Tammie Zoekt een Vriendje (2026)

Intrigerend onderwerp. Ik was destijds zelf niet kapot van 'Mijn Seks Is Stuk' (2019), maar ik geef Lize Korpershoek het voordeel van de twijfel.

Tammie is een ontwapenend mens. Ik heb erg genoten van de speelse, humane manier waarop Lize Korpershoek haar zoektocht naar een betekenisvolle ander heeft geportretteerd in 'Tammie Zoekt een Vriendje' (2026). Het heeft ook iets dat de animaties en flitsende typografie (à la BOOS) contrasteren met de heftige onderwerpen die terloops worden aangesneden. De pijnlijke realisatie dat de cijfers een somber beeld schetsen van de bereidheid van heteroseksuele mannen om relaties aan te gaan met vrouwen zoals zij. Haar negatieve ervaringen met eerdere relaties. De moeilijkheden voor Tammie om zichzelf te accepteren als trans vrouw en daarin ruimte te laten om ook een potentiële partner toe te laten.

Ik merk wel dat de manier van portretteren niet helemaal mijn smaak is. Dit zegt ongetwijfeld vooral iets over mij. Maar op een rare manier is 'Tammie zoekt een Vriendje' (2026) tegelijkertijd open en gesloten. Er wordt veel gepsychologiseerd in settings die lijken op een therapiesessie, maar écht pijnlijke ontwikkelingen worden vervangen door animaties van de verbouwing van haar kamer en app-gesprekken. Het moet toch vooral luchtig blijven. Zonder meer integer en respectvol, maar deze benadering voelt voor mij ook wat artificieel. De complexiteit van een mens komt juist naar voren in de momenten die écht schuren en pijn doen.

(Mocht Tammie dit lezen: jij verdient alle geluk in de wereld. Ik hoop dat je de rust vindt - in jezelf of in een relatie - om volop te genieten van het leven. Anja Meulenbelt is een lieverd. Dat we maar allemaal zo nuchter naar relaties kunnen kijken als zij. Het leven is misschien wel het mooist als je genoeg hebt aan jezelf, want geluk vind je niet per se in die ander. Neemt niet weg dat het verdomde leuk is om te houden van en van gehouden te worden.)

De 31-jarige Tammie Schoot laat zich filmen door Lize Korpershoek tijdens haar zoektocht naar “een vriendje”. Tammie is een transvrouw en is mede daardoor onzeker op haar kansen in de datingscene. Tammie en Lize maken er een punt van duidelijk te maken dat Tammies genderidentiteit meespeelt, maar dat is niet zo. Er is niet bijzonders of interessants aan haar zoektocht, dus dit kun je gerust afserveren als de narcistische, navelstaarderige egotripperij waarmee menig freelance journalist, opiniemaker, podcastmaker en influencer zichzelf in de schijnwerpers plaatst. Anja Meulenbelt is de enige die werkelijk iets zinnigs heeft te zeggen. Goddank duurt dit nog geen uur!

Je gaat wel erg kort door de bocht. Daarmee mis je zelfs een cruciaal element uit de documentaire, want Tammie gaat wel degelijk in gesprek met trans vrouwen die getrouwd zijn of zelfs kinderen hebben gekregen. Het zegt dus ook iets over hoe Tammie omgaat met haar genderidentiteit waardoor ze het moeilijk vindt om relaties aan te gaan met mannen. Genderidentiteit is niet een onwrikbaar statisch iets, maar ook iets wat gevormd kan worden door eigen keuzes en nieuwe inzichten.

Ik snap niet dat ze het verschil niet zien tussen "Transgender personen accepteren" en "geen relatie willen aangaan met een transgender". Je kiest toch niet waartoe je aangetrokken bent? Ik val bvb ook enkel op kaukasische vrouwen, maar dat wil daarom toch niet zeggen dat ik daarom iets heb tegen zwarte mensen of Aziatische mensen?