La Petite Dernière (2025)

Ik moest vaak wel denken aan La Vie d'Adèle van Kechiche. Frans, over de lesbische liefde, beginnend op de middelbare school en richting het einde daar vanaf, dat arm in arm lopen bij een pride (dat shot leek haast gekopieerd). En regisseur Herzi stond ooit een halfuur te buikdansen in een andere film van Kechiche. Maar dan nu de variant in de hoofdstad en rond een migrantenmeisje, hoewel dit gezin in afkomst dat dan is maar verder is dit gewoon een Frans gezin - Moeders staat oerfranse madeleines te bakken aan het eind, waarbij religie ook nog een rolletje speelt. La Vie d'Adèle is bijna op elk vlak superieur en vooral in de pacing is die beter maar deze La Petite Dernière heeft genoeg te zeggen, vooral door het invoelbare en ingetogen (zonder te ingetogen te zijn) acteerwerk van Melliti. En eigenlijk is dit een film die ook gewoon erg goed is en blijft hangen en veel mooie momenten kent (maar ja, vergeleken met La Vie d'Adèle is bijna alles minder).

De film is ook een leuke sfeerschets van het LHBTI-milieu in de grootstad en mooi om te zien hoe iemand haar eigen seksualiteit ontdekt en zich ontwikkelt en kan ontwikkelen eens ze van school af is en een vervolgopleiding in de stad zelf heeft - de vrienden en mensen daar zijn ook een stuk witter dan. De film is verder ook opvallend zwoel en intens gemaakt en dat werkt goed. Dat je vervolgens weet dat het goed zit met Ji-Na komt doordat Fatima dan wel de waarheid vertelt inzake haar naam en afkomst, daarvoor loog ze steeds. 4,0*.

NB: geinig om die moskee te zien, daar ben ik vorige zomer nog geweest. Die lag in de buurt van ons hotel toen. Mooi gebouw.

NB2: de auteur op wier boek dit is gebaseerd komt uit 1995. Dan zou de film rond 2013 moeten spelen. Dat klopt wel ongeveer met hetgeen ik uit de film haalde. Er zijn wel mobieltjes en sommige dating apps maar ik zag ook mensen in Franse voetbalshirts met een ster. Na 2018 had Frankrijk er twee en reken maar dat zulke mensen direct zo'n shirt zouden halen. Dan zit je dus inderdaad in die periode ergens.

De ongeloofwaardige seksuele ontwaking van de astmatische voetballer Fatima [Nadia Melliti], een moslima die is opgegroeid met de overtuiging dat homoseksualiteit onnatuurlijk is. Wanneer ze ontdekt romantische gevoelens voor meisjes te hebben, weet ze niet hoe ze daarmee om moet gaan. Een intieme relatie met Ji-Na [Park Ji-min] lijkt haar te bevrijden, dus het is moeilijk te begrijpen waarom ze eerst met Ji-Na meeloopt in een Pride-parade en zich vervolgens weer in de kast probeert op te sluiten. Ji-min maakt indruk, maar Melliti mist de nuance om de tegenstrijdige emoties van haar personage geloofwaardig uit te beelden. En Herzi ramt haar steun voor de lhbtqi-gemeenschap er met een moker in.