The Long Walk (2025)

Ik las het boek recent. Daar is sprake en het gevoel van constant lopen (6,4 per uur als minimum). Dat gaf een beklemmende dreiging van extremiteit, magie en spanning. Ik zag de trailer en daar waren ze aan het doorstappen tot minimum 4,8 per uur. Dat haalt toch heel wat psychologische spanning weg ...

Enfin, voordeel van de twijfel, maar ik toch met een bang hartje. Naar het schijnt op aanbevelen van King zelf om het fysisch realistischer te maken, mja...

Heb de film gezien, bespaar je de moeite om naar de bioscoop te gaan, van het verhaal klopt niets van, als er een wordt doodgeschoten dan is iedereen in shock, 2 seconden later lopen ze te lachen en grapjes te maken, dit soort dingen krijg je als je een idee voor een verhaal niet kunt uitwerken.

Opvallende thrillerfilm vanuit regisseur Francis Lawrence, die hiermee zonder twijfel één van zijn beste resultaten aflevert. The Long Walk profiteert voornamelijk van het concept en wordt dan ook doeltreffend in beeld gebracht alsof de wereld voortdurend in beweging is. De jonge castleden doen het erg goed (vooral David Jonsson en Tut Nyuot maken indruk) en wekken zelden de indruk dat ze vast moeten houden aan stereotypes. Opvallend is dat de moorden tamelijk grafisch en gedetailleerd voor de dag komen, ook al maakt Lawrence jammer genoeg weinig gebruik van praktische effecten. Bij vlagen is de logica allemaal ver te zoeken en zijn de personages van Charlie Plummer en Mark Hamill onvoldoende uitgewerkt, maar het boeit met gemak en vormt een geslaagde mix van diverse emoties.

Gisteravond gekeken in een niet al te volle bioscoopzaal en ik vond "The Long Walk" tegenvallen en soms zelfs saai en wat irritant. En dat laatst door het vele gepraat en bepaalde personage zoals de vreselijke Hank Olson #46 (Ben Wang) en Gary Barkovitch #5 (Charlie Plummer). Ook is het allemaal voorspelbaar en weet je al bij aanvang van de wandeling wie de laatste twee zullen zijn.

De beelden van verlaten wegen, stoffige dorpen en de militair-autoritaire controle werden wel fraai in bepaald gebracht en hetzelfde geldt voor het doodschieten van deelnemers (eentje kwam ook met zijn benen terecht onder de rupsbanden van een pantserhouwitser). En ook was er aandacht voor het poepen en plassen tijdens het wandelen.

De film is wel uniek, want ik heb ik nog nooit een film gezien waar je continue aan het kijken bent naar een lange wandeling. En dat Mark Hamill (Luke Skywalker in "Star Wars (1977)") de brommende, patriottische en tikje groteske majoor speelde die de wedstrijd leidt, daar ben ik nu pas achter gekomen.

Vijftig jonge mannen (één deelnemer per staat) doen mee aan een wandelwedstrijd zonder pauzes waarbij je afvalt als je te lang of te vaak onder een bepaalde snelheid loopt. Het is meteen duidelijk wie er al laatsten overblijven en terwijl de 48 overige deelnemers één voor één afvallen, praten Raymond [Cooper Hoffman] en Peter [David Jonsson] met elkaar en de kandidaten die uiteindelijk ook de bezemwagen ingaan (maar niet op de manier die ze vooraf hadden verwacht) over van alles en nog wat. Ze hadden de acteurs ook op een lopende band kunnen zetten, zo saai en statisch is het basisgegeven. Dat is Mark Hamill als de majoor en wedstrijdleider.

Het duurde me toch allemaal net wat te lang.

Het staat buiten kijf dat King kan schrijven als de beste en het boek was zoals zo vaak waarschijnlijk stukken beter, maar als hier 20 minuten af waren geschaafd was de sfeer heel beklemmend geworden denk ik.

