer een goede rol neer te kunnen zetten. Van alle oudere iconen is Price dan ook mijn favoriet.

In het eerste gedeelte van de film had ik niet meteen het idee dat ik dit heel erg leuk ging vinden. Price speelt hier de good guy (soort van) en dat ligt me meestal wat minder dan zijn iconische schurkenrollen. Maar hij doet het wel verdienstelijk natuurlijk.

Pas in het tweede deel gaat het tempo omhoog en kent de film een aantal sterke en sfeervolle scenes. Alhoewel het begin natuurlijk alvast de toon zet op een grappige manier, hebben we in het tweede deel nog een aantal andere leuke, sfeervolle scenes.

Scenes zoals de horrortrip van Evelyn, de gekleurde bloedrode hand in het bad en natuurlijk de finale in de bios maken The Tingler net wat leuker dan zijn genregenoten. Het zorgt er vooral voor dat de film zelden saai weet te zijn en in een goed, hoog tempo door weet te denderen.

Bovendien is dat beestje natuurlijk een classic figuurtje in de oude films. Ziet er niet uit, maar blijft super charmant. Het eerste gedeelte vond ik weinig interessant, maar dankzij het tweede deel vond ik het een prettige, korte en vermakelijke kijkervaring.