Ella McCay (2025)

Na 15 jaar droog te hebben gestaan op filmgebied, komt regisseur James L. Brooks met een komisch drama genaamd Ella McKay. Brooks schreef tevens het script. Brooks ken ik van films als Terms of Endearment (1983) en As Good As It Gets (1997). Fijne films waarvoor Brooks eveneens het script schreef en dus is Ella McKay op voorhand iets om me op te verheugen.

Ella McKay is de naam van de film en de naam van de hoofdpersoon. Een rijzende ster aan het politieke firmament die te maken krijgt met familieproblemen en politieke intriges. De film jongleert met veel verwikkelingen en met veel personages. Het is dan ook prettig dat het verhaal nogal simpel van opzet is en verwikkelingen keurig van elkaar gescheiden blijven opdat de kijker niet in de war raakt. Op zich is de jongleeract knap uitgevoerd maar zowel verhaal als personages zijn daardoor wel erg simplistisch van inhoud.

De personages zijn eendimensionaal vormgegeven. Personages die met een paar heldere eigenschappen zijn uitgerust zodat hun karakter duidelijk herkenbaar is. Dergelijke personages worden vertolkt door grote namen als Jamie Lee Curtis, Woody Harrelson en Rebecca Hall. Ze fleuren de film op met korte optredens die vooral bedoeld lijken om de film van meer aanzien te voorzien. Het enige personage dat boven de eendimensionaliteit uitstijgt is het personage Ella McKay. Het is Ella Mckay vergund om meer emotionaliteit ten toon te spreiden dan de andere personages. Ze worstelt. Ze is boos. Ze is verdrietig. Ze is teleurgesteld. Heel diepzinnig is de kennismaking nu ook weer niet maar de kijker krijgt in ieder geval iets te zien dat op een gevoelsleven lijkt.

De film schiet tekort om als bijtende satire door het leven te gaan. Daarvoor is de humor (welke humor?) veel te zouteloos en het verhaal veel te zoet. Hoewel de film draait om een politica, besteedt de film amper aandacht aan het politieke bedrijf. Politieke thema’s worden slechts heel oppervlakkig beroerd. De film provoceert niet. Blijkbaar wil de film niemand voor het hoofd stoten. Ella McKay is dan ook niet meer dan een genoeglijke familiefilm met een hartverwarmende insteek en weinig pit. Een vrij nietszeggende film die de kijker niet lang zal bijblijven.

Redelijke film over een jonge vrouw met politieke ambities die een kans krijgt om hogerop te komen. Zeker niet de beste film van James L. Brooks, maar ook niet slecht te noemen. Het verhaal gaat iets te veel kanten op en mist wat focus. Het blijft wel onderhoudend vanwege de flashbacks en de fijne cast.

Is Bridget Jones Diaries meets Alley McBeal maar dan onder een soort van hypernervositeit. Haalt niet niveau van twee vermelde, maar is om het ergens te kunnen plaatsen. Dialogen komen over als een soort van geforceerd super intens. En maakt film leuk. Kan het moeilijk omschrijven. Je moet er voor te vinden zijn, maar bij mij pakte het wel. Een soort van chaos en toch onschuld, keiharde politiek en toch menselijkheid. Geen machines maar personen met gevoelens en idealen waar men in gelooft. Maar toch blijft het allemaal luchtig weergegeven.

Ondanks de hoge politieke positie van gouverneur blijkt er toch nog altijd heel wat op achtergrond af te spelen.

Andere rollen wat oppervlakkig, maar de scène met broer en zijn date is wel hilarisch. Broer speelt minstens even goed en mocht wat mij betreft een grotere rol hebben. Net zoals haar vader wat mij betreft wat meer scherm tijd mocht hebben. Er zat met broer en vader meer potentieel in om film net wat hoger op te krikken.

Heb er verder wel van genoten. En misschien zoals bij Bridget Jones is dit niet de enige film en komen er nog vervolgen waar broer en vader wat meer in voorkomen?

Deze rollen worden wel vertolkt door gevestigde waardes in de acteurswereld en wat mij betreft goed gekozen. Jamie Lee Curtís en Woody Harrelson.

En Emma Mackey doet haar best om net zoals Renée Zellweger in Bridget Jones over te komen als een publiekslievelingetje. Is er wat mij betreft ergens een beetje in geslaagd.

3,5*