La Poupée (2026)

Over Rémi die niet gelukkig is in de liefde en daarom een levensgrote pop aanschaft die als zijn partner dienst doet. Toen ik de plotbeschrijving las, kwam meteen de associatie met de film Lars and the Real Girl (2007) binnen. De film over een eenzame man die een love doll koopt, de pop voor echt aanziet en de pop aan de buitenwacht zelfs als zijn nieuwe vriendin voorstelt. Zover als Lars gaat protagonist Rémi in La Poupée niet. Rémi weet tenminste nog dat zijn pop gewoon een pop is. Hoewel hij haar aan de buitenwacht wel beschrijft als zijn heuse partner, vermijdt hij het dat andere mensen haar te zien krijgen.

Waarom de pop opeens tot leven komt, is volkomen onduidelijk. Dat deze transformatie een behoorlijke impact heeft op het rustige leven van Rémi is wel erg duidelijk. Het is een situatie die kansen biedt voor humoristische taferelen. En uiteraard voor een beetje drama. Zowel met de humor als met het drama is het pover gesteld. Op een enkel geslaagd moment na, was ik niet erg vatbaar voor de humor die niet heel origineel is. Ook niet vatbaar voor het situationele drama dat teveel voor de hand ligt om impct te hebben. De leuke en ontroerende momenten ontstaan puur door toedoen van hoofdrolspeler Vincent Macaigne die een personage neerzet dat zowel lachwekkend als meelijwekkend is en beide hoedanigheden met succes weet over te brengen op de kijker.

Wat je regisseur en schrijver Sophie Beaulieu in haar nogal tamme debuutfilm moet nageven is dat ze een paar aardige eigen subtiele vondsten met kritische lading in de film verwerkt. Zo wordt de moeder van Rémi die een deel van haar persoonlijkheid heeft opgegeven om een goede echtgenoot te zijn, op een bepaald moment verweten dat zij zich als een gewillige pop tegenover haar man gedraagt. Ook opvallend is het dat de firma waarvoor Rémi werkt handelt in kunstgras. Een gemakkelijk te onderhouden nabootsing van echt gras dat niet meer is dan een nabootsing. Het zijn subtiele spiegelingen die tot nadenken aanzetten.

Uiteraard kun je deze dingen ook negeren en simpelweg achterover leunen en de film laten gebeuren. De film is er sympathiek en amusant genoeg voor. Ik had echter graag een tragikomedie gezien die behalve sympathiek en amusant een verrassender en bijtender verloop had gekregen. Het is niet zo dat de film verveelt. Dat nu ook weer niet, maar ik vond de gebeurtenissen te weinig verrassend en de humor nogal gemakzuchtig. Ik miste de verrassing en de bite.