It's Never Over, Jeff Buckley (2025)

Standaarddocumentaire over zanger/liedjesschrijver Jeff Buckley, die ondanks zijn indrukwekkende en alom geprezen debuutalbum ‘Grace’ (met zijn beroemde cover van Leonard Cohens ‘Hallelujah’) worstelde om uit de schaduw te komen van zijn vader Thomas die Jeff achterliet om een muzikale carrière na te jagen en op jonge leeftijd stierf. Jeffs moeder, vrienden, muzikanten en andere betrokkenen bij het persoonlijke en professionele leven van de getormenteerde Jeff schetsen een beeld dat voor degenen die Buckleys carrière enigszins hebben gevolgd geen grote verrassingen oplevert. Archiefbeelden zorgen voor de meest opmerkelijke momenten en dit nodigt zeker uit om de muziek van Jeff Buckley te (her)ontdekken.

Fijne documentaire die met een paar talking heads – vooral Jeffs moeder en een paar (ex-)vriendinnen – en een artistieke mix van beelden het verhaal vertellen van leven en werk van Jeff Buckley (zoon van Tim Buckley) die begin jaren ’90 als nieuwe ster aan het (alternatieve) rockfirmament verscheen. Z’n stem lijkt veel op die van z’n vader en z’n muziek – een eclectische mix van experimentele rock, folk en jazz – verrassenderwijs ook, ook al wil Jeff dat niet horen omdat hij een eigenzinnige artiest is (precies zoals z’n vader dus) en niet in een hokje te stoppen is. Z’n muzikale invloeden zijn enorm breed, van Led Zeppelin tot Nusrat Fateh Ali Khan en van Siouxsie Sioux tot Nina Simone, en ofschoon hij met zijn wat vrouwelijke of verfijnde verschijning en muziek het tegendeel lijkt van de ruige grunge-rage uit die tijd, was hij ook fan van Soundgarden (en bevriend met Chris Cornell) en doet hij denken aan Kurt Cobain in zijn afkeer van roem en persoonlijke worstelingen. Jeff zou manisch-depressief zijn en na zijn bejubeld debuutalbum Grace (1994), een paar maanden na Cobains dood uitgebracht, laat het tweede album op zich wachten. Juist toen het beter met hem ging c.q. hij weer manisch in plaats van depressief was, verdronk hij per ongeluk. Kunstenaarstragiek lijkt erfelijk want zelfs met z’n vroege dood stapte hij in de voetsporen van zijn vader, hoe hard hij ook probeerde dat juist niet te doen. Maar hij was een bijzondere en zeer talentvolle muzikant, zo veel is wel duidelijk.

Goede documentaire die aan de hand van prachtige archiefbeelden en een aantal belangrijke vrouwen in zijn leven het bij vlagen tragische verhaal vertelt van Jeff Buckley. Wat een enorm muzikaal talent had deze man.

Ik durf wel een paar vraagtekens te zetten bij de rol van zijn moeder in dit verhaal. Herinner me dat zijn relatie met haar niet altijd even goed was, maar goed, dat heb ik ook maar uit de pers van in de jaren 90.

Heb na decennia zijn enige plaat Grace nog eens opgezet en was aangenaam verrast over het niveau.

Klassieke popplaat die ineens mijn persoonlijke album top 20 binnenstormt.