Gaua (2025)

Na het sprookje Errementari (2017) en de Baskische folklore-stripverfilming Irati (2022) keert regisseur Paul Urkijo Alijo terug met de duistere fabel Gaua (nacht, in het Baskisch) die zich afspeelt in de zeventiende eeuw. Het verhaal volgt Kattalin (Yune Nogueiras), een vrouw die gevangen zit in een gewelddadig huwelijk, terwijl armoede en religieus fanatisme van de dorpelingen ook niet helpen. Wanhopig vergiftigt ze haar man en vlucht weg door het bos. Daar ontmoet ze drie vrouwen; Graxiana, Reme en Beltra die kleren wassen en dorpsroddels omzetten in horrorverhalen. Vanaf dat moment verweven realiteit en fantasie zich met elkaar...

Uitstekend verhaal waarin eigelijk verschillende verhalen worden verteld die met elkaar zijn verweven, en die zoveel meer zijn dan alleen horror. Baskische mythologie, over heksen, vrouwen die werden vervolgd, opgejaagd, gemarteld en verbrand omdat ze anders dachten, zelfstandig leefden of in de ogen van de kerk, "zondig " waren. Het is de tijd van de Spaanse inquisitie, die begon in 1478 en daarom werd de duisternis, in deze film verlicht door kampvuur, kaarsen of fakkels. Het geef dit soort films enorm veel meer sfeer mee! Daarnaast si deze film voor mij waar visueel spektakel.

De muziek en het geluid dompelen je verder volledig onder in de late middeleeuwse wereld. Maar ook de acteerprestaties en de decors en kostuums van de film zijn een lust voor het oog! De climax lijkt rechtstreeks een eerbetoon te zijn aan Goya's schilderijen waaronder natuurlijk "Heksensabbat" Ongeloofelijk mooi gefilmd en in vijf weken tijd opgenomen! Voor dit soort films met verhalen over Folklore, mythologie,legendes of volkscultuur ben ik altijd te porren en als het dan zo enorm goed wordt gedaan...wow. Dit is derde film van filmmaker Paul Urkijo Alijo en driemaal gaf ik minstens 4* Fantastische film dus!

Waar heb je deze gezien? Ik miste hem helaas op IFFR, maar ben razend benieuwd!

In het schap met potjes pindakaas!

Zeer sfeervolle en sterkte Spaanse folklore horror, kon me enorm boeien.

Ja, deze was wel tof! De middeleeuwse sfeer is prachtig neergezet en het verhaal is bij tijd en wijlen spooky. Eng misschien niet, maar deze parelelle vertellingen die samenkomen zijn boeiend en heb hem met plezier uitgekeken.

Hoofdpersonage Kattalin ontvlucht in de nacht de heerschappij van haar man en en komt terecht op een plek in het bos waar drie vrouwen de vrijheid vieren. De drie vrouwen vertellen vier verhalen waarin Kattalin een rol vervult. Vier verhalen die niet chronologisch zijn geplaatst. Vier verhalen die pas in de loop van de film verdichten tot een enkel verhaal. Een fascinerend verhaal dat veel weg heeft van een fantastisch en gruwelijk sprookje. De thematiek die wordt aangedaan is volwassen. Exorcisme, heksenvervolging, duivelsverering, lesbianisme en de zucht naar vrijheid.

De film speelt zich af in het Baskenland van de 17e eeuw. De titel van de film is Gaua dat Baskisch is voor nacht. In het Baskenland in de 17e eeuw zijn de kerk en de man heer en meester. In de nacht ontworstelen de vrouwen zich aan de christelijke orde en aan het patriarchaat en vieren de vrijheid. De nacht als een vrijplaats voor vrouwen die in de nacht als het ware een contrasfeer creëren die haaks staat op de onvrije sfeer die overdag heerst. Vier Interessante verhalen vertellen daarover. Vier verhalen die inderdaad geen manvriendelijke inhoud hebben maar wel verhalen zijn die een aantal leuke horrorwaardige gebeurtenissen presenteren en een fijne duistere sfeer weten op te roepen.

Dat de regisseur en schrijver van de film geen vrouw is zal verbazing wekken. Ik was in ieder geval verbaasd. Gaua vertelt een gruwelijk verhaal waarin de vertegenwoordigers van het patriarchaat bepaald niet rooskleurig worden afgeschilderd. In de nacht worden fantastische en krachtige verhalen verteld en vinden gruwelijke gebeurtenissen plaats die als tegenwicht dienen voor de heersende verhalen van de dag. De film deed me qua sfeer af en toe denken aan The Company of Wolves (1984). Later las ik dat voornoemde film voor regisseur en schrijver Paul Urkijo Alijo als inspiratiebron diende voor zijn film Gaua.