Nu zit er naar mijn mening teveel sentimenteel gedoe in en het is ook veel te voorspelbaar. Als ik vantevoren 10 manieren mocht opschrijven hoe de lopers aan hun einde komen had ik ze allemaal terug gezien in de film.

Acteerwerk is wel overtuigend genoeg en natuurlijk lachen dat Mark Hamill erin zit.

Stephen King is een meester in de boeken, maar zelden lukt de vertaling naar het grote doek. King schreeft The Long Walk al in 1979 onder de naam Richard Bachman omdat hij heel veel schreef en toen de bezorgdheid was bij de uitgeverij om teveel Stephen King boeken uit te brengen binnen hetzelfde jaar. Dus volgde toen dit pseudoniem, geïnspireerd door de rockgroep Bachman-Turner-Overdrive. Qua stijl en niveau bleven de boeken hetzelfde. En The Long Walk is zo één van mijn favorieten.

Ik was dan ook blij dat er eindelijk een verfilming kwam. Al is dat altijd aarzelend bij een Stephen King verfilming, zeker als je het originele boek zo goed kent. De film toont een wereld die doet denken aan The Hunger Games (1 deelnemer uit elke staat in een overlevingswedstrijd vanwege de slechte economie). We krijgen een lange wandeling met diverse personages waarbij je als kijker toch snel wat de indruk krijgt wie het langer volhoudt dan een ander. Mark Hamill speelt de majoor, maar meer dan een veredelde bijrol wordt het ook niet.

Uiteraard is de verrassing er wat af als je het boek hebt gelezen, maar veel spanning zit er niet in de film. De hoofdrollen maken er wel het beste van en de utopische wereld wordt goed weergegeven. Het einde verschilt van het boek (gebeurt wel meer met King) en is toch een teleurstelling. The Long Walk is een volgende film in het rijtje teleurstellende King-verfilmingen, al is het iets beter gemaakt dan de low budget versies. Dan heb je met Weapons dit jaar een film die veel meer de sfeer van de Stephen King boeken uitstraalt, maar die is dan weer niet door King zelf geschreven.

Ik was een beetje bang dat de beelden in de film niet expliciet zouden zijn. Een soort van zwak aftreksel van het boek. Gelukkig heeft de regisseur zich netjes gehouden aan de beeldvorming in deze film en wordt alles netjes in beeld gebracht.

Ik heb ook het boek gelezen, het is 1 van mijn favoriete Stephen King boeken en ik kan er alle begrip voor hebben dat het einde van het boek niet echt een top filmeinde zou zijn. Tenslotte moeten films ook gekeken kunnen worden, zonder het boek gelezen te hebben.

Ik vond de wijziging van het einde niet storrend. Het originele einde is er wel een beetje in verwerkt zodat je toch nog dat ontmoedigende gevoel krijgt. Daarbij is het einde deels eigenlijk zoals ik dacht dat het zou gaan verlopen toen ik het boek voor het eerst las. Dus daardoor was deze film voor mij persoonlijk meer een goed makertje voor de teleurstelling die ik had toen ik het boek net had uitgelezen. Hoewel die teleurstelling wel deels het effect is wat S.K natuurlijk wilde bereiken.

Het is geen film. En ik heb veel slechtere verfilmingen gezien, zoals firestarter (de recente) die totaal de verhaallijn niet meer volgt. Het institute was dan iets beter, maar mistte, ondanks dat het een serie was en juist meer tijd had) erg de essentie. Het kwam niet over. Het was teveel afgezwakt.

Ik heb met plezier deze film gekeken en heb er absoluut van genoten. Jammer was het gemis van de menigte, die had er eigenlijk wel bij gemoeten in ieder geval richting het einde. Jammer was dat het aantal miles niet vertaald werd naar het aantal kilometers (per uur) en dat de afstand die ze gelopen hadden niet telkens benoemd werd door de lopers (het record lopen was toch wel onderdeel van het gesprek in het boek)

Ja hier en daar zijn er wat rolwisselingen gedaan, maar veel kwam wel gewoon terug en tenzij je een goed geheugen heb of het boek recent gelezen hebt, was ook dit niet storend.

