Masters of the Universe (2026)

Je weet wat je op voorhand kan verwachten, dus kom hier niet af dat deze film geen verhaal heeft. Inderdaad weinig, zoals zo vaak in dit soort films gaat het gewoon over goed en slecht. Maar voor dit soort pulp ga ik naar de bioscoop voor pure entertainment met verstand op nul. En de film vliegt voorbij gezien de vele luchtige actiescènes steeds voorzien van al of niet goede passende muziek op de achtergrond. Soms leuke muziek, soms ook weer niet. Bombastisch, kitscherig...ja op sommige momenten wel , maar uiteindelijk viel het nog wel mee. Skeletor is leuk en er valt genoeg te beleven in de positieve zin. Is het dan een goede film ? Uiteraard moet bij dit soort films gewoon aanvaarden wat op je afkomt en niet teveel nadenken of bekritiseren want anders gaat de film je irriteren. En inderdaad bij heel wat mensen zal deze film pure pulp zijn waarbij ze niet kunnen genieten wat ook een goed recht is. Maar begin aub niet over het verhaal hier Ik heb samen met mijn zoon me best vermaakt bij deze film met een dikke cola zero en een pak chips. 7/10 PS Tegenwoordig toch wel duur he een filmpje pakken met twee en nog er iets bij eten en drinken

Bij deze was ik aan het twijfelen tussen een *2.5-3.0

Niet omdat de film niet vermakelijk en slecht is.

Absoluut top vermaak voor verstand op nul en gaan.

Maar hij keek jammer genoeg niet lekker weg het tempo werd er in het midden uit gehaald door onnodige dialogen.

ik had liever een 30 min minder met op en top over de top actie waar de film om gaat want het gaat toch niet om het verhaal. Ook vond ik sorry die Evil- Lynn zo irritant enkel Skeletor had meer als genoeg geweest en ik kon ook niet aan het ding ontdoen dat dit personage gedaan gespeeld werd door Sarah Paulson als ook niet mijn favoriete actrice.

Kortom op en top vermaak gewoon gaan kijken deze handel.

*3.0

Aardige film over een jongeman die op zoek is naar een machtig zwaard die hij is kwijtgeraakt. Het verhaaltje wist me niet echt te boeien, maar het wordt wel avontuurlijk gebracht. Ook een flinke dosis (zelfbewuste) humor waardoor het wel vermakelijk wordt. Het gaat wel te lang door en het geheel deed me denken aan Guardians of the Galaxy, maar dan net wat minder. Een ruime 3.0 sterren.

Deze film gisteren gezien in de bioscoop.
Waar ik toch wel benieuwd naar was.
Omdat ik vroeger gekluisterd zat aan de buis, als de succesvolle classic animatie serie op de televisie was, een kwalitatieve hele goede en fantastische animatie serie.
In dat opzicht, heeft deze nieuwe film.
Mij niet teleurgesteld, de hoofdrol speler als He-man is echt heel goed gecast, hij lijkt op de animatie He-man.
De film start gelijk spectaculair en de special effecten zijn groten deels mooi gemaakt, met enkele wat zwakkere opzichtige Cgi maar dit stoort niet.
De film is gewoon een onbezonnen popcorn aktie fantasie film, daar is die in geslaagd.
De animatie was serieus, echter in deze film zit veel meer flauwe humor, dat vond ik een minpuntje.
De monsters zijn mooi gemaakt en de film is ook sfeervol.
En de cast speelt gewoon goed.
Ook heeft de film te gekke film muziek, ook de soundtrack waar Brian May aan heeft meegewerkt is prachtig.
Ook heel leuk Dolph Lundgren in een korte cameo voorbij te zien komen, die we kennen als He-man uit de classic film uit 1987 Masters of the universe dan is deze nieuwe film een stukje beter.
Deze nieuwe film is zeker heel leuk en met veel spektakel en aktie.
Voor mij een geslaagde popcorn film.

Moeilijk te beoordelen. Net als G.I. Joe, Transformers, Care Bears, Barbie of My Little Pony begon ook He-Man als een stuk speelgoed. Ik was zelf tiener in de 80's en ik herinner me vaag dat ik ook zo'n He-Man action figure had liggen. In tegenstelling tot ander speelgoed, verdween He-Man tegen de 90s van de radar. 40 jaar later komt deze reboot eraan, op maat van nieuwe tieners maar vol nostalgie voor oudere fans die waarschijnlijk He-Man al wat vergeten waren.

De film komt dan ook wat laat denk ik. Wat jammer is, want visueel sluit dit perfect aan bij de speelgoedlijn waar het ooit mee begon. Heerlijk luchtig met de nodige humor, weliswaar qua verhaal en dialogen meer op maat van jonge kijkers. De jonge ik van 40 jaar terug was dus het doelpubliek. Maar ik ben geen tiener meer en de nieuwe tieners waren er 40 jaar geleden nog niet.

