Dolly (2025)

Deze film viel mij alles mee! Beklemmende sfeer, spannende muziek. Cinematografisch kon het iets beter, maar ach. Ik had klamme handjes zo nu en dan en dat zegt wel iets. Vooral dat je niet wist of de pop zich slapende hield of echt aan het slapen was. Of zich dood hield of niet. Het feit dat het blijkbaar een low budget-film is, doet niet onder aan de kwaliteit. Sterker nog: er zijn zat films waarin meer budget is gestoken, maar die bij lange na niet zo goed zijn als deze, waarbij de spanningsboog m.i. zeer aanwezig was.

Een aanrader om te zien als je van spannende slasherfilms houdt, zonder echt een verdieping in het verhaal of de personages.

Poppen zijn eng! En al helemaal als ze van porcelein zijn. Dat moeten de makers gedacht hebben bij deze film en je krijgt dus een flinke portie zieke poppen in beeld, dat is grofkorrelig en een beetje 70s-era waar deze makers fan van zijn en terecht. Er is duidelijk naar horrorklassiekers in die tijd teruggegrepen, zoals Texas Chainsaw Massacre, The Hills have Eyes, I Spit on Your Grave en alle pulpy navolgers daarvan. Dus een naargeestig bos, naargeestig huis en een naargeestige killer met een poppengezicht. Ook de bekende hysterische lach bij het lijdend voorwerp na het doorstaan van zoveel viezigheid mag niet ontbreken. Er zit best wat gore in, maar dat is niet waar de film in uitblinkt. Het is meer de ziekelijke sfeer die hier de horror maakt en dat doet ie best goed.

Argeloze wandelaars ontmoeten midden in het bos een vrouw die haar gezicht heeft bedekt met een poppenhoofd. Ze maakt een agressieve indruk, leeft in een als poppenhuis ingericht hutje in het bos en is overduidelijk niet goed wijs. Dolly is een slasher waarin een poppenvrouw verantwoordelijk is voor verminking, moord en doodslag. De film lijkt geïnspireerd door horrorwerk uit de jaren 70. Texas Chainsaw Massacre en andere slashers waarin gemaskerde moordenaars rondlopen. Grimmig in beeld gebracht en behoorlijk bruut. Niet Terrifier-bruut, maar jaren 70 bruut. Tot zover prima.

Maar dan. Het verhaal is voorspelbaar en beperkt zich in feite tot het jager-prooi motief. Een motief dat in herhaling treedt en nogal wordt uitgerekt. Heel spannend en sfeervol vond ik het niet. Behalve door het voorspelbare verloop werd mijn geduld op de proef gesteld door de killende poppenvrouw. Vond haar niet bijster creepy. Eerder vrij vervelend. Ze wordt trouwens gespeeld door Max The Impaler, die een non-binaire worstelaar schijnt te zijn. Ach ja, alles voor de cultstatus en meteen een reden om met Dolly II op de proppen te komen. Ik hoop van harte dat elke reden ontbreekt.

Dolly is geen goede film. Niet spannend, erg uitgerekt en geen indrukwekkende killer. Technisch ziet de film er goed uit. De effecten zijn oké. Aan gore en bloed geen gebrek. Hier en daar nog een geslaagd knipoogje. Best leuk, maar al met al te weinig om bijzonder enthousiast van te worden.

Goede hedendaagse slasherfilm. Gelukig niet zo'n hap-slik-weg tienerslasher maar eentje die de fans van de klassieke slasherfilms graag willen zien. Gefilmd op 16mm om eruit te zien als een oude korrelige Grindhouse-film. Regisseur Rod Blackhurst bewerkte zijn 4 minuten-korte film Babygirl uit 2022 tot een speelfilm. Max Lindsey, een professioneel worstelaar, levert een voortreffelijke intimiderende prestatie als Dolly. En er zijn ook veel praktische effecten en bloederige scènes. Het beetje verhaal wat er is, is simpel. Maar ja wie kijk een slasherfilm voor zijn verhaal? Uiteraard is er met bord "Hooper Mines" (er is nog een bord met een andere verwijzing) ook een eerbetoon aan Tobe Hooper, de regisseur van de film The Texas Chain Saw Massacre uit 1974. De film is wel opgedeeld in hoofdstukken, wat voor mij niet had gehoeven. Maar wat was dit ontzettend leuke, bloederige en lekkere korte slasherfilm. Nu hopen dat Dolly terugkomt voor een vervolg!