Oh. What. Fun. (2025)

Redelijke film over een vrouw die ieder jaar met kerst alles regelt voor haar gezin. Verre van origineel allemaal, maar de ontwikkelingen zijn best vermakelijk en de personages ook wel leuk. Kijkt gemakkelijk weg rond deze tijd van het jaar (de fijne cast helpt hier zeker bij). Een kleine 3.0 sterren.

Nee, vond niet mijn smaak van komedie.

Moeders krijgen een hart onder de riem gestoken in dit komisch drama met Pfeiffer als het hoofd van een gezin dat haar onvoldoende waardeert, vooral rondom Kerst. Dat blijkt wel wanneer haar familie vertrekt naar een speciale aangelegenheid die ze had geregeld … zonder haar! Komisch bedoelde verwikkelingen zorgen uiteindelijk voor nieuwe inzichten in deze vergezochte kerstfilm, waarin vooral Pfeiffer te hard haar best doet om de lachers op haar hand te krijgen.

Op zich al verfrissend om in de grote hoop kerstfilms die aan het eind van het jaar weer zijn uitgebracht, eens niet een romantische komedie tegen te komen. Oh. What. Fun. is een familiekomedie, zou je kunnen zeggen. De film gaat over een familie die gezamenlijk de feestdagen doorbrengt, wat onderlinge vrijvinkjes heeft en waarvan de leden ook nog eens eigen probleempjes hebben. De meeste wrijving komt voort uit het feit dat men niet echt met elkaar praat, niet echt naar elkaar luistert en men dus ook nooit weet waar bij de ander de schoen wringt.

In het middelpunt van het verhaal staat de moederfiguur Claire gespeeld door Michelle Pfeiffer. Samen met haar man ontvangt zij haar kinderen en hun aanhang die van heinde en ver het ouderlijk huis bezoeken om daar de feestdagen door te brengen. De thematische aanzet van de film is nobel. De aanzet bestaat eruit dat mensen vaak iets als vanzelfsprekend aannemen maar vergeten dat daar een inspanning aan vooraf gaat. In deze film is het Claire die de organisatie van het perfecte familiefeest in handen heeft, maar daarvoor amper dankbaarheid ontvangt. Dat zij zelf amper luistert naar de behoeften en verhalen van anderen, zorgt voor wat familiale onderhuidse spanning. En zo kan de film zich ontwikkelen tot een typische kerstfilm waarin verzoenende klanken op de loer liggen en de kijker de mogelijkheid heeft om ontroerd te raken en om die ontroering weg te lachen met behulp van allerhande komische verwikkelingen. Een lach en een traan. Zo hoort een kerstfilm te zijn.

De ontroering wordt vooral met sentiment opgewekt. In een kerstfilm die je over het algemeen met een bepaalde goedwillende instelling bekijkt, werkt dat meestal wel. Hier is dat ook het geval. Met de humor had ik meer moeite. Eigenlijk vond ik bijna niets echt grappig. Het spelende ensemble doet het prima. Met name de momenten met Michelle Pfeiffer brengen wat vuur in de film. Over het algemeen heeft de film daar te weinig van. Uiteindelijk is Oh. What. Fun. niet heel bijzonder. Vanwege het goed spelende ensemble verdient de film toch wel een iets hogere waardering dan de standaard romcom-kerstfilm.

Stond nog in mijn lijst en vond het nergens echt grappig. MICHELLE is gefrustreerd , iedereen eigenlijk.

EVA speelde het wel leuk. Het verhaal had potentieel en meer uit kunnen halen door moeders wens kracht te geven zonder humor of dan donkerde humor, met daadkracht. Het was wat klungelig allemaal maar door het tempo uitgekeken. Niet 1 die ik ooit weer hoef te kijken.