Ik heb er dus wel van genoten, ook al kijkt het als een tienerfilm. Wat tegelijk weer de kracht is van deze film. Leuke film dus, maar te licht en 40 jaar te laat.

De film begint veelbelovend, maar zodra hij op aarde is gaat het mis. Dat gezeik op aarde had sowieso niet in de film moeten zitten. Maak een Hij-Man film die zich volledig op Eternia afspeeld. Dan had de film ook meteen 15 min korter kunnen duren. En waarom blijft Adam zo lang een kneus? En als hij dan eindelijk Hij-Man is dan is dat maar voor heel eventjes.

Een ander belangrijk onderdeel van de film is natuurlijk Skeletor. Maar hij is denk ik wel het paradepaardje van de film. Zijn Borderline gedrag met een snufje Dr. Evil komt goed uit de verf. Het ene moment neem je het gedrag van een kind van 3 nog serieuzer, en 1 seconde later is hij weer volwassen en dodelijk serieus. Ja, pluspunten voor Skeletor. Het hoogtepunt was toch wel Skeletor in de sportschool. Heel erg kort, maar ik moet er nu gewoon weer om lachen. Mega random en dat kon en kan ik in dit geval erg waarderen

Visueel is het wat mij betreft in orde en de muziek is zelfs bijna fantastisch. Al vond ik het wel een beetje misplaatst om het liedje van Queen te gebruiken. Dit liedje hoort bij de serie van Highlander vind ik! En dan de humor. Dit was op momenten echt niet te doen. Ik kreeg zelfs flashbacks naar 1 van de meest irritante dingen in een film. Die geiten in Thor: Love and Thunder. Humor is persoonlijk, maar er bestaat ook wel zoiets als universele humor. De humor hier gaat alle kanten op. Van niveau Minions naar humor die iemand van 12 eigenlijk niet zou mogen begrijpen.

Leuk om gezien te hebben, maar ik had echt veel meer Hij-Man actie willen zien en veel minder dat Adam geleuter!

Krappe voldoende
3***

Regisseur Travis Knight maakt een verstandige keuze door de inhoud van Masters of the Universe te vermengen met een stortvloed aan komische inslagen. Als dit verhaal namelijk serieus werd genomen door het productieteam, zat de kijker opgescheept met een bezopen universum waarin bizarre figuren rondlopen. Op de huidige manier is de uitgesponnen speelduur van 140 minuten aanzienlijk behapbaarder, met een aantal leuke rollen van onder andere Jared Leto. Ook de actie is talrijk, zij het soms erg lelijk geanimeerd. Zeker de dieren zien er nogal uncanny uit, waartussen de teksten zelfs niet synchroon lopen met de animaties. Nicholas Galitzine speelt bovendien een ondermaatse hoofdrol waarin hij simpelweg gezichtsuitdrukkingen mist. Bijzonder is de inhoud verder niet (dus zo'n lange duur had niet gehoeven), maar toch vermaakt deze film gemakkelijk en brengt genoeg tempo en bombarie om niet te vervelen.

Na de film uit 1987 waarin Dolph Lundgren (die zich in de nieuwe Masters of the Universe nog even laat zien) de hoofdrol speelde, nu dus een nieuwe versie. Een simpel verhaal waarin de goede held Adam tegenover de kwaadaardige en machtsbeluste demon Skeletor wordt geplaatst. Een film die zich grotendeels in een fantasy-wereld afspeelt en welig tiert met laserstralen en andere spectaculaire visuele effecten.

Het verhaal is niet heel verrassend of ingewikkeld en functioneert voldoende om mee te gaan in de strijd tussen goed en kwaad. Met name het hoge vertelritme is daar de oorzaak van. Veel tijd om je af te vragen waarom bepaalde acties worden uitgevoerd, heb je als kijker niet. Bovendien zijn de oneliners en is de zelfspot leuk genoeg om je kritische vermogen een stuk minder kritisch te maken. Zelfs bij de kreet “I have the power” die meermaals klinkt en die volgens mij de (allang weerlegde) Amerikaanse droom symboliseert die zegt dat een ieder gelijke kansen heeft, bleef mijn stemming gemoedelijk.

Ik hield het lang vol. De gemoedelijkheid verdween na verloop van tijd wel iets en uiteindelijk werd ik het allemaal wat zat. Zat van al het geweld, de oorlogszuchtige taal, de flitsende effecten, de catchy oneliners, de algehele masculiene atmosfeer. Het absolute breekpunt was een uitspraak van Idris Elba die in een emotionele vlaag tegen zijn krijgshaftige dochter Camila Mendes zegt: You're the man I wish I could have been. Of iets van die strekking. Daarna kwam het tussen mij en de film niet meer goed.