Resident Evil (2026)

Zat goed in elkaar, veel schrikmomenten en de spanning zat er goed in. Pure horror zoals het hoort te zijn, op naar een volgend deel!!!

Goeie film over een man die een orgaan moet bezorgen naar een ziekenhuis. Een solide horrorfilm met geen grammetje vet, waarbij genoeg gebeurd en die niet te lang duurt. De nachtelijke, winterse setting bepaalt grotendeels de sfeer. Het hoofdpersonage is vermakelijk neergezet door Austin Abrams. Deze film heeft verder niets te maken met de eerdere Resident Evil films.

Ik had niet verwacht in een soort veredelde Scary Movie terecht te komen. Genre staat gemislabeld, dit is horror-komedie geen horror.
Ja er zitten wat verwijzingen naar de spellen in. Wel geinig. En uiteindelijk sterft de irritante hoofdpersoon (al had dat wat mij betreft al na 10 minuten gemogen). Jammer dat de film in zijn geheel aan deze komiek is opgehangen. De horror komedie opzet is niet zo mijn ding. De voortdurende geforceerde grappen doen veel af aan de horrorbeleving. Het zal een beetje hate it or love it zijn.
Met de 4D voorstelling en met het tempo dat in de film zit wel een vermakelijke avond gehad. Maar zeker geen hoogstaande film gezien.

"I don't believe that. I didn't just shoot a little girl in the face. I like kids."

Zach Cregger flikt het gewoon weer hoor, en bewijst met Resident Evil nogmaals dat hij wel één van mijn favoriete horrorregisseurs is van deze tijd! Resident Evil is zowel als film en games (al moet ik de games echt binnenkort wel weer even spelen) wel één van mijn favoriete titels die er bestaan, de films heb ik als jong jochie echt helemaal grijs gedraaid, maar ook de games heb ik vooral vroeger echt onwijs veel gespeeld, de remakes etc. heb ik dan nauwelijks aangeraakt.

Cregger gaat met deze film eigenlijk een totaal andere richting op. Hij kiest er voor om toch wat meer komedie toe te voegen, hoe hij het doet is erg leuk, maar op het einde krijg je toch het gevoel dat, dat er wel iets te dik boven op ligt, wat de film toch een beetje deed wankelen. Maar, een totaal nieuwe en frisse kijk op de Resident Evil franchise, duidelijk bedoelt als een stand-alone film, maar mij hoor je echt niet klagen bij een tweede deel, alleen het idee al. Cregger doet het gaaf, en dat mag je ook wel weten.

Fantastisch leuk gefilmd, deze stijl past me wel, en dat met een geweldig oog voor details. Het begin is wat loom, maar pakt al aardig gauw op tot fantastische gore-momenten. Het deed me soms wat denken aan een soort paranormale film waar eerder een duivel dan zombies aan zet waren, maar na verloop van tijd werd dat echt wel beter. Leuk om ook de extremere zombies te zien, het verhaal verloopt leuk. Toch had ik op een gegeven moment toch een wat wrang gevoel, aangezien ik de tweede helft toch hoopte op iets meer diepgang of wat meer bloederige momenten. Dat neemt overigens niet weg dat het genieten is, en de film echt een fantastische dynamiek heeft!

Heerlijk bloederig, leuk acteerwerk en gewoon een goed script. Zach doet het gewoon nog een keer geweldig, en ik denk dat we in de toekomst nog wel meer en misschien wel betere films van hem te zien krijgen!