Kortom 1 van de betere verfilmingen van een SK verhaal.

Goeie film over een wandelwedstrijd waar maar één deelnemer levend eindigt. Toch wel weer een originele opzet uit de pen van Stephen King. Maar door deze opzet ontkomt de film er niet aan een beetje eentonig te zijn. Desondanks wil je weten hoe deze afvalrace gaat eindigen. Een aantal goeie dialogen en de twee hoofdrolspelers doen het goed.

The Long Walk

In een dystopische toekomst moeten honderd jongens deelnemen aan een dodelijke wandelwedstrijd waarbij stilstaan fataal is; alleen de laatste overlevende wint.

Een indrukwekkende en meedogenloze film die ondanks de beperkte setting mijn aandacht goed wist vast te houden. Het verhaal is vrij eenvoudig opgezet, maar door de verschillende deelnemers wordt het toch een lange en boeiende tocht. De acteurs doen hun uiterste best om alles zo realistisch mogelijk over te laten komen en dat lukt ze prima. Het zijn stuk voor stuk sympathieke personages. De vriendschappen die ontstaan voelen geloofwaardig aan, net als de persoonlijke verhalen die onderweg worden gedeeld.

Toch komt het dystopische plaatje rond de wedstrijd niet helemaal uit de verf. De film zet de psychologische hel van de deelnemers sterk neer, maar laat vragen over de wereld eromheen onbeantwoord. Waarom bestaat deze wedstrijd eigenlijk, en hoe reageert de rest van Amerika daar concreet op? Dat blijft te vaag. Het resultaat is krachtig, maar mist daardoor nét die extra dimensie.

The Long Walk is een rauwe, indrukwekkende ervaring. De film schittert wanneer hij inzoomt op de lopers en hun lijden en is daarmee een krachtige toevoeging aan het dystopische genre, ook al blijft de wereld eromheen wat vaag.

3,5 sterren

Sterke, naargeestige verfilming van het gelijknamige boek van Richard Bachman, beter bekend als Stephen King. Het compromisloze, rechtlijnige karakter van het verhaal had problemen kunnen opleveren, maar regisseur Francis Lawrence maakt er visueel en inhoudelijk iets indrukwekkends van, daarbij gesteund door een prima cast van jonge akteurs, die stuk voor stuk gedenkwaardige rollen neerzetten. Vooral Cooper Hoffman en David Jonsson zijn hier geweldig. Het einde is niet helemaal bevredigend en wat mij betreft iets te kort door de bocht, maar goed, het kan de film tegen die tijd niet meer verpesten.

Redelijk sterke film. Het verhaal is aardig bedacht en lijkt vooraf vrij beperkt om een hele film mee te vullen. Maar men slaagt er toch in om er een boeiend geheel van te maken die de kijker erbij houdt van begin tot eind. De makers worden daarbij geholpen door de sterke vertolkingen van de diverse acteurs. Het einde is helaas wat makkelijk en mist de verwachte emotionele lading. Minpuntje is ook de fitheid en frisheid van de laatste lopers. Verder prima film. 3.5/4.0

Nah dit was echt helemaal niks. Hier hadden ze toch wel meer uit kunnen halen. De kills zijn erg standaard, veel onnozel gelul om de tijd te vullen. En het einde heb ik ook helemaal niks mee, erg goedkoop om dit uiteindelijk af te wentelen als een hallucinatie. Ik begrijp inmiddels ook dat deze film op een novel gebaseerd is maar het einde dus volledig afwijkt van de novel. Daar heb ik dus helemaal niks mee als zo'n regisseurtje denkt zijn eigen draai eraan te moeten geven. Al met al een verschrikkelijk lange zit en gewoon erg saai. Een halfje extra voor het camerawerk.

