Garance (2026)

Hij baant zich een weg door het halflege restaurant, de stapel borden met moeite in evenwicht houdend. Met zijn dressoirs, pillaren en plantbakken biedt de Sole d’Italia niet veel manoeuvreerruimte. Het is een interieur dat zijn beste tijd gekend heeft. Maar ik vind het prima, verborgen in een schuilhoekje, achter een paravent die de tafeleilandjes scheidt. Met pinguïnpasjes komt Gigi mijn richting uit gegleden. Een vage blijk van herkenning, maar echte vriendelijkheid blijft uit.

“Oui?” Hij kijkt me aan met een combinatie van flegma, ongeduld en gelatenheid.

“Strozzapreti siciliana, is dat met aubergine?" vraag ik om maar iets te vragen. Ik weet het antwoord heus wel. Ik besluit het niet te nemen, aubergine zal flets smaken in zo’n toeristentent. Dan maar de spaghetti frutti di mare. Ook dat gerecht zal van bedenkelijke kwaliteit zijn, maar aangezien ik ook al overwoog om linguine met gambas in de Brussels Grill te nemen, is de nivellering naar de afgrond duidelijk ingezet.

Terwijl Gigi weer weg waggelt, bedenk ik mij. Had ik toch niet beter gewoon bolognese genomen? Ik durf Gigi echter niet te storen, dat zou onze gevoelige verstandhouding dreigen te verstoren.

Vanavond op het programma: Prince of Darkness, om 21u30 in de Cinematek. Een film die ik al eindeloos zag, maar waarvan de dreigende sfeer mij steeds weer kan verdoven. De vraag is enkel of de vertoning wel zo aangenaam zal zijn. Bij Big Trouble in Little China voorbije maandag zat de zaal stampvol. Met het soort gelegenheidsbezoekers die het graag ‘lekker cult’ hebben. Van de 80’s en synthesizermuziek houden door Stranger Things. De deuntjes van Carpenter ontdekten in een TikTok montage. Eigenlijk is het onbetamelijk voor mij om Prince of Darkness te herzien in een volle zaal. Dat is bijna zoals het weerzien van een oude vriend, dat hoort toch ook in een intimistische setting? Een beetje zoals mijn schuilhokje hier in de Sole d’Italia.

Ik verorber de pasta met weinig voldoening. De tomatensaus smaakt artificieel olieachtig, alsof het uit een stoomzakje komt. Intussen is het kwart na negen. Als ik de film wil halen, moet ik nu vertrekken. Of zou ik in de plaats nog een dessert nemen? Heb ik eigenlijk wel zin om naar de Cinematek te gaan? Heel die Kunstberg opklimmen. Om dan de fijne museumsfeer te moeten ondergaan die eigenlijk al meteen de belofte van een unheimliche, moeilijk classificeerbare Carpenter verknalt. En dan dat medepubliek. Doorgaans is er eigenlijk bijna niemand in de zaal die ik niet onuitstaanbaar vind. Ze kunnen nooit gewoon eens gekleed komen met een jeans en een vestje aan. Nee. Er moet altijd iets niet kloppen. Dan hebben ze in plaats van een gewone broek een soort rare legging aan. Je zou denken dat ze zichzelf gewoon gedrapeerd hebben met wat willekeurige troep van de kringloopwinkel en eigenlijk is dat ook zo. Alleen is er wel over nagedacht, het moet het juiste register van gesofisticeerd sjofel uitstralen. Daar kruipt heel wat tijd en moeite in. Ik bekijk mezelf in de met goudkleur omlijste spiegel aan de andere kant van het restaurant. Zelf zie ik er meer uit alsof ik naar het huwelijk van Jeff Bezos in Venetië ga. Dat kan decadent klinken, maar ik besteed veel minder tijd en moeite aan mijn kledij dan die voorspelbare pseudo-bohémiens van de Cinematek. Om de drie maand trek ik naar de Brunello Cucinelli op de Waterloolaan en vraag: “geef me uw allerduurste ensemble.” en dan kan ik er weer even tegen.

Ik besluit toch maar een dessert te nemen. De chocomousse is ‘fait maison’. Dat kan niet tegenvallen.

Misschien moet ik in de plaats gewoon naar de laatavondvertoning van een willekeurige Franse publieksfilm in de UGC de Brouckère. Daar tonen ze tenminste nog films na 22u. En er zit bijna niemand in de zaal, laat staan stinkhipsters. Ik begrijp ook niet waarom een vertoning van Prince of Darkness per se een soort cultuurpronkend event zou moeten zijn. Dat is toch gewoon een sfeervolle griezelfilm? Ik zou zo’n film met gewone mensen willen zien, mensen die gewoon op zoek zijn naar een kort verzetje op vrijdagavond. Mensen zoals Gigi. Het feit dat de Cinematek er – ondanks miljoenen subsidies – niet in geslaagd is om mensen zoals Gigi aan te trekken, toont eigenlijk dat ze grandioos gefaald hebben in hun taak als openbare instelling en dat de geldkraan meteen dichtgeschroefd zou moeten worden.

Ondertussen staat mijn chocomousse in een gigantische zilveren coupe op de toonbank. De bruine brij ziet er inert en onnatuurlijk uit. Gigi heeft duidelijk niet veel zin om te bewegen. Het geeft niet, ik heb onverwacht toch wat meer tijd. Uiteindelijk komt de andere ober mij de chocomousse op tafel zetten. Het dessert ziet er zo banaal, zo weinig triomfantelijk uit, dat de ober zijn ogen bijna verontschuldigend neerslaat.

In zaal 5 van UGC de Broukcère zitten slechts drie andere mensen. Ideaal om de melancholie van de vrijdagavond over je heen te laten komen. De film Garance duurt twee uur. Het is een film zonder stilistische franjes, zonder eigenzinnig artistiek uitgangspunt. Het is een eenvoudige dramafilm waar Adèle Exarchopoulos worstelt met een alcoholverslaving. In een tijd waar dit soort premisses volledig gekoloniseerd zijn door series, TV, reportages en Instagram reels, maakt de Franse filmindustrie er gewoon een miljoenen kostende langspeelfilm van. En er komt niemand opdagen. En het volgende jaar zullen ze denken: “wat als we nu eens een eenvoudige dramafilm van 2 uur maken waar Adèle Exarchopoulos worstelt met een bipolaire stoornis?” En die zal ik ook komen kijken.

Bij het buitengaan staat één van de bezoekers in een rij achter mij ook net recht. Zijn imposant silhouette verspert bijna het hele gangpad. Net wanneer ik wil vragen om voorbij te gaan, zie ik dat het Gigi is. In een mistroostige zwarte kway, bijna onherkenbaar zonder zijn schort. Nog voor ik iets kan zeggen, geeft hij mij een begripvol knikje en vervolgens verdwijnt hij, sneller dan zijn lichaam eigenlijk zou mogen toelaten.