Westward the Women (1951)

best wel een harde film af en toe en niet iets wat je van een doorsnee western verwacht , maar het komt vrij realistisch over en dat is de kracht van de film .

Het verhaal is natuurlijk ook heel afwijkend van het gros van de westerns maar het is goed uitgewerkt en zeker ook onderhoudend .

In september op Blu-ray bij Warner Home

In Westward the Women is de hoofdrol weliswaar voor de stoere Rod Taylor weggelegd, maar zijn het met name de vrouwen die hun mannetje staan. Vrouwen in westerns. Ze komen er meestel bekaaid af. Het zijn wezens die in de gemiddelde western de stoere held om de hals vliegen en wier rol het verder is om de mannelijke held niet tot last te zijn. Hoewel ook in deze film het uiteindelijke doel van de vrouwen is om een man om de hals te vliegen, moeten ze eerst op de plek zien te geraken waar die mannen zich bevinden.

Daartoe ondernemen ze onder leiding van Taylor een gevaarlijke reis van Chicago naar Californië. Een reis per huifkar. Een reis door onherbergzaam gebied. Een reis door indianengebied. Een reis die slachtoffers zal eisen. Een reis waar menig man hartelijk voor zou bedanken. Deze vrouwen niet. Westward the Women is een film waarin vrouwen paardrijden, schieten, vies worden en heel hard 'Yihaa' roepen.

De pioniersgeest van de vrouwen is sterk. Ze lijden wat af. Zoals de mannelijke pioniers die jaren eerder westwaarts togen dat ook deden. Boeiend om te zien hoe de vrouwen hun muilezels over gevaarlijk terrein leiden. Of hoe ze zich tegen een aanval van indianen teweer stellen. Aangenaam kijkwerk dat niet echt heel spannend is maar prima vermaakt. Het is bovendien erg leuk om de onderlinge groepsdynamiek te observeren. Vriendschappen ontstaan. Vetes worden geboren.

Maar hoe hard en stoer de vrouwen ook zijn, het blijven vrouwen met een kritisch oog voor de esthetica. “Do you ever... shave? You always look so dirty” zegt een vrouw tegen Taylor die er verder maar niet op reageert. Op een bepaald moment zegt hij echter wel het volgende: “There's two things in this world that scare me, and a good woman is both”. Ja, die Rod Taylor heeft er kijk op. Westward the Women is niet heel erg spannend, maar biedt wel leuk vermaak.