Vijftig jonge mannen aan de wandel met één doel voor ogen en dat is overleven. In het middelpunt staat de 16-jarige Raymond (uitstekend vertolkt door Cooper Hoffman) die als een van de vijftig jongemannen deelneemt aan de door de staat georganiseerde dodenmars. Een dodenmars die dwars door een dystopisch Amerika voert dat er verrekte mistroostig uitziet. De regel is eenvoudig. Wie niet verder loopt, wordt doodgeschoten. De laatst overgebleven loper krijgt alles wat hij wenst. Een ruimhartige beloning die in de loop van de mars steeds minder betekenis krijgt.

De film is gebaseerd op een verhaal van Stephen King dat in 1979 verscheen. Regisseur Francis Lawrence die met The Hunger Games franchise al ervaring opdeed in dystopisch getinte films bewijst dat hij goed weet hoe je psychologische druk, maatschappijkritiek en menselijk lijden in pakkende beelden weet te vatten. Hij brengt de thema's onder in een lineaire vertelling die zich bijna uitsluitend met de mars bezighoudt. Er is weinig plot, weinig actie en er zijn (althans in conventionele zin) geen dramatische wendingen in het verhaal.

De film houdt zich bezig met de psychische ups and downs van Raymond, luistert naar de onderlinge dialogen, observeert de uitgeputte blikken, trekt zich soms behoedzaam terug in momenten van stilte en signaleert momenten van medemenselijkheid in een onmenselijke situatie. De film onthoudt zich van een voice-over en ziet tevens af van een innerlijke monoloog van Raymond. De kijker wordt geen afleiding van de somberheid gegund. De kille en naargeestige omstandigheden komen door het ontbreken van verzachtende franje hard binnen.

De aanpak van regisseur Lawrence weerspiegelt het psychische en lichamelijke verval van Raymond. Terwijl de eerste deelnemer die wordt gedood nog in volle ellendige glorie wordt getoond en een bruut shockmoment is, gebeuren de overige terechtstellingen steeds meer op de achtergrond. Een bewuste wisseling van perspectief die het proces van afstomping van Raymond perfect symboliseert. Het is hetzelfde proces dat de kijker doormaakt, die dezelfde emotionele teloorgang ervaart bij het kijken naar zoveel ellende, wanhoop en neerslachtigheid. De film windt er geen doekjes om. Achter de individuele ellende schuilt steeds hetzelfde thema dat zegt dat het welzijn van het individu ondergeschikt is aan de wil van het systeem dat prestaties en conformiteit predikt.

The Long Walk is een prettig langgerekt psychologisch drama. Duister, mistroostig, naargeestig. De film schetst een somber beeld van een systeem geleid door machtswellustige autocraten die gewetenloos bereid zijn mensen op te offeren om hun eigen doeleinden te bereiken. Alle middelem worden daartoe ingezet. Dat klinkt toch wel erg actueel, vrees ik. Geweld door de overheid. De enorme druk die wordt opgelegd om te presteren om op die manier je bestaan te rechtvaardigen. En dan nog de media die leed omzetten in entertainment. Ja, de film is wars van vrolijkheid en optimisme.

In tegenstelling tot King’s verhaal is het einde van de film zeer expliciet. Een prima einde dat ten behoeve van de teergevoelige kijker gelukkig niet mild of geromantiseerd is gefabriceerd maar even tragisch, bitter en vernietigend is als het behoort te zijn. The Long Walk is een goeie film die de vinger op zere plekken legt en dat doet zonder te vervallen in het cynisme dat in deze tijd zo in zwang is. De film doet het rustig, onomwonden, intens en woelend. Fijne film.

Heb me geen seconde verveeld! Aanrader

"I'm sorry, mom!"

Leuk. Maar precies ook hetgene waar ik een beetje bang voor was. Een heel erg gewaagd concept, waarvoor ik eigenlijk alleen maar lof heb. En Lawrence deed het prima hoor, daar niet van. Hij weet een toch wel interessante film neer te zetten, die naar mijn inziens wel een beetje té lang is, al mag je daar misschien niet al te hard om klagen. Dan gaan we wel weer terug waar ik een beetje bang voor was; hoe hou en maak je een film met een concept als dit nou langer dan anderhalf uur leuk en/of interessant? De achterliggende gedachten was opzich best mooi, waar we met een paar prachtige dialogen toch interessante gesprekken krijgen. Dat men daar wat horror invloeden bij toe wil passen (hier en daar wat gore) maakt de film eigenlijk niet veel spannender, en na anderhalf uur was ik er dan ook wel gewoon oprecht klaar mee.

