Remake (2025)

Stel dat je bij een wildvreemd gezin komt dat je hun fotoboek in handen drukt zodat je een beetje hun leven kunt zien: ik ben daar niet zo voor in en zo ook kon deze film, waarin de filmmaker zo’n beetje zijn leven vertelt aan de hand van de filmpjes die hij van zijn gezin heeft gemaakt, me niet boeien. Even lijkt het een hypermetafilm te worden: een film over de ‘making-of’-documentaire van de commerciële remake van de eerdere door de filmmaker gemaakte documentaire Sherman’s March (1986), maar dat project komt niet van de grond. Daarvoor in de plaats is de film een ode aan zijn zoon, die – zo horen we al snel – is overleden, aan de hand van een random verzameling filmpjes van met name die zoon als kind, toen alles nog goed ging, en als volwassene toen het niet meer goed ging met alsmaar de voice-over van de filmmaker dat hij zijn zoon erg mist en veel van hem houdt. De film is zo bovenal een herinnering van de filmmaker aan zijn zoon – met clichés als dat zijn zoon halfdood is want dood in het leven maar nog levend op de beelden – en misschien goed voor zijn rouwverwerking maar het is mij niet duidelijk waarom het mij zou moeten interesseren.

Het familiedrama lijkt een beetje op Blue Heron (2025) in de zin dat we pas laat in de film horen waaraan de zoon precies is overleden en dat de film misschien is bedoeld als een ‘remake’ van het leven om zo de puzzel te kunnen oplossen: door het leven van het gezin na te kijken op de filmpjes ontdekken we misschien waarom het mis ging met de zoon. Maar ik heb geen aanknopingspunt kunnen ontdekken, tenminste niet in de zin dat iemand iets te verwijten valt. De zoon was psychisch labiel en net als de vader komt de zoon over als iemand die beroemd c.q. een groot kunstenaar wilde worden door simpelweg zijn leven te verfilmen maar – net als zijn vader als ik afga op deze film – geen talent had zodat het leven wel op een teleurstelling moest uitlopen. Bovenal is hij het zoveelste slachtoffer van de opiaten-epidemie in de VS maar de film richt zich te sterk op de zoon om interessant te kunnen worden als documentaire over die epidemie. Wat dat betreft doet de film wat de filmmaker naar eigen zeggen altijd doet: grote problemen behandelen door de lens van zijn gezin. Maar deze benadering heeft naar mijn beleving geen interessante film opgeleverd.