Island in the Sun (1957)

Dit is het bewijs hoe een zwak scenario en onzinnige dialogen een film tot een karikatuur van zichzelf kunnen maken, in weerwil van een sterrencast. Dat erkende sterren als James Mason en Joan Fontaine overgehaald zijn om mee te werken aan dit gedrocht gaat mijn pet te boven. Met moeite 2* voor de mooie titelsong van Harry Belafonte en de fraaie beelden van Barbados en Grenada.

Palmbomen, steeldrums, de zoetgevooisde stem van Harry Belafonte, en Dorothy Dandridge die de limbo danst... Er heerst een zomers, Caraïbisch sfeertje op het fictieve eiland Santa Marta - in werkelijkheid Barbados en Grenada. De locatie is paradijselijk, maar de intriges zijn dat allerminst. Het is gebaseerd op een roman van Alec Waugh, de oudere broer van Evelyn. Politiek, misdaad en romantiek zitten erin verwerkt.

In een verkiezingsduel heeft één kandidaat (Belafonte) radicale, revolutionaire opvattingen. Z'n tegenstrever Maxwell Fleury (James Mason) vertegenwoordigt de conservatieve, kolonialistische strekking. Diens minderwaardigheidscomplex en pathologische jaloezie drijven hem tot een passionele moord. John Williams speelt opnieuw de politiedetective, die graag verwijst naar Dostojevski's Misdaad en Straf.

Voor de romantiek zorgen drie relaties: een blanke man met een zwarte vrouw, een zwarte man met een blanke vrouw, en het derde geval is ingewikkeld. Die interraciale relaties waren in 1957 controversieel. In sommige zuidelijke steden werd hij niet vertoond, en Joan Fontaine zou een doodsbedreiging ontvangen hebben van de Ku Klux Klan. Vandaag is het een boeiend kijkstuk met goede acteurs, al zitten er misschien iets te veel thema's in om op twee uur tijd grondig uit te werken.