De film in één zin samenvatten. Slap gelul van een bende oninteressante jongeren in een belachelijk ongeloofwaardig verhaal!!!

Niemand stoort er zich blijkbaar aan dat dit gewoon voor een gemiddelde mens niet mogelijk is. Vele honderden kilometers fors wandelen zonder te slapen of te rusten.

Geloof mij, ofwel val je dood en anders heb je geen voeten meer, maar alleen enkele lappen vlees.

Niet de eerste verfilming van King die bijzonder vervelend en kinderachtig is, er zijn natuurlijk ook veel parels bij, maar dit is één lange vervelende hap....

Dit verhaal is 1 van mijn favorieten van King. Heb het gelezen in de bundel 4 x Stephen King

en kwam dus tegelijkertijd uit met the running man die nu dus ook (weer) verfilmd is.

Die viel mij dus erg tegen en was bang voor deze verfilming.

Op het einde na vond ik deze dus fantastisch verfilmd.

Goed gespeeld, mooi geschoten en absoluut niet over de top.

Heb echt genoten.

Goede film. Een origineel idee van Stephen King, maar voor een verfilming moet je er dan nog anderhalf uur mee kunnen vullen. Soms is het veel small talk maar de film mist toch geen kans om een aantal personages uit te werken en de interactie tussen de personages onderhoudend te maken. In de eerste plaats Ray en Peter, die tijdens de lange tocht vrienden worden. Het dystopische kader waarin dit zich afspeelt blijft vaag, een soort fascistische dictatuur waarin de mensen in hevige crisistijd geleerd worden om terug in het gareel te lopen.

Het is niet overal even solide, en de film wil meer dan eens vermijden dat de geloofwaardigheid in vraag gesteld wordt en doet dat niet altijd heel subtiel. Zo was die gast met diarree eerder lachwekkend. The Long Walk zag ik als een metaforisch beeld voor de levensloop van een mens, waarin de zwakken en de opgevers afvallen (natuurlijke selectie), en alleen de doorzetters in aanmerking komen voor iets hogers. Het is mij bevallen al vond ik het einde teleurstellend.

The long walk is al jaren één van mijn favoriete King verhalen: het eenvoudige uitgangspunt biedt ruimte aan eigen interpretatie, waarin bekende thema’s als mannelijkheid en de oorlogsmachine met elkaar verweven worden tot een idiote strijd op leven en dood.

De film blijft voor een groot deel trouw aan het boek. Met een flink diverse cast oogt de film lekker modern, maar de vintage vibe is alom aanwezig. Het boek speelt in een alternatief jaren 70, en daar lijkt deze film ook plaats te vinden, hoewel dat nergens verteld wordt. Mooie beelden, en fijne kleurfilters ook.

Het verhaal kent een prettig tempo (no pun intended) en kent een goede afwisseling tussen spannende momenten en een luchtige jongens-onder-elkaar sfeer.
De schietpartijen bevatten onverwacht fijne gore. Sowieso durft de film op dit vlak: de open geschoten schedels zijn al heftig, maar de ontlasting die zichtbaar op straat eruit moet is nog walgelijker. Dapper dat de makers de rauwe kant van het verhaal niet schuwen.

Voor wie het boek kent, het einde wijkt enigszins af, hoewel het laatste shot weer rechtstreeks uit het boek komt. Gelukkig, want het is één van King’s mooiste zinnen.

Een film die het boek recht doet, dat zien we te weinig bij Stephen King. Hier is dat goed gelukt.

4*

Een leuk origineel verhaal. De film hij mij op geen enkel moment verveeld. Dit is echt een film die je op zaterdag aanzet zonder daarbij veel na te hoeven denken.

Gewoon prima filmpje 3*