The Devil Wears Prada 2 (2026)

Goeie film waarin een journaliste ontslagen wordt en weer bij haar oude werkgever aan de gang gaat. Een laat vervolg waarbij de veranderende tijden het grootste deel van de humor oplevert. Het verloop is hier en daar wel voorspelbaar, maar het kijkt allemaal gemakkelijk weg (vooral vanwege de fijne cast). Net iets minder goed dan het eerste deel, maar nog net 3.5 sterren.

Deze onverwachts kunnen meepikken en vond het wel een vermakelijke film. De toon zelf vond ik wel minder hard dan de vorige film, al is het wel al lang geleden dat ik die heb gezien, dus ik kan er ook wat naast zitten. De cast deed het wel prima en ondanks de langere speelduur verveelde hij ook niet. Het verhaal was niet super verrassend, maar stoorde ook niet.

Op hetzelfde moment dat Andy Sachs [Anne Hathaway] een prestigieuze journalistieke prijs in ontvangst mag nemen, worden zij en haar collega’s per direct ontslagen als gevolg van bezuinigingen. Via via komt ze opnieuw te werken voor Miranda Priestly [Meryl Streep], die niet zo gehaaid is als ze was en verwikkeld is in een machtsstrijd met haar voormalig pupil Emily [Emily Blunt]. Die machtsstrijd is oninteressant. Dit is dan ook vooral een excuus om een indrukwekkende parade aan modeiconen en aanverwante beroemdheden te laten opdraaien voor cameo’s. Een egoproject voor de modewereld, hooguit aan te raden voor diehardfans van high fashion.

Oef, een lange zit, een matig verhaal en een ware tegenvaller als geheel. Streep doet het uitstekend en sommige beelden zijn gewoon goed, maar het geheel is erg rommelig en stoelt meer op mooie beelden en de kracht met het verfrissende van deel 1, dan dat het werkelijk iets nieuws te bieden heeft. Daarnaast vond ik Hathaway ook erg vlak acteren. Verder is het ook nergens komisch, intrigerend, boeiend of vol met emoties. De doelgroep is duidelijk, en deze personen zullen er om de een of andere reden van smullen, maar waar deel 1 een groot publiek tot zich nam, zal dat nu minder zijn. De glamour en glitter heeft zijn glans met dit product wel verloren. Voor fans kan een deel 3 niet snel genoeg komen, voor mij (en misschien vele anderen) niet.

Gezien in de Vue bioscoop in Vlaardingen. Geslaagd vervolg waar de moderne mode-industrie in het A.I tijdperk wordt verkent en jonge journalisten proberen te overleven in een branche die verschuift van print naar digitale journalistiek.

Fijn om het viertal Hathaway, Streep, Tucci en Blunt te zien terugkeren en je voelt nauwelijks dat er 20 jaar tussenzit, zo goed vertolken ze hun rollen. Wel merkte ik meteen dat er iets mis was met de stem van Nigel (Tucci). Na wat kort research in de pauze bleek dat er in 2017 keelkanker bij hem was geconstateerd en hij daarvoor meerdere chemo kuren heeft ondergaan. Hoewel hij is 'genezen' heeft de heftige bestraling wel zijn spraak en smaak aangetast. Ondanks dat weet hij vrijwel elke scène naar zich toe te trekken, prachtrol. Verder fijne bijrollen van o.a de Britse filmmaker Kenneth Branagh en Simone Ashley, die de meeste zullen herkennen van Bridgerton.

Het verhaal komt wat traag op gang en brengt weinig vernieuwing, maar dat wordt meer dan goedgemaakt door het uitstekende spel van de cast. Klein minpuntje is het zijplotje met de love interest van Andy, had misschien geknipt kunnen worden om de speelduur iets korter te houden. Desalniettemin kijkt de film lekker weg en doet voor mij nauwelijks onder voor het origineel.

Wat een tegenvaller!!!

Meryl Streep speelt totaal niet meer de bitch die ze in de eerste film wel speelde!

En dat was voor mij nou juist zo leuk aan deel 1.

Nu zie ik een vrij oude kwetsbare vrouw die afhankelijk wordt van haar tegenspelers, die gegroeid en sterker zijn geworden.

De film is op zichzelf nog best wel 'okay', maar veel en veel te braaf.

Jammer!

Was deel 1 nog een film van Meryl Streep, daar is dit vervolg toch wel een film met Anne Hathaway en dat zegt vooral iets over hun plek in de filmwereld in die 20 jaar. Enfin, minder scherp dan deel 1 en hoewel er wat momentjes zijn waarop er een reflectie op de laatste jaren plaatsvindt en de cultuur op de werkvloer wordt besproken mist deze film wel een bepaalde mate van urgentie. Niettemin heb ik me best ermee vermaakt met de mooie plaatjes van kleding, luxe en Italië. De acteurs doen ook hun ding maar Tucci is wederom erg fijn en Streep irriteert me normaal enorm met haar tics en overdreven acteerwerk maar hier blijft ze verre van en speelt een uitstekende rol. Beiden weten iets van emotionele diepgang nog mee te geven. Blunt en Hathaway doen hun ding maar komen daar prima mee weg. 3,0*.