Uitstekende genrefilm die bewijst dat regisseur Zach Cregger zich niet alleen met originele verhalen uit de voeten kan, maar ook in het simplisme de juiste snaar weet te vinden. Resident Evil is zonder twijfel de beste film die deze reeks te bieden heeft, al ligt dat wellicht meer aan de middelmatige concurrentie. Niettemin klopt eigenlijk alles aan deze film. Het tempo zit er lekker in, de cinematografie oogt doordacht, het camerawerk is strak en ook de visuele beelden kunnen er zeker mee door. Cregger kiest bij vlagen iets te nadrukkelijk voor gegenereerde effecten en van een sterk verhaal is geen sprake, maar Austin Abrams speelt een sympathieke hoofdrol en de dreiging is voortdurend voelbaar. Horrorfilms maken is geen eenvoudige taak, maar de kwaliteiten van Cregger laten het er toch weer erg simpel uitzien.

. “Veredelde pizzakoerier” Bryan [Austin Abrams] neemt een lucratieve klus aan: hij moet een medisch pakket met de hoogst mogelijke prioriteit vervoeren naar het ziekenhuis in Raccoon City. Het sneeuwt, hij heeft geen sneeuwkettingen en heeft als snel geen bereik met zijn telefoon. Tot overmaat van ramp rijdt hij een vrouw [Andrea Miltner] aan, die bij nadere inspectie blijkt te zijn doorgelopen. En er is iets goed mis met haar! De kenners van de game- en filmfranchise weten al wat er aan de hand is, maar ook voor hen wacht de ene na de andere verrassing in deze suspensevolle thriller met een gezonde dosis briljante humor. Bryan is een antiheld wiens (herkenbare) menselijke tekortkomingen zichtbaar worden in wat uitloopt op een strijd op leven en dood. De terugkerende grap rondom een zeker type slot is hilarisch in deze nauwkeurig opgebouwde, geslaagde reboot van de franchise.

Dit is mijn eerste Resident Evil; ik begrijp dat de films zijn gebaseerd op een videospel en de film volgt inderdaad het ‘plot’ van een videospel – een man moet zich door een zee van zombies vechten om een bepaald doel te bereiken – waarbij de hoofdpersoon ook refereert naar het spelen van een videospel. Erg interessant is het allemaal niet waarbij de zombiemonsters lijken geïnspireerd op films als Alien en The Thing en de horror de clichés van het genre volgt met jump scares en veel bloed, maar er is ook humor: anders dan we gewend zijn in films gaat er – net als in het echte leven – van alles mis door onhandigheid en domme pech bij de pogingen van de hoofdpersoon heelhuids weg te komen. Daarbij sluit de inhoud ook aan bij deze vorm: in plaats van dat de hoofdpersoon toch nog op het nippertje de mensheid weet te redden van de zombie-epidemie, wordt die kans op het nippertje verspeeld. Dat geeft een pessimistisch maar realistischer toekomstbeeld: door een stapeling van domme fouten zal de mensheid ten onder gaan. Dat verheft de film nipt boven de middelmaat.

Net gezien op 't grote scherm....wtf did I just watch? Over the top, hilarisch en disturbing tegelijk! Vermakelijk is het woord niet..... Een beleving! Of dat nou positief of negatief is...

Ik vond 'm goed!

Zeer leuke film moet ik zeggen.

Tempo zit er direct in van begin tot het einde! Iets wat niet bij iedere film gebeurt waar veelal een half uur tot meer als introductie komt.

Goed acteerwerk.... lekkere spanning en gore....wat comedy er in...

Zeker en vast de moeite om te bekijken!

Ik ben in het bezit van Resident Evils 2 (volgens mij de remaster), 4, 5, 7, 8 en iets dat Revelations heet, maar ik heb er nog nooit één van gespeeld. Ik heb een beetje een probleem met impulsaankopen van videospellen in de uitverkoop. Ik weet dat er één is met een soort Texas Chainsaw Massacre inslag en ééntje met een vampierdominatrix, die een tijdje terug een populaire meme was. Maar als je daar ook hitsige fanfiction over hebt geschreven, heb ik slecht nieuws: die zit niet in de film. Laten we staan voor een vervolg.

