Les Mariés de l'An Deux (1971)

In deze costuumfilm doet Belmondo op de automatische piloot Cartouche nog eens over, maar het is allemaal wel een stuk minder.

Amusante film, die echter nergens echt geweldig wordt en met een wel zeer abrupt einde.

Zo zit je nog volop in de strijd en zo wordt er wel een heel gemakzuchtig einde aan gefabriceerd.

Een magere zes, ofwel drie sterren.

Marlene Jobert en Laura Antonelli, je voor minder een film opzetten. Deze twee namen waren de hoofdreden de film te gaan bekijken en zijn eigenlijk ook de enige reden om deze eens onder het stof vandaan te halen (en op DVD uit te brengen). JPB gaat inderdaad geheel op de automatische piloot en er zijn vast ook wel hele groepen die daarom bij deze film uitkomen - ik krijg er Funès/Bourvil gevoelens bij: alleen met mate consumeren om ernstige bijwerkingen te voorkomen. Nergens verrassend en vrijwel niets specifieks het noemen waard, wellicht de zeer verzorgde aankleding, maar door die twee wervelende actrices ook zeker niet vervelend.

Avonturenkomedie met Belmondo die zich afspeelt in de woelige jaren van de Franse Revolutie. Een avonturier keert na zes jaar terug vanuit Amerika naar Frankrijk om te scheiden van zijn wettige vrouw, die hij achterliet na een opdringerige baron te hebben gedood. Hij moet een scheidingsakte bekomen omdat hij anders zijn Amerikaanse geliefde niet kan huwen. Maar hij wordt weg en weer geslingerd tussen republikeinen en royalisten...

Les Mariés de l'An II was toen een redelijk groot succes, met enkele bekende gezichten uit die jaren. Het is een levendige film, die de Franse Revolutiejaren parodieert en tegelijkertijd ook raakt aan de klassieke mantel-en-degenfilm. De naieve romantiek speelt ook een grote rol maar zonder daarbij ernstig te worden. Heeft zijn amusante momenten, maar ik kreeg er vrij vlug genoeg van. En ja, het abrupte einde is niet om positief over te zijn.