Him (2025)

Ik heb niets met sport dus sportfilms sla ik meestal over; inhoudelijk lijken ze ook slechts het leven (van de sporter) zelf als sportwedstrijd op te vatten dus met de moraal dat je tegenslagen moet overwinnen en dat de doorzetter zal winnen. Maar omdat Peele ‘m produceerde en het een horrorfilm is gaf ik de film een kans, hopende dat de sport slechts het decor vormt.

Allereerst is het echter wel een sportfilm: het gaat over een talentvolle maar geblesseerde jongen die een kans krijgt om een week te training te volgen bij de G.O.A.T. die echter al ouder is en het stokje lijkt te willen doorgeven aan het jonge talent. Maar de buitensporig harde training lijkt het jonge talent alleen maar te willen breken (z’n blessure is een hersenschudding en bij een volgende klap op het hoofd zal z’n carrière ten einde zijn zodat deze training sowieso geen goed idee lijkt) zodat de oudere sportman nog even de beste kan blijven. De oude man predikt de harde sportsmentaliteit dat je alles moet opgeven om te winnen – de film belicht de religieuze dimensie van sport waarbij de kampioen de Verlosser is die wordt aanbeden door de massa – terwijl het jonge talent een zachter karakter heeft en familie op de eerste plaats stelt: dat de oudere sporter alles doet om nummer één te zijn lijkt eveneens een spoiler over zijn bedoelingen. De sportarts heeft het de hele tijd over gladiatoren en dat verwijst naar de ware bedoeling van de training: een man-tegen-man-gevecht op leven en dood met als inzet glorie (een contract bij de Saviors) of de dood. Ondertussen hallucineert het jonge talent de hele tijd, vermoedelijk door de drugs die de sportarts hem geeft.

De film levert zo wel het nodige (visueel) spektakel en houdt uiteindelijk de ware sportmoraal hoog: je moet je talent ontplooiien en het uiterste van jezelf vragen maar dat betekent niet dat je als een Faust alles moet opofferen – je ziel moet verkopen – voor je ambitie (hetgeen een tegenstelling vormt als tussen christelijk vs. duivels). Het resultaat is een vermakelijke film.

Deze film vond ik gewoon raar en niet boeiend. Ergens een mix tussen een faustiaanse thematiek gemixt met thema's over de druk op sporters en opvoeding, maar op een wat bevreemdende manier gebracht en ergens kreeg ik het gevoel dat de regie niet voluit durfde te gaan. Hier kon ik niets mee en al met al was dit een duf ding. Vooral door de vlakke vertolking van Withers maar ook een Wayans die wat leven en schwung moet meebrengen blijft toch wat kleurloos. Hoe langer de film duurde (en hij duurde gelukkig niet heel lang) hoe minder en minder dit ding me boeide.

Audiovisueel vond ik dit ding ook weinig boeiend. Veel kleurtjes, muziek pompend op de achtergrond, een camera die flink beweegt - normaal zaken die me erg liggen maar deze regisseur doet het allemaal ongeïnspireerd en op dat vlak raakt de film me ook nergens. Af en toe een hard geluid neemt niet weg dat de film verder echt ook nergens spannend of creepy of ook maar iets wordt. Af en toe nog fijne shots waar symmetrie wordt gezocht en met ook best mooie belichting. 1,0*.

Al meer dan 14 jaar droomt Cameron Cade [Tyriq Withers] er van de quarterback te worden van The Saviors. Nu het gerecht gaat dat de huidige quarterback (en Greatest Of All Time) Isaiah White [Marlon Wayans] aan zijn laatste seizoen begint, ruikt hij zijn kans. Die gaat in vlammen op wanneer Cameron door onbekende in elkaar wordt geslagen. Tot zijn grote vreugde krijgt hij een uitnodiging voor een persoonlijke “boot camp” in het afgelegen huis/trainingscomplex waar Isaiah met zijn echtgenote [Julia Fox] woont. Die bootcamp neemt al gauw sinistere vormen aan waardoor Cameron voor sportieve en morele dilemma’s komt te staan. Ondanks zijn imago als komiek is Wayans erg overtuigend als de extreem gedreven mentor, maar door een gebrek aan spanningsopbouw zijn de horrorscènes eerder bizar dan angstaanjagend … of vermakelijk. Hier had veel meer in gezeten.

Intense en unieke combinatie tussen sport- en horrorfilm en daarmee meteen zowat het enige exemplaar dat deze totaal verschillende uitgangspunten daadwerkelijk bij elkaar weet te krijgen. Him schiet in de finale onmiskenbaar uit de bocht en zit daarmee vooral tegen het belachelijke aan, maar het acteerwerk van Marlon Wayans is gelukkig erg overtuigend en regisseur Justin Tipping beheerst zijn film op visueel vlak uitstekend. Een aantal griezelmomenten tussendoor worden bijzonder confronterend en onbehaaglijk in beeld gebracht en het kleurgebruik evenals de structuurindeling zijn bovengemiddeld. Het is daardoor extra jammer dat er een nogal afgehaspelde en slordige verklaring wordt gegeven die klaarblijkelijk voor origineel moet doorgaan.