Ik ben ook niet naar naar deze film geweest vanwege de spellen, maar omdat het de nieuwe film is van Zach Cregger, van Barbarian en Weapons. Naar mijn mening is Cregger op dit moment één van de beste regisseurs van het betere popcornvermaak. Een echte vakman, die enorm spannende momenten goed met scherpe humor afwisselt en dat dan ook altijd netjes rond de 90 minuten afrond.

Dat geldt ook weer voor Resident Evil, maar het is toch wel anders. Barbarian en zeker Weapons waren behoorlijk origineel, maar Resident Evil is een schaamteloos eerbetoon aan naar wat ik aanneem dat Creggers helden zijn. Met name Sam Raimi en vroege Peter Jackson (kunnen we vroege Peter Jackson trouwens niet terug krijgen?) Het eerste deel van de film is meer Evil Dead, op het einde gaan we meer naar Brain Dead. Er zit ook nog flink wat The Thing in en dan gaan we op het einde ook nog van de heel recente invloed van The Substance (dat het naar mijn idee weer van een ander videospel dat ik wel gespeeld heb, Inside, had, maar misschien hadden die het wel weer van een Resident Evil spel?) naar heel klassiek met King Kong. Omdat de Resident Evil spellen ook graag leentjebuur spelen bij horrorklassiekers, moet ik alleen wel een slag om de arm houden of dat niet de invloeden van Capcom waren, die Cregger keurig heeft overgenomen.

De special effects zijn vaak lekker tactiel, maar er zijn wat mindere, te computerige momenten. Af en toe blijft Cregger ook net wat te dicht bij het videospel, bijvoorbeeld als de hoofdpersoon over een smal randje moet lopen of over een stel auto's moet klimmen.

Bijna de hele film wordt gedragen op de smalle, maar wel voldoende sterke schouders van Austin Abrams. Zijn karakter heeft wat trekjes van Ash uit Evil Dead, maar dit is 2026 en niet de Reagan-periode van opgepompte actiehelden, dus hij blijft wat meer een schlemiel, ook na het verslaan van heel wat monsters.

Een tweede Oscar voor een Cregger film zit er niet in, maar het is dus wel prima vermaak, ook net wat beter dan Send Help, de recente film van Creggers inspirator Raimi.

(Gezien in FilmHallen)

Vooral de hoofdrolspeler zat in mijn irritatiezone. Sowieso vond ik de wisseling van toon (te luchtig en kluchtig soms) niet werken maar hij wist dit ook totaal niet overtuigend te brengen, hij acteerde te veel de lapzwans. Wel een tof sfeertje, zeker in het begin en ook niet al te lang. Maar al met al is dit een helft lang gewoon een normale horror met jumpscares en helft meer op actie en fun gericht en zo is de films vlees noch vis. 2,0*.

Ugh videogames...

Als liefhebber van de games had ik Resident Evil zó graag leuk willen vinden. Na het zien van Weapons kon ik bovendien niet wachten op het eindresultaat van deze gameverfilming. Helaas belandt Zach Gregger voor mij definitief in de categorie twijfelachtige regisseurs. Met Barbarian liet hij in de basis potentie zien, maar werd de uitwerking gaandeweg steeds beroerder. Weapons was daarentegen een aangename verrassing waar ik met volle teugen van genoten heb. Maar Resident Evil is voor mij wederom huilen met de pet op. Hoe kan het kwaliteitsverschil met Weapons opnieuw zo groot zijn?

Het begin vond ik nog aardig. De scène waarin Bryan de verlaten autotunnel inloopt was spannend en ook de scène met de zombies die van de daken springen vond ik sterk. Daar houdt het voor mij echter grotendeels wel op. Over het algemeen viel ik namelijk van teleurstelling in teleurstelling. Austin Abrams vond ik prima in zijn bijrol in Weapons, maar als hoofdrolspeler overtuigde hij mij totaal niet. De overdadige, veelal misplaatste humor en de bordkartonnen personages zijn daarnaast ook funest voor de sfeer. De film is hierdoor namelijk totaal niet spannend of eng.

