Bouchra (2025)

Fraaie en met zichtbaar veel liefde en aandacht gemaakte animatie. Het verhaal is eenvoudig: een jonge filmmaker blikt terug op haar leven, en dan met name op de lastige relatie met haar ouders, die het niet konden verkroppen dat ze op vrouwen valt, en op haar nieuwe vriendschappen en liefdes die ze vond in haar nieuwe thuisstad New York.

De vertelstructuur is enigszins fragmentarisch. Het is deels herinnering en deels scènes uit de film die Bouchra over haar leven maakt. Dat vond ik nog wel verfrissend en eigenlijk het grootste pluspunt van de film. Het verhaal is niet zo heel boeiend, althans, zoiets heb je al waarschijnlijk al duizend keer gezien. In een ideale wereld zouden geen dramatische uit-de-kast-films bestaan, maar ze zijn kennelijk nog steeds nodig. De film voelde nogal autobiografisch aan, ik weet niet of hij dat ook was.

Op het moment draait ook La petite dernière, met hetzelfde thema, over een jonge vrouw met een Frans-Algerijnse achtergrond die ongeveer hetzelfde doormaakt als de Marokkaanse Bouchra. Nog eentje erbij en ze kunnen weer een duidend essay schrijven in de Groene Amsterdammer. Ik kan niet wachten.

9 jaar geleden verliet Bouchra [Meriem Bennani] haar familie en haar thuisland Marokko. Na 9 jaar is ze gesetteld in New York waar ze werkt als kunstenares en keert ze terug naar Casablanca om zich te verzoenen met har moeder [Dounia Berrada]. Barki en Bennani tonen alle personages als een dier. Dat zorgt niet alleen voor een unieke visuele stijl, maar neemt ook de natuurlijke drang weg om mensen te beoordelen op hun uiterlijk. De scherp geschreven, maar authentieke dialogen nemen daardoor een centrale plaats in. En die vertellen het verhaal van een liefdevolle, maar complexe relatie tussen een moeder en een dochter.