Aanvankelijk best intrigerend en mysterieus, maar gaandeweg begin je te beseffen dat het script echt nergens naartoe gaat. O ja, toch: naar een zeer ongeloofwaardige, misplaatste finale. Aan de cast ligt het niet; vooral Marlon Wayans, als uitgerangeerde quarterback, is hier goed op dreef. Visueel ziet het er ook allemaal netjes verzorgd uit. Maar ja, dat script...

American football is niet iets wat je elke dag ziet in een horror maar een horrorfilm zou spanning moeten hebben. Dit was nauwelijks eng of griezelig en verspilt veel tijd aan maatschappij kritiek. Het kan zijn dat ik als geen sport-fan veel niet opmerk, maar als alleen mensen die de sport kennen dan is de film sowieso niet geslaagd!. Ontegenzeggelijk is er soms visueel een mooi beeld. Maar wat heb je aan mooie beelden als verder allemaal vooral als niveautje videoclip aanvoelt. Waardoor dit uiteindelijk een structurele mislukking werd. Hoe langer de film duurt, hoe meer de verveling toesloeg. Onnodige scènes die eigenlijk niets met de film te maken. De film probeert zelfs een Jezus-motief in te voegen maar lijkt nergens voor dienen? En dan heb ik het nog niet eens gehad over de acteerprestaties; want een houterig Tyriq Withers en een verschrikkelijke Julia Fox als Isaiahs vrouw dat is ook niet best...Of ik mis een substantieel deel of het was gewoon niet goed...het was .hoe dan ook een grote teleurstelling

Matige film waarin een veelbelovende quarterback een training volgt van de beste quarterback aller tijden. De film begint best goed, maar het wordt al vrij snel eentonig en gaat ook nergens heen. Ook doet het geheel wat rommelig aan soms. Visueel heeft de film wel een eigen smoel en zien sommige scenes er wel mooi uit.

De trailer zag er nog best goed uit, vandaar ook de film gekeken.

Maar wat een teleurstelling!!!

Alles van de film komt zeer vervelend over.

Vervelende acteurs, vervelende personages, vervelend verhaal, vervelende vage beelden, vervelend einde.

Echt zonde van onze tijd. Ga deze film niet kijken is mijn advies.

"Him" probeert een opvallende mix te zijn van sportfilm, psychologische horror en satire op topsport, maar slaagt er uiteindelijk nauwelijks in om van die interessante ingrediënten een echt boeiend geheel te maken. "Him" is vooral een film die veel ideeën heeft, maar er weinig goed weet uit te werken.

Het uitgangspunt, een jonge American footballspeler (Tyriq Withers) die terechtkomt in een bizarre en duistere trainingswereld, klinkt op papier origineel en veelbelovend. De film leunt zwaar op mysterieuze symboliek, ongemakkelijke beelden en een steeds vreemdere sfeer, maar verliest zichzelf gaandeweg in chaos en vaagheid. De combinatie van sportdrama en horror werkt maar sporadisch, waardoor het verhaal vaak stuurloos aanvoelt. Ook de opbouw is traag en sommige scènes lijken vooral bedoeld om raar of schokkend te zijn zonder echt iets toe te voegen.

Visueel zitten er best een paar sterke momenten in en de film heeft af en toe een onheilspellende sfeer, maar inhoudelijk blijft het allemaal te oppervlakkig en rommelig. De satire op roem, topsport en idolatrie ligt er bovendien wel erg dik bovenop. Het voelt regelmatig alsof de film heel graag diepzinnig wil zijn, zonder dat het verhaal daar sterk genoeg voor is.

De cast doet het op zich degelijk, met vooral Marlon Wayans die laat zien dat hij ook een serieuzere rol aankan. Toch kunnen de acteerprestaties niet voorkomen dat de film vaak langdradig en verwarrend wordt. Pas in de laatste circa zeven minuten komt "Him" eindelijk echt tot leven. Daar wordt de film een stuk spannender, grimmiger en energieker, en krijg je eindelijk het gevoel dat alles ergens naartoe werkte. Die slotfase is verreweg het sterkste (en ook het grofste) gedeelte van de film en laat even zien hoeveel potentie erin zat. Helaas is dat niet genoeg om het zwakke en rommelige geheel daarvoor volledig goed te maken.

Uiteindelijk blijft "Him" vooral hangen als een ambitieuze maar mislukte Horror / Sport film, die wel stijlvol gefilmd is en af en toe intrigerend is, maar helaas te vaak saai, onsamenhangend en pretentieus is om echt indruk te maken.