Daarnaast kent de film ook momenten met belachelijk slechte effecten. Toen de eerste zombiehond ten tonele verscheen, vermoedde ik al niet veel goeds. Helaas wordt het er niet beter op wanneer de tentakelachtige verschijningen en samensmelting van zombies het hoofdpodium betreden. Als de games ons iets hebben geleerd, dan is het wel dat de delen die vol inzetten op horror verreweg het sterkst zijn. De delen die zwaar leunen op actie komen doorgaans minder sterk uit de hoek. Helaas lijkt de regisseur die les niet ter harte te hebben genomen.

Ik merk ook dat ik verbaasd ben over de overwegend positieve reacties die ik teruglees en het feit dat deze film zelfs tot een van de beste gameverfilmingen wordt gerekend. Misschien gaat die hype nog liggen, maar op het moment van schrijven lijkt daar in ieder geval nog geen sprake van.

Het uitgangspunt van de regisseur is goed. De kans op een succesvolle gameverfilming lijkt mij groter wanneer het verhaal slechts losjes op de games gebaseerd is. De verhaallijnen in de Resident Evil games werken prima, maar het is lastig voor te stellen hoe die succesvol naar het witte doek vertaald kunnen worden. Dat bronmateriaal vervolgens echter als excuus gebruiken om personages acties te laten uitvoeren die alle wetten van de logica tarten, met de liftscène als persoonlijk dieptepunt, maakt dit nog geen goede film.

Wel kan ik daar een positieve noot tegenover zetten. De scène waarin Bryan de deur boven de afgrond openschiet, waardoor deze de zombiemassa naar beneden liet storten, werkte wat mij betreft wel goed. Al dempte de geforceerde 'yeah videogames'-uitspraak mijn enthousiasme vervolgens weer meteen.

Ik heb dit soort overdreven actie inmiddels al meer dan genoeg voorbij zien komen in de Mila Jovovich-reeks. De eerste twee delen uit die reeks zijn naar mijn idee overigens een stuk beter, al kan de tand des tijds mij daarin mogelijk misleiden. Herzieningen zouden dat uit moeten wijzen.

Hoe het ook zij: deze versie uit 2026 vond ik in ieder geval een verspilling van mijn tijd. Na het zien van Obsession eerder dit jaar rijst bij mij ook meteen de vraag of dit project niet veel beter in de handen van Curry Barker had kunnen vallen, omdat deze regisseur wél weet hoe je subtiel kunt zijn.

2,0★

Ja, mooi joh. Heerlijke film.

Schrok mij een paar keer volledig de blubber en voor het eerst in jaren heb ik tijdens het schrikken daadwerkelijk wat drinken laten vallen (betreft de jumpscare waar de hond zijn kop door de schuur boort) . Laatste keer was volgens mij de bekende jumpscare in Insidious. Het hele begin zat vol met die constante angst voor wat er mogelijk zou komen. Dat is echt enorm goed gedaan vond ik. Kan mij ook niet heugen dat ik zolang in spanning heb gezeten.

Ik heb zelf bijna alle games gespeeld op Resident Evil Village na en ik ben volgens mij één van de weinige die het wél kan waarderen hoe Zach Cregger dit heeft aangepakt. Dit is namelijk het verhaal van een NPC; freaking origineel! Ook het moment dat hij in de garage van het ziekenhuis een voicememo opneemt zoals je ze ook vindt in het spel.

Ik vond het einde, waar zo veel kritiek op is, daarom juist enorm sterk. Jammer en verdrietig, maar sterk. Ja, de daadwerkelijke spanning was wel een beetje weg op het einde en de focus werd meer gelegd op wat gore. Maar ik heb mij er niet echt aan gestoord.

Zeer vermakelijke film!