Regisseur David Frankel keert na 20 jaar terug om een vervolg te breien aan zijn eigen creatie en besteedt wederom uitgebreid aandacht aan de modewereld. Dit keer zonder de carrièreopbouw van Anne Hathaway, want we zijn inmiddels natuurlijk een levensfase verder. In dat opzicht staat er dit keer wel een andere inhoud voor de kiezen, maar helaas met weinig originaliteit of enige verrassing. Hathaway speelt gelukkig nog altijd een uitmuntend hoofdpersonage en geniet veel bijval van zowel Meryl Streep als Stanley Tucci. Helaas moeten alle personages uiteindelijk het veld ruimen voor een aantal opvallende plotgaten, een niet al te treffende finale en een wat oubollige visuele opmaak. Daarmee haalt dit vervolg niet het niveau van het eerste deel en rechtvaardigt zijn bestaan eigenlijk onvoldoende, maar vermaken doet het nog altijd.

Tja, het origineel is gewoon goed, dit vervolg is redelijk. Streep acteert iedereen onder de tafel. Iconisch shot als ze alleen in het verlaten winkelcentrum van topmerken staat. Verder moest blijkbaar een generatiekloof gedicht worden wat de film niet ten goede komt. Het corrigerende gedrag is natuurlijk een knipoog, doch neemt niet weg dat er in deze wereld niet op tere zieltjes gelet wordt. Tucci's rol is klein doch waardevol, helaas met dezelfde kledingopbouw en grapjes. Al met al leuke film, maar had beter gekund. 2,9*

We can't just keep sucking the soul out of everything, gutting it and then repackaging it. To what end?

Nou het heeft kennelijk terwijl ik dit schrijf al een 688 miljoen opgebracht, en dat zal vast nog wel meer worden. Toch, het blijft irriteren. Hoe schrijft iemand zo'n tekst zonder enige reflectie, zonder te begrijpen dat het een perfecte beschrijving is van waar je op dat zelfde moment mee bezig bent.

Als film vind ik dit dus ook behalve dat al echt volkomen waardeloos. Het verhaal doet geweld aan het eerste deel en gaat nergens over. De beelden zijn buiten wat gratuitous beauty shots van Venetie en New York ongeinspireerd en lelijk, tot en met dat veel van de dialoog-scenes er uit zien alsof ze met een double met een lelijke pruik op geschoten zijn - als het al geen AI is. Te lelijk voor woorden. En elke keer dat een van de hoofdroldames in beeld komt komt er een mengeling van AI en 'noise reduction' langs totdat het lijkt alsof de film in het wassenbeeldenmuseum speelt. Geen millimeter natuurlijke expressies, geen verdiend rimpeltje of wat ook maar. Alleen nep.

Triest dat de filmindustrie zo ver weggezakt is, dat de makkelijke dollar kennelijk belangrijker is dan integriteit, dan de trots op wat je maakt. Maar ja, het volk vreet het toch wel, met wat hulp van de algoritmes. Brood en spelen, het kenmerk van een beschaving in verval.

Andy Sachs (Anne Hathaway) keert na jaren terug naar het modetijdschrift Runway dat nog steeds wordt geleid door Miranda Priestley (Meryl Streep). Beiden zijn bekende figuren uit de eerste film. Net als de personages die door Emily Blunt en Stanley Tucci worden vertolkt dat zijn. Om die figuren heen is een verhaaltje bedacht dat weinig voorstelt. De film moet het meer hebben van nostalgische goodwill dan van een interessante inhoud.

De humor die in de eerste film subtiel en naturel in het verhaal was verwerkt, is ver te zoeken. Wat mij meteen opviel was de tamelijk gekunsteld aandoende humoristische toon die de film aanslaat. Het scenario dwingt de personages om heel geforceerd hun best te doen om laconiek, luchtig en grappig te zijn. De kijker kent de figuren natuurlijk al en waarschijnlijk is dat de reden dat herkenbare eigenschappen van die figuren extra worden benadrukt. Een gemakkelijke poging om de kijker tevreden te stellen, vermoed ik. Hoe slap. Het getuigt vooral van weinig creativiteit. In deze film lijken de personages niet veel meer te zijn dan fantasieloze aftreksels van de personages uit de eerste film. Hun handelingen en gedrag verrassen niet. In twintig jaar tijd hebben ze zich niet uitermate indrukwekkend ontwikkeld.

Toch is het wel leuk om het verhaal en de figuren te volgen. Er zijn wat verwijzingen naar de eerste film en er gebeuren wat rampjes waarop geestig wordt ingespeeld. De personages zijn nostalgisch gekleurd en dat geeft de film een bepaalde charme. Een herkenbare atmosfeer die knus aanvoelt. Veilig en vertrouwd. Ach, dat is ook wat waard. Maar toch. The Devil Wears Prada 2 is geen grandioos en opzienbarend vervolg. Niet vervelend om te bekijken, maar ik had goed zonder dit vervolg gekund.