Blood Freak (1972)

Nacht van de wansmaak materiaal voor gevorderden. Je verwacht een idiote splatterfilm met een man met een kalkoenenkop in de hoofdrol; je krijgt een ultra-idiote anti-drugs-dramafilm met een man met een kalkoenenkop in de hoofdrol. Lieve hemel, wat was dit ... euhm .... slecht. Het acteerwerk is zelfs nog beneden het peil van die van de pornofilms uit dezelfde periode, om nog maar over de uitstraling te zwijgen. Gelukkig bevat de film nog 1 leuke moordscene (er zitten er bar weinig in overigens), en de finale is dan toch de allerbeste grap die nooit gemaakt had mogen worden. Daar heb ik best 1 ster voor over.

Links laten liggen dit gedrocht. Geloof me maar deze keer.

Herschell gebruikt drugs en eet genetisch gemanipuleerd vlees en hoppa hij verandert in een gigantische bloeddorstige kalkoen ... nou ja zijn hoofd dan. Iets meer tempo en hij had helemaal geweldig kunnen zijn, deze iets voorbij zijn doel schietende anti-drugs-film. Alleen geschikt voor liefhebbers van de absolute bottom of the barrel-films.

Nog wel interessant om op te zoeken hoe het afliep met hoofdrolspeler en mede-regisseur Steve Sipek (aka Hawkes). Bij zijn volgende Spaanse Tarzan-film liep hij brandwonden over 90% van zijn lichaam, maar werd gered door de tijger die die hem tijdens de stunt moest bevrijden. Filmcarriere was daarna over voor hem, maar wijdde zijn leven daarna aan het verzorgen van tijgers, leeuwen en luipaarden bij hem thuis.

Nou nou, dat dit niet in MST3K is gekomen. Blood Freak maakt zijn reputatie als een van de beroerdste film ooit zeker waar. Het is sowieso een heel raar samenvoegsel van een anti-drugsfilm en een slechte horrorfilm, waarbij de rode draad een belachelijk verhaal, slechte acteurs en rare dialogen zijn. En natuurlijk een verteller die uitgebreid nog even alles becommentarieert vanuit z'n luie stoel.

Het begint nog als een soort Reefer Madness, waar een veteraan overgehaald wordt om een trekje van een joint te nemen - en vervolgens in no time verandert in een compleet het pad afzijnde junk. Nou niet bepaald de meest overtuigende, subtiele of realistische anti-drugsfilm, kan ik je vertellen. Maar na een half uur begint de lol pas echt, als het duidelijk wordt wat drugs met je kan doen: het verandert je in een gigantische kalkoen. Gelukkig is z'n vriendin begrijpend en komt nog met een bizarre monoloog over hoe het nou verder moet met hun relatie en hoe hun kinderen er uit gaan zien. Op dat moment was het me duidelijk dat ik hier niet nuchter naar verder moest gaan kijken - tijd om een biertje open te trekken.

En zo gaat het nog een tijd verder. Op een voorbijsukkelend tempo volgen vele onsamenhangende, rare gesprekken, een anti-drugs-boodschap die zo karikaturaal gebracht wordt dat het weer lachwekkend wordt, en een rondzwervend kalkoenmonster (niemand lijkt het ook echt serieus raar te vinden dat iemand in een humanoide kalkoen is veranderd) waar ondanks de titel maar nauwelijks bloed, gore of geweld bij komt kijken. Laat staan spanning, of tempo, of wat dan ook. Het is zulke bizarre cult dat ik met niet echt verveeld heb, dus toch maar 1.5*. Maar dat is voor het onbedoelde vermaak, niet voor de kwaliteit.