Als gameplay centraal staat in de verfilming. Het viel me bij 'The Super Mario Bros. Movie' (2023) al op hoe de film speelde met nostalgische gameplay-elementen. Niet een eigen filmische vertelling in de wereld zelf, maar gameplay als essentieel onderdeel in het eigen narratief. Een beter voorbeeld daarvan is de Japanse mysteriefilm 'Exit 8' (2025), waarin een hoofdpersoon spelletjes moet spelen om zien te overleven. Er is een soort vanzelfsprekendheid gekomen in het trots verwijzen naar gameplay. Niet meer uit de weg gaan wat het oorspronkelijke bronmateriaal eigenlijk is.

En nu is er dan 'Resident Evil' (2026) van Zach Cregger. Deze verfilming heeft weinig met de games te maken en tegelijkertijd alles. In elk geval niet in de aanwezigheid van vaste protagonisten als Chris Redfield, Jill Valentine en Leon Kennedy. Toch is het een feest van herkenning voor liefhebbers van de vroege games, omdat de film constant met ironische knipogen komt naar overbekende clichés. De houterige en stijve gameplay waarbij een held consequent zijn doel mist. De schaarse kogels om hordes zombies tegen te houden. Steeds nieuwe wapens tegenkomen. De knotsgekke boss battles. De constante aanwezigheid van deuren en trappen als overgangsruimtes. Je kunt het zo gek niet bedenken.

Cregger ontpopt zich meer en meer als interessante horrorregisseur. Het is me zelf nog niet gelukt om 'Weapons' (2025) te zien, maar in 'Barbarian' (2022) ging Cregger al heerlijk los met een onverwachte potpourri aan verschillende elementen. Hier werkt het goed dat 'Resident Evil' (2026) als liefdevolle hommage een onvoorspelbare achtbaanrit vormt van overbekende clichés. In het nieuwe medium krijgen ze een andere betekenis. De helletocht van de prutsende koerier Bryan (Austin Abrams) wordt cynischer en wranger. Een beetje zoals gamers in 'survival horror games' zich zelden werkelijk competente helden voelen. Het is een genre voor onhandige underdogs die stuntelend steeds weer nieuwe uitdagingen tegenkomen, terwijl er iets te vaak een game over over het scherm rolt. De helden op het scherm zijn in werkelijkheid gefrustreerde gamers.

Eigenlijk niks slechts te vertellen over deze reboot, hij is spannend, de jumpscares effectief ingezet en de monsters zijn best cool. Er zit ook de nodige humor in dankzij deze sukkelige postkoerier die de film in zijn eentje moet dragen, wat al knap is voor een redelijk onbekende acteur. En gesitueerd in de sneeuw, waardoor de film al een plusje verdient in mijn boek. Verder redelijk op de huid gefilmd en in realtime, zodat de spanning extra voelbaar is. Ik heb alle vorige delen niet precies in mijn hoofd, maar deze steekt er zeker bovenuit.

Vanavond toch maar eens in de bios bekeken, vooral vanwege het feit dat ik Weapons echt top vond en er eerlijk gezegd verder ook niet heel veel passends draaide. De positieve verhalen en de mooie score hier hielpen natuurlijk ook. En ik heb me er best mee vermaakt, maar hoe langer de film duurde, hoe minder het beviel. Het begint als een leuke mix van humor en horror, als koerier en held op sokken Bryan bij een bezorging van een pakketje naar Raccoon City danig in de problemen komt. Een paar goeie jump scares, een lekker sfeertje, fijne luchtige ontwikkelingen en af en toe wat lekkere gore. Maar het begon op een gegeven moment wel wat in herhaling te vallen, en ik vond de overduidelijke game-aspecten maar een beetje irritant (het vinden van wapens, de first person scenes zo af en toe). Het werd ook steeds meer cartoonesk en game-achtig richting het einde. Redelijk, maar ik had eigenlijk op veel meer gehoopt.