La Femme du Boulanger (1938)

Heeft er werkelijk nog niemand deze film gezien (ik ook niet hoor)? Ik heb echter gelezen in '1001 movies you must see before you die' (Een ongelofelijke aanrader trouwens, dit prachtige boek), dat dit een zeer goede film is, met Raimu op zijn best. Ook wordt vermeldt dat onder meer Orson Welles Raimu één van de beste acteurs ooit vond. Spijtig dat het zo moeilijk is om zo'n films te zien.

Ja. De titel klinkt lekker: De vrouw van de bakker.

LA FEMME DU BOULANGER kon beter verfilmd worden. Helaas is het nu te laat. Deze prent staat op mijn lijstje van 'films die je niet gezien moet hebben in je leven'.

Liefhebbers van de dialogen in cinema van Abbas Kiarostami zijn verplicht dit meesterwerk van Marcel Pagnol te zien. Vooral Khane-ye Doust Kodjast? en Zendegi va Digar Hich vertonen veel overeenkomsten met cinema van Marcel Pagnol. Bijv. het gegeven dat de protagonist in deze films op zoek is naar “iemand”.

***** / *****

Ik dacht dat uw Jesse Franco/Godard en Joe D'Amato/Welles vergelijkingen geniaal waren,maar met Pagnol/Kiarostami betreedt u een geheel nieuwe dimensie .

Ter zake:ik heb dat boekje waaraan wordt gerefereerd niet gelezen,dus wellicht val ik in herhaling,daarvoor excuses.Dit lijkt dus een archetypisch Provençaals werk van Pagnol te zijn,maar in feite is het gebaseerd op een novelle van Jean Giono.De sfeer is er verder niet minder Pagnoliaans om.

Hoewel bepaald geen screwball comedy,heeft de film een vaart die hoger ligt dan de komedies van b.v. Renoir uit die tijd.Zoals we mogen verwachten zijn de personages niets meer dan stock characters zoals de wereldvreemde priester,de anti-klerikale onderwijzer,de wufte markies,de oude vrijster en de gebruikelijke lompe boeren en middenstanders.Tot die laatste categorie behoort anti-held Raimu,die duidelijk het prototype heeft geleverd voor René Artois uit allo allo,qua uiterlijk en gebaartjes.Zijn eega valt overigens qua uiterlijk wat tegen,much ado about nothing.

Probleem is dat de komedie zich dus focust op een gegeven dat tot 50 jaar terug 99% van alle komische stof wereldwijd leverde:dat van de bedrogen echtgenoot.Tegenwoordig hebben we andere besognes.Toch valt er af en toe wat wel te lachen,b.v. die grap met het gewei of die met de crucifix.De beroemde slotscène is ook nog wel een glimlachje waard.

Hoewel de credits ons melden dat de gehele film in de Pagnol studio's in Marseille is opgenomen,zou je zweren dat het allemaal in een authentiek Prvençaals dorp is opgenomen met gebruik van natuurlijk licht.Schijnbaar spelend in de zomer,is dit onder barre winteromstandigheden een aardige wegkijker,en niet meer dan dat.

De bakker speelt zijn rol goed, niets op aan te merken. Het acteerwerk verder is matig. De inhoud van de film is te langdradig en niet erg komisch wat het wel zou moeten zijn. Geen aanrader wat mij betreft.

Taaie film met een hoop eindeloos gepraat. Pagnol heeft een flinke reputatie in Frankrijk met zijn Provençaalse dorpskroniekjes, maar hier sleept het toch wel allemaal erg aan. Mijn doorzettingsvermogen werd behoorlijk op de proef gesteld. De humor vond ik ook niet erg hoogstaand, wat ik vooral aan de ouderdom van de film zou wijten. Inmiddels is de bedrogen echtgenoot iets wat niet meer tot de schandalen van de dag behoort. Een hele film daarrond opbouwen komt dan ook enorm langdradig over.

Toneelmatige verfilming van het gelijknamige boek van Jean Giono is amusant, maar niet bijzonder hoogstaand. In deze showcase voor Raimu speelt de populaire Franse komiek de rol van de nieuwe bakker in een klein Frans dorpje die op zoek is naar zijn veel jongere vrouw [Ginette Leclerc). Het hele dorp weet dat zij ligt te rollebollen met de plaatselijke herder en bespot de bakker die steeds weer een ander excuus weet te verzinnen voor de verdwijning van zijn echtgenote. Pas wanneer de bakker weigert brood te bakken totdat zijn vrouw is teruggekeerd, besluiten de dorpsbewoners de handen ineen te slaan en een zoektocht te organiseren.

Raimu doet denken aan Piet Bambergen en ook die wist wel raad met dit soort kluchten. Uiteraard lopen er meer kolderieke figuren rond, zoals de plaatselijke priester die een unieke bijdrage levert aan de zoektocht. Het verhaal is mager en de humor wat oubollig, maar het enthousiasme van de cast en het puike werk van Raimu zorgen voor de nodige compensatie.

Marcel Pagnol aan het woord en hij laat ons meteen kennismaken met een pak figuren uit een zuidtrans dorpje: de onderwijzer, de pastoor, de bakker en zijn verleidelijke vrouw, de markies, de kwezel en een pak kleurrijke dorpelingen, de meesten in oorlog met elkaar. Waarom weten ze niet maar bij hun verre voorouders was het ook al zo...

Heel grappig de ontsponnen dialogen wat uiteindelijk het beste van de film zal blijken, want al is het verhaaltje ook wel plezierig en schalks, en al is de pastoor diep christelijker dan ooit en de bakker de goedzak-naïeveling van de beste soort, het niveau van de film daalt naargelang hij vordert.

Raimu is zoals steeds behoorlijk in zijn sas, al is hij nu wel de antiheld, in deze al bij al genietbare oldie, volledig opgenomen in de filmstudio's van Marseille, al hebt ge soms wel de indruk, zoals reeds hierboven opgemerkt, dat het zich in de natuur afspeelt.