Extrawurst (2026)

Hoe de tamme jaarvergadering van een tennisclub opeens ontaardt in een hoop geruzie als de aanschaf van een barbecuegrill ter sprake wordt gebracht. Een film gebaseerd op een gelijknamig toneelstuk dat de teloorgang van de debatcultuur op de korrel neemt. Het scenario voor de film werd door de schrijvers van het toneelstuk geschreven. De regie is in handen van Marcus H. Rosenmüller die ik kende van de niet erg grappige film Beckenrand Sheriff (2021). Extrawurst beviel me beter.

In Extrawurst escaleren meningsverschillen en vallen maskers. De personages in de film zijn vervuld van cultuurhistorische, chauvinistische en racistische opvattingen. De personages geven luidruchtig blijk van vooroordelen en clichématige opvattingen die gênant zijn om in het openbaar te roepen. Het zijn tevens opvattingen die de meeste kijkers wel bekend in de oren zullen klinken en die de meeste kijkers waarschijnlijk ook wel eens gedacht zullen hebben. Extrawurst is dan ook een film die de kijker een satirische spiegel voorhoudt.

De setting van een tennisclub is een leuke setting en de aanleiding tot het meningsverschil is dat ook. De leden pretenderen een bepaalde ruimhartigheid te bezitten die in het geding komt als de eigen belangen in de knel dreigen te raken. Tolerantie is dan opeens ver te zoeken. De verhitte discussie draait om de aanschaf van een grill in relatie tot het enige lid met Turkse roots. Een man die meer Duits is dan Turks. De man leidt een belastingadvieskantoor, is maatschappelijk geslaagd en heeft de Duitse nationaliteit. In het barbecuedebat raken de gemoederen dermate verhit dat de man opeens wordt neergezet als de Turkse tegenstander van de Duitse verenigings- en eetcultuur en als een religieuze fundamentalist.

Een film waarin flink wordt gedebatteerd en geruzied. De dialogen worden steeds lachwekkender en beklemtonen hoe belachelijk de personages zich in het geschil gedragen. Om de luchtigheid te waarborgen en het ridicule gedrag van de personages nog eens extra te benadrukken, zijn een aantal slapstick-intermezzo’s ingebouwd. Ondanks die elementen voelen de debatten, waarin het steeds meer om individuele belangen gaat, op den duur wat taai en vermoeiend.

Extrawurst is over de gehele linie echter een hele vermakelijke komedie. Leuke dialogen en leuke personages. Een fijne rollercoaster van meningen, vooroordelen en emoties